Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 51 – Kapitel 60

เซิ่งจือหว่านไม่สะทกสะท้าน "ไม่ใช่เพียงพวกเขา ผู้ติดตามของข้าก็ด้วย!""ฮ่า ๆ ก็ได้ เห็นแก่โฉมงามที่มีคุณธรรมน้ำมิตรเช่นนี้ ปล่อยไอ้ขี้ขลาดพวกนี้ไปจะเป็นไปไรไป!" พอชายหัวหน้าโจรโบกมือหนึ่งที ลูกสมุนคนอื่น ๆ จึงผลักคนที่ควบคุมตัวไว้ออกไปอย่างไม่เต็มใจนักจางต้าล้มลงพื้นขณะกุมบาดแผลที่ขา เป็นครั้งแรกที่เคยีดแค้นความมักง่ายของตัวเอง ไม่ยอมฝึกปรือวรยุทธ์ให้ดี ไม่เช่นนั้นคงไม่พ่ายแพ้ยับเยินเพียงกระบวนท่าเดียวเช่นนี้!"มัวเหม่ออะไรอยู่ แขนเล็กขาเรียวอย่างพวกเจ้า จะรอฝังร่างไปพร้อมกับข้าหรือ" เซิ่งจือหว่านปรายตามองจางต้าและคนอื่น ๆ ปราดหนึ่งจางต้ากัดฟันกรอด ทราบดีว่าสิ่งที่ฮูหยินน้อยกล่าวมานั้นถูกต้อง!เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่อาจฝากความหวังไว้ที่กลุ่มคุณชายเสเพลอย่างซางสิงอวี้ได้เลยไม่แน่ว่า คนพวกนั้นอาจสังหารปิดปากพวกตนเพื่อรักษาความลับก็เป็นได้…มีเพียงการรักษาชีวิตให้รอดเท่านั้น ถึงจะส่งข่าวกลับไปได้ ถึงจะพาซื่อจื่อกลับมาช่วยฮูหยินน้อยได้!จางต้าหันหลังเดินจากไปทันที ผู้ติดตามคนอื่น ๆ ต่างก็ตามเขาไปพร้อมดวงตาร้อนผ่าวอั้นจื่อและติงหลานกระโดดลงจากรถม้า หมายจะติดตามคนกลุ่มน

เยี่ยหรงผู้ซึ่งไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดินมาแต่ไหนแต่ไร เหตุการณ์ก่อนหน้าก็ทำให้เขาขวัญเสียเช่นกัน "คนพวกนี้มีมากกว่าที่เห็นครั้งแรกเสียอีก คุณชายรองซาง นี่มันความคิดบ้าบ้ออะไรของเจ้า เมื่อครู่พวกเรายังสู้ไม่ได้ แล้วตอนนี้จะสู้ได้อย่างไร"ลองกวาดตาดูเฉย ๆ อย่างน้อยก็มีเกือบร้อยคนแล้วไม่ใช่หรือ?ทำเช่นนี้ต่างอะไรกับวิ่งเข้ากับดักเอง"อวี้เจิงพูดถูก พวกเรารีบหนีดีกว่า!" เฉินเป่าจิ้งกล่าวพลางลูบแขนตนเองด้วยความเครียดซางสิงอวี้เลิกคิ้ว "เดิมทีข้าคิดว่าคนพวกนี้โอหังนัก ถึงขั้นกล้าลักพาตัวองค์หญิง ไม่แน่ว่าหานหมิงรุ่ยกับมารดาก็อาจถูกจับมาไว้ที่นี่ด้วย ลูกผู้ชายย่อมรู้จักยืดรู้จักหด เมื่อครู่พวกเราเพียงแสร้งทำเป็นขี้ขลาดเพื่อหาโอกาสลอบเข้ามาช่วยคนไม่ใช่หรือ หานหมิงรุ่ยคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว อีกทั้งองค์หญิงชิ่งหนิง...นางถูกจับตัวมาก็เพื่อปกป้องพวกเรา พวกเจ้าจะใจดำปล่อยให้นางตกอยู่ในน้ำมือคนถ่อยพวกนี้หรือ อีกอย่าง พวกเจ้าอย่าลืมนะว่าผู้ติดตามของจวนกั๋วกงเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ หากพวกเขาคาบข่าวกลับไปแจ้งความ แล้วองค์หญิงเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ฝ่าบาทกับจวนกั๋วกงจักละเว้นพวกเ

เยี่ยหรงนัยน์ตาแดงก่ำ ดาบในมือแทงทะลุร่างโจรป่าที่ดาหน้าเข้ามาคนแล้วคนเล่าจนเกิดเสียงดังฉึก ๆ ต่อเนื่อง "เข้ามาสิโว้ย!""มาหนึ่งฆ่าหนึ่ง มาสองฆ่าสอง!"ภาพเหตุการณ์ทางฝั่งนี้ปรากฏชัดแก่สายตาเหล่าคุณชายคนอื่น ๆ เผยอวี้อันถึงกับยืนตะลึงเมื่อเห็นเยี่ยหรงและซางสิงอวี้สังหารหมู่โจรป่ารอบทิศได้อย่างง่ายดาย สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวเช่นกัน "เอาด้วยคน! ก็แค่ฆ่าคนไม่ใช่หรือ ฆ่าหนึ่งคนได้รางวัลเชิดชู ฆ่าสองคนได้จารึกชื่อในทะเบียนตระกูล ยิ่งฆ่ามากความดีความชอบก็ยิ่งทวีคูณ!""คืนนี้พวกเราจะล้างบางโจรป่าที่นี่ ให้พวกที่เคยดูแคลนพวกเราได้เห็นหน่อย เสเพลหรือ เสเพลแล้วอย่างไรเล่า!"เดิมทีคิดว่าจะใช้ชีวิตเสเพลไปจนสิ้นอายุขัยก็คงเพียงพอแล้วทว่ายามนี้โอกาสสร้างผลงานมาอยู่ตรงหน้า หากไม่คว้าไว้แล้วจะรอเมื่อไร!?ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองดูโจรป่าพวกนั้น...ก็พบว่าพวกมันไม่มีกำลังต่อสู้เลย!ด้วยเหตุนี้ เหล่าคุณชายจึงพุ่งทะยานออกไปคนแล้วคนเล่า ราวกับจะไปแย่งความดีความชอบกันทั่วทั้งค่ายโจรกว้างใหญ่มีเสียงโห่ร้องสังหารเหล่าคุณชายเหมือนฝูงหมาป่าที่หลุดเข้าฝูงแกะ ส่วนโจรป่าที่ถูกวางยาก็ทำได้เพียงรับรู้ว่าศ

ในใจซางสิงอวี้พลันเกิดความรู้สึกขุ่นมัวเล็กน้อย"อะไรนะ" เซิ่งจือหว่านงุนงงเล็กน้อย นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงเอ่ยคำถามเช่นนี้ออกมา"ไม่มีอะไร" ซางสิงอวี้เบือนสายตาหนี "คนที่องค์หญิงพาตัวกลับมา เตรียมจะเข้าพบเมื่อไร""ตอนนี้เลยแล้วกัน" เซิ่งจือหว่านเอ่ยเรือนแห่งนี้มีเพียงสองชั้น ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้หรืออาคารล้วนดูธรรมดาสามัญ ทว่าเมื่อก้าวลงบันไดไป ถึงได้รู้ว่าใต้ดินแห่งนี้ซุกซ่อนคุกมืดเอาไว้แห่งหนึ่งจางต้าหู่ถูกมัดห้อยหัวลงบนแท่นทรมานแขนเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ถูกมัดไว้แน่นหนา ปากถูกยัดด้วยลูกเหล็กเพื่อป้องกันเขาส่งเสียงร้องตะโกนเมื่อเห็นเซิ่งจือหว่านก้าวเข้ามา ดวงตาของเขาก็ฉายแววตระหนกเล็กน้อยสภาพอันน่าอนาถของค่ายโจรเมื่อคืนวาน เขาได้เห็นมันเองกับตาแล้ว ตอนแรกเริ่มที่เขายอมออกโรงให้เมิ่งยาง เพราะเห็นว่าเซิ่งจือหว่านเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ ต่อให้เป็นองค์หญิงแล้วจะอย่างไร หากสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ก็มีแต่ให้คนอื่นควบคุมได้ตามใจชอบเท่านั้นกระทั่งเมื่อคืนที่เขาตกอยู่ในน้ำมือเซิ่งจือหว่าน เขาก็ยังไม่เก็บมาใส่ใจอยู่ดี อย่างมากก็แค่ทิ้งรอยแผลเป็นขนาดเท่าปากชามไว้ที่คอ แค่ตาย

"เช่นนั้นหรือ" เซิ่งจือหว่านไม่ได้โกรธเคืองต่อข้อกังขาของเขาเลยแม้แต่น้อยนางกลับยิ้มเยาะยิ่งกว่าเดิม "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะให้โอกาสเจ้าได้ไปสอบถามด้วยตนเองทีละร้าน ไม่ว่าจะเป็นร้านขายยา หรือแม้แต่แผงหมอเร่ทั้งหลาย จงไปถามพวกเขาดูว่า ผู้ที่พอมีความรู้ด้านการแพทย์ ย่อมต้องพกยาแก้พิษเชียนจีซ่านติดตัวไว้เป็นปกติใช่หรือไม่? หรือเจ้าจะไปถามเจียงหม่าง สหายร่วมรบในกองทัพของเจ้า ให้เขาไปสืบจากหมอทหารในยามนี้ดูว่า พิษเชียนจีซ่านมีหนทางรักษาหรือไม่?""ไม่...เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้"มันจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?!เส้นเลือดบนสีรษะจางต้าหู่เต้นตุ้บ ๆ เขารู้ดีว่าไม่ควรเชื่อคำพูดนาง ทว่าสีหน้าของเซิ่งจือหว่านกลับดูราบเรียบและเย้ยหยันเกินไปจนทำให้เขา...จำต้องเชื่อ!"ได้... ข้า...ข้าจะไปถามด้วยตนเอง!" จางต้าหู่โพล่งออกมาเซิ่งจือหว่านยกยิ้มมุมปาก "อ้อจริงสิ เจ้าคิดว่าเพราะเมิ่งยางเย็บแผลห้ามเลือดตอนแขนขาดให้ เจ้าถึงรอดชีวิตมาได้ไม่ใช่หรอกหรือ ทุกสิ่งย่อมมีราคาต้องจ่าย เจ้าลักพาตัวเรา และเราก็ไม่เคยบอกตนว่าเป็นคนเมตตา ยิ่งไปกว่านั้นตัวเจ้าเองแขนขาดไปข้างหนึ่ง กลับพึงใจที่จะใช้วิธีเดี