Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 41 – Kapitel 50

เขาจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?ฉีซูเซี่ยนมองเซิ่งจือหว่านด้วยสายตาที่ทนรำคาญไม่ไหว "เจ้าอย่ามัวถ่วงเวลา ตอนนี้ลูกในท้องของเมิ่งยางกำลังรอผลมณีสวรรค์เพื่อช่วยชีวิตอยู่ หากเจ้ายังไม่ส่งมา ข้าก็คงต้องลงมือค้นหาด้วยตัวเอง!""หึหึ..."เซิ่งจือหว่านพลันหัวเราะออกมา "ซื่อจื่อ เมื่อปีก่อนที่ท่านตกในทะเลสาบน้ำแข็ง หากไม่ใช่เพราะข้าลงไปช่วยท่านไว้ ท่านยังจะมายืนสบายดีแล้วทวงเอาผลมณีสวรรค์จากข้าที่นี่ได้อีกหรือ"นางเกิดมาพร้อมกับพิษเย็นในครรภ์จริง ๆ แต่ต่อมาอาจารย์ทั้งสามท่านใช้เวลาหลายปีถึงจะขจัดพิษจนหมดสิ้น ขอเพียงพักฟื้นร่างกายอีกครึ่งปีก็จะกลับมาเป็นปกติเหมือนคนทั่วไป ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน นางก็ได้พบกับฉีซูเซี่ยนที่ตกลงไปในทะเลสาบน้ำแข็ง เพื่อจะช่วยชีวิตเขา นางจึงกระโดดลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยนับตั้งแต่นั้นมา พิษเย็นนี้ก็อยู่ติดตัวนางมาตลอดทุกครั้งที่ถึงกลางฤดูหนาว ความเจ็บปวดจากพิษเย็นจะทำให้นางนอนไม่หลับทั้งคืน ยังดีที่มีผลมณีสวรรค์ปรุงเป็นยาถึงช่วยให้นางผ่านพ้นมาได้ผลมณีสวรรค์นี้คือของล้ำค่าที่เสด็จย่าทุ่มเงินมหาศาลเพื่อให้ได้มาจากซีอวี้แต่ในตอนนี้ ฉีซูเซี่ยนกลับจำอะไรไม่ได้เ

"อะไรนะ ไปที่เรือนผิงหลาน?" หลังจากฉีซูเซี่ยนจากไป เมิ่งยางที่แสร้งหลับสนิทก็ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินรายงานจากชิงซิ่ง มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มก็กำแน่นขึ้นทันที ดวงตาของนางขุ่นมัวจนดูมืดมนไม่นึกเลยว่าต่อให้เซิ่งจือหว่านจะใจคออำมหิตขนาดนี้ ซื่อจื่อก็ยังคงเป็นห่วงเป็นใย!ถึงขั้นว่าทันทีที่ปลีกตัวไปจากนางได้ เขาก็มุ่งตรงไปยังเรือนผิงหลานเป็นที่แรกเลยนี่มันไม่เหมือนกับที่นางคิดเอาไว้เลย!เขาควรจะรังเกียจเซิ่งจือหว่านสุด ๆ ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องคิดจะไปหานางที่นั่นอีก?ไม่ได้การแล้ว จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นางคือคนที่ทะลุมิติมา เป็นตัวแปรเพียงหนึ่งเดียวของโลกใบนี้ ในเมื่อนางมาแล้ว เดิมทีทุกสิ่งทุกอย่างก็ควรจะหมุนรอบตัวนาง และมีนางเป็นศูนย์กลางเท่านั้นเคี่ยวยา…ใช่แล้ว!เมิ่งยางลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงทันที!"โอ๊ย!" การขยับตัวอย่างรุนแรงทำให้รู้สึกปวดหน่วงที่ท้องน้อยชิงซิ่งรีบเข้ามาพยุงนาง "แม่นาง ตอนนี้ท่านกำลังตั้งครรภ์นะเจ้าคะ เมื่อวานท่านหมอก็บอกแล้วว่าครรภ์ของท่านยังไม่คงที่ ต้องระมัดระวังให้มากเจ้าค่ะ""ได้ ๆ ข้ารู้แล้ว!" ยามนี้เมิ่งยางว่างมาฟังนางพูดเรื่องพวกนี้เสียที่ไห

เซิ่งจือหว่านสังเกตเห็นสิ่งของที่อยู่ในมือของฉีซูเซี่ยนเช่นกันทันใดนั้น ในดวงตาของนางก็ฉายแววเย้ยหยันมากขึ้นความจริงเรื่องที่ชุยซื่อมอบถ่านเงินให้เมิ่งยางนั้น นางไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลย เพราะชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้! เพียงแต่ตอนนั้นชุยซื่อใช้ข้ออ้างว่าเมิ่งยางตั้งครรภ์ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูหนาว เซิ่งจือหว่านกลัวความหนาวจัด จึงอยากให้ฉีซูเซี่ยนไปขอยืมถ่านจากเมิ่งยางกลับมาบ้าง แล้ววันรุ่งขึ้นค่อยซื้ออันใหม่ไปคืนให้นางของที่ตัวเองจ่ายเงินซื้อมาแท้ ๆ กลับถูกคนอื่นนำไปยกให้คนอื่นอีกที นางยังต้องไปขอยืมแล้วคืนให้อีก ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป เซิ่งจือหว่านก็รู้สึกว่าตัวเองในตอนนั้นช่างต่ำต้อยไร้ค่าเหลือเกิน!แต่ตอนนั้น ฉีซูเซี่ยนพูดว่าอย่างไร?เขาทำสีหน้าทนรำคาญไม่ไหว "ก็แค่ถ่านไม่กี่ก้อน เจ้าจะอะไรนักหนา!"ไม่นึกเลยว่ายามที่นางไม่ใส่ใจแล้ว เขากลับหิ้วถ่านมาหาเสียเอง"ดูท่าว่าพิษเย็นเมื่อคืนคงทำให้ซื่อจื่อทรมานไม่น้อยเลยสินะ" เซิ่งจือหว่านเผยแววตาเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อยโทสะในใจฉีซูเซี่ยนกลับค่อย ๆ สงบลงยามเผชิญกับสายตาเช่นนี้ของนางเขาลดเสียงอ่อนลง พยายามจะก้าวเข้าไปดึงเซิ่งจือหว่

สองวันต่อมา ในจวนกั๋วกงแลดูสงบเรียบร้อยไร้คลื่นลมนอกจากเมิ่งยางที่ออกไปเตรียมเปิดร้านหม้อไฟนอกจวนทุกวันแล้ว เซิ่งจือหว่านก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องหนังสืออั้นจื่อและติงหลานต่างก็ไม่รู้ว่าองค์หญิงทรงกำลังวุ่นวายอยู่กับสิ่งใดกันแน่มีเพียงข่าวลือภายนอกที่ยิ่งแพร่สะพัดรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเมื่อวานนี้ หลังจากนิทานเรื่องหนึ่งจากชางหนานถูกนำมาเล่าในโรงน้ำชา ผู้คนมากมายต่างก็พากันซาบซึ้งในความรักระหว่างสาวชาวนากับท่านแม่ทัพ เป็นเพราะสตรีชาวนาผู้นั้นไม่เหมือนหญิงชาวบ้านทั่วไปนางกล้าหาญและรอบคอบ เมื่อพบทหารถูกพิษก็ตัดแขนอีกฝ่ายเพื่อรักษาชีวิตโดยไม่ลังเล นางยังเปี่ยมด้วยความเมตตาและคุณธรรม เพื่อให้ทหารได้ฝังร่างในแผ่นดินแคว้นเซิ่ง นางถึงกับยอมแบกศพกลับมาจากสมรภูมิด้วยตนเอง...ที่สำคัญที่สุดคือนางรูปโฉมงดงามยิ่งนัก ร่างกายที่อรชรอ้อนแอ้นนั้นดูนุ่มนวลราวกับกิ่งหลิว...สตรีเช่นนี้ หากมิใช่เพราะทราบว่าองค์หญิงทรงเขียนถึงเมิ่งยาง อั้นจื่อและติงหลานก็คงจะนึกชมชอบไปเสียแล้วเมิ่งยางเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ว่าสิ่งที่นางทำในกองทัพชางหนานจะถูกนำมาเขียนเป็นนิทานและเล่าขานโดยนักเล่านิทาน

รถม้าของเซิ่งจือหว่านเคลื่อนมาถึงประตูทิศใต้ของเมืองหลวงแล้วอั้นจื่อกำลังจะหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ของจวนกั๋วกงออกมา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนขายของดังแว่วมาแต่ไกลเซิ่งจือหว่านได้ยินเสียงนั้นแล้วยิ้ม "ข้าคิดถึงรสชาติของขนมกุ้ยฮวาขึ้นมาเสียแล้ว อั้นจื่อ เจ้าช่วยไปซื้อกลับมาให้ข้าที""หา?" อั้นจื่อชะงักไป "หากองค์หญิงบอกบ่าวตั้งแต่แรก บ่าวคงเตรียมมาให้แล้ว ขนมที่วางขายข้างนอกเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะสะอาดหรือเปล่า"นางบ่นพลางก้าวลงจากรถม้า ทว่าผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่านางจะกลับมาเมื่อเห็นว่าแถวตรวจตราหน้าประตูเมืองร่นมาถึงรถม้าของตนแล้ว ติงหลานจึงชะเง้อคอมองออกไปข้างนอกด้วยความกังวลเซิ่งจือหว่านเห็นนางเป็นเช่นนี้ จึงบอกว่า "เจ้าก็ลงไปดูนางหน่อยเถิด"ติงหลานเอ่ยรับแล้วรีบลงไป เมื่อขุนนางเฝ้าประตูเมืองมาถึงรถม้าของเซิ่งจือหว่าน ทั้งสองก็กลับมาถึงพร้อมกันพอดีเพราะมีป้ายอาญาสิทธิ์จวนกั๋วกงยืนยัน ขุนนางเฝ้าประตูเมืองย่อมไม่กล้ารั้งไว้ หลังจากทำความเคารพแล้วจึงปล่อยขบวนรถม้าออกนอกเมืองหลวงไปรถม้าแล่นตะบึงออกพ้นประตูเมืองไปลมฤดูสารทเย็นสบาย ท้องฟ้าแจ่มใส เซิ่งจือหว่านไม่ได้ออกนอกเม