All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 11 - Chapter 20

“หากพี่ใหญ่ไม่พอใจในตำแหน่งที่เสด็จพ่อประทานให้ท่านซื่อจื่อ มิสู้ท่านบอกตำแหน่งและขั้นขุนนางที่ท่านต้องการมาเสียเลยดีไหม ข้าจะได้ไปผลัดเปลี่ยนชุดพิธีการเดี๋ยวนี้ แล้วเข้าวังไปทูลขอให้เสด็จพ่อจัดการตามความประสงค์ของพี่ใหญ่เสียให้สิ้นเรื่อง?”นางกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มฉีเฟยเยียนได้ยินดังนั้นสีหน้าก็พลันแข็งค้าง “เจ้า... เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไร? ข้ามีที่ไหนที่ไม่พอใจฝ่าบาทกัน?!” “อ้อ?” เซิ่งจือหว่านตีสีหน้าเย็นชา “เช่นนั้นเมื่อครู่พี่ใหญ่พูดว่าอะไรนะ? ที่ว่าข้าชอบปั้นน้ำเป็นตัว จนทำให้ตำแหน่งที่ท่านซื่อจื่อควรจะได้ต้องลดลงมาถึงสองระดับขั้นนั่นน่ะ?!”“หรือในสายตาพี่ใหญ่ ความดีความชอบของซื่อจื่อนั้นยิ่งใหญ่คับฟ้า จนตำแหน่งขั้นห้าชั้นโทที่เสด็จพ่อประทานให้นั้นต่ำต้อยเกินไป แล้วท่านคิดว่าเขาควรได้รางวัลอะไรล่ะ? หรือท่านคิดว่าการตัดสินพระทัยขององค์เหนือหัวผู้เป็นเจ้าชีวิตคนทั้งแผ่นดิน จะต้องมาเอนเอียงตามความต้องการของข้าเพียงคนเดียวหรือ?” ฉีเฟยเยียนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ชั่วขณะนั้นนางถึงกับไม่รู้จะโต้กลับอย่างไรนางเพียงแต่ทำตามคำสั่งของท่านแม่ที่ให้มาจับตัวเซิ่งจือหว่านไปศาลบรรพชนเ

เซิ่งจือหว่านมองดูด้วยสายตาเย็นชา หากเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้นางคงรีบร้อนเข้าไปดูอาการ และลงมือเคี่ยวยาต้มซุปด้วยตัวเองไปแล้วแต่ตอนนี้ นางไม่แม้แต่จะปรายตามองอีกสักครั้ง พลางพาติงหลานเดินออกไปทันที“ฮูหยินเพคะ? ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!” “สวรรค์! ฮูหยินถูกฮูหยินน้อยยั่วโมโหจนเป็นลมพับไปแล้ว! ฮูหยินอย่าทำให้ตกใจสิเพคะ...” เสียงอื้ออึงดังมาจากภายในห้องติงหลานได้ยินเข้าก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย “องค์หญิง ฮูหยินเหมือนจะเป็นลมไปแล้วนะเพคะ” “ท่านแม่ไม่เป็นลมง่ายๆ หรอก” เซิ่งจือหว่านเอ่ยน้ำเยาะเย้ย ไม่มีใครรู้จักร่างกายของชุยซื่อดีไปกว่านางอีกแล้วแม้หมอหลวงซ่งจะมาตรวจชีพจรที่จวนทุกเดือน แต่ความจริงแล้ว คนที่คอยบำรุงร่างกายให้ชุยซื่อมาตลอดคือนาง ที่เชิญหมอหลวงซ่งมาก็เพียงเพื่อให้ตำรับยาเดินตามขั้นตอนอย่างถูกต้องเท่านั้นนางทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเคี่ยวยาสมุนไพรให้ชุยซื่อมาตลอดสองปี อีกทั้งยังคอยนวดกดจุดกระตุ้นเส้นลมปราณให้อยู่บ่อยครั้ง เมื่อทำควบคู่กัน ร่างกายของชุยซื่อจึงฟื้นตัวไปได้มากกว่าครึ่งตั้งนานแล้วที่แสร้งเป็นลม ก็แค่ต้องการบีบให้นางยอมอ่อนข้อให้อีกครั้งเท่านั้น เซิ่งจือ

“องค์หญิง ทรงตรัสว่าอะไรนะเพคะ?” ติงหลานได้ยินไม่ชัด เซิ่งจือหว่านละสายตากลับมาพลางส่ายหน้าเล็กน้อย เสียงเคาะประตูยามหน้าห้องดังขึ้นได้จังหวะพอดีชายผู้หนึ่งในชุดสุภาพเรียบร้อยผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นเซิ่งจือหว่าน สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความประหลาดใจหรือการหยั่งเชิงใด ๆ เพียงโค้งคำนับเล็กน้อย แม้แต่ศีรษะก็ยังไม่เงยขึ้น “หม่อมฉัน โม่ชิง โรงน้ำชาของเรามีถ้วยชาสี่ประเภทให้แขกเลือกรับประทาน ถ้วยขาวชำนาญการแพทย์ ถ้วยเขียวชำนาญยาพิษ ถ้วยทองชำนาญกลอุบาย และถ้วยดำชำนาญวรยุทธ์ ไม่ทราบว่าท่านผู้มีเกียรติประสงค์จะรับถ้วยชาสีใดดี?” เซิ่งจือหว่านเอ่ย “ข้าไม่อยากชิมชา แต่อยากทราบว่าถ้วยชาในโรงน้ำชาแห่งนี้ขายขาดหรือไม่?” คำว่า ถ้วยชา ที่นางพูดถึงย่อมไม่ได้หมายถึงถ้วยชาจริงๆ แต่ละสีนั้นเป็นรหัสลับแทนคนที่มีความสามารถโดดเด่นในด้านนั้นๆโรงน้ำชาจวี้เสียนทำธุรกิจลับเกี่ยวกับการรับจ้างหรือการจ้างงานยอดฝีมือเหล่านี้เซิ่งจือหว่านเองก็เพิ่งจะทราบเรื่องนี้โดยบังเอิญในชาติก่อน ครั้งนี้จึงลองมาเสี่ยงดูว่าพอจะซื้อยอดฝีมือสายวรยุทธ์สักสองสามคนมาเป็นคนของตนแบบถาวรได้หรือไม่ โม่ชิงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองด้

พี่จางคนนั้นขาสั่นพั่บๆ ด้วยความหวาดกลัวแม้แต่บนใบหน้าที่เคยดูสุขุมลุ่มลึกของซางซิวหย่วน ก็เปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความตื่นตระหนก “ข้าน้อยขอคารวะองค์หญิงชิ่งหนิง...” ซางซิวหย่วนหลับตาลงพลางโค้งกายทำความเคารพไปทางชั้นบนอย่างนอบน้อมความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจของเหล่าบัณฑิตก็พังทลายลง การนินทาแล้วถูกเจ้าตัวมาได้ยินเข้าจังๆ เช่นนี้ หากเป็นซางสิงอวี้ก็แล้วไปเถอะ แต่เหตุใดองค์หญิงชิ่งหนิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้?ไหนว่านางเก็บเนื้อเก็บตัว ตั้งแต่แต่งเข้าจวนฉีกั๋วกงก็แทบไม่มีข่าวคราวเล็ดลอดออกมาเลยวันนี้พวกเขาทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนเช่นนี้?แต่ตอนนี้จะมาเสียใจก็สายไปแล้ว ทำได้เพียงลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าซีดเผือด ทำความเคารพด้วยความยำเกรง “ข้าน้อย ขอคารวะองค์หญิง!”คนที่อยู่ที่นี่บางคนสอบผ่านเป็นขุนนางแล้ว บางคนยังไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ แม้ภูมิหลังครอบครัวจะไม่ธรรมดา แต่ก็เป็นเพียงเมื่อเทียบกับคนทั่วไปเท่านั้น คนที่มีชาติตระกูลสูงที่สุดในที่นี้ก็มีเพียงซางซิวหย่วนและซางสิงอวี้สองพี่น้อง สายตาของเซิ่งจือหว่านกวาดมองไปทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่จางหยวนจั๋ว “คำพูดของเจ้าที่ว่า... ฉีซื่อจื่อไม่ได้กลับมาพร

ซางซิวหย่วนได้ยินดังนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็เกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดตรงกันข้าม ซางสิงอวี้กลับมีแววตาเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม นางยังคงเป็นนางคนเดิม ปากคมกริบ น่าหมั่นไส้ แต่ทุกคำพูด ล้วนแทงลงจุดที่เจ็บที่สุดของผู้คน“ขอโทษน่ะไม่จำเป็นหรอก พี่ใหญ่แค่ช่วยจ่ายหนี้ที่ข้าติดค้างตามเหลาอาหารและโรงน้ำชาต่างๆ ให้หมดก็พอแล้ว” ซางสิงอวี้พูดขึ้นซางซิวหย่วนถอนหายใจโล่งอกเรื่องที่ใช้เงินแก้ได้ อย่างไรก็ดีกว่าการเสียหน้าเซิ่งจือหว่านสบสายตากับซางสิงอวี้ ดวงตาสวยที่หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยคู่นั้นกะพริบถี่ๆ อย่างมีเลศนัย ไม่รู้ทำไม นางถึงได้ลางสังหรณ์ว่าเขากำลังขุดหลุมดักซางซิวหย่วนอยู่“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เอาตามความต้องการของคุณชายรองซางเถิด” หลังจากออกจากโรงน้ำชาจวี้เสียน เซิ่งจือหว่านยังไม่กลับจวน นางมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าต้องจัดการ จึงสั่งให้คนขับรถม้ามุ่งหน้าไปยังหอว่านเป่า“องค์หญิง เมื่อวานพระองค์เพิ่งมาตรวจบัญชีที่นี่ไม่ใช่หรือเพคะ?” ติงหลานเอ่ยอย่างงุนงงเซิ่งจือหว่านยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ตอบ เมื่อนางลงจากรถม้า เถ้าแก่หลินก็รีบออกมารับนางไปที่ห้องโถงด้านหลัง ครั้งนี้เซิ่งจือหว่านอนุญาตให้ติงหลานตาม