All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 21 - Chapter 30

“ท่านซื่อจื่อ... ท่านจะไม่กลับหรือเพคะ?” คล้ายกับว่าเห็นเขาเงียบไปนาน เมิ่งยางจึงเอ่ยถามอย่างระแวดระวังเมื่อเห็นแววตาเชิงหยั่งเชิงของนาง ฉีซูเซี่ยนก็นิ่งไปครู่หนึ่ง “อืม คืนนี้ข้าจะพักที่นี่ แต่ร่างกายเจ้ายังไม่สะดวก ข้าจะนอนที่ห้องโถงด้านนอกเอง”“แต่ว่า... ท่านซื่อจื่อรับปากองค์หญิงไว้แล้วมิใช่หรือเพคะ? ท่าน... ท่านไม่ควรอยู่ที่นี่เลย” เมิ่งยางก้มหน้าลง แพขนตายาวสั่นระริกเผยให้เห็นความอ่อนแอที่น่าเวทนาแต่สายตาของฉีซูเซี่ยนไม่ได้จับจ้องที่นาง เขาเดินไปที่ห้องโถงด้านนอก“แม่นางจือหว่านมีนิสัยดื้อรั้น คืนนี้ข้าค้างที่นี่ก็เพื่อให้นางรู้จักความผิดของตัวเอง เมื่อนางตระหนักได้แล้ว เจ้าค่อยไปอธิบายเรื่องคืนนี้ให้นางฟังทีหลังก็แล้วกัน”“...ทุกอย่างแล้วแต่ท่านซื่อจื่อเพคะ”เมื่อมองตามแผ่นหลังของบุรุษผู้นั้น ดวงตาที่เคยดูอ่อนแอของเมิ่งยางก็แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จะต้องครอบครองเขาให้ได้นางคือเมิ่งยาง... แต่ก็ไม่ใช่เมิ่งยางนางมาจากโลกในอีกหลายพันปีให้หลัง เดิมทีนางเป็นเพียงเน็ตไอดอลตัวเล็กๆ ที่หาเงินจากการไลฟ์สด เพราะมีหน้าตาและรูปร่างที่เย้ายวน ทั้งยังรู้วิธีปั่นหัวผู้ชาย นาง

“เหลวไหล!” ฉีซูเซี่ยนรู้สึกเหมือนใบหน้าถูกตบจนร้อนผ่าวเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่า ในขณะที่เขากำลังวางแผนว่าจะสั่งสอนเซิ่งจือหว่านอย่างไรให้หลาบจำ แต่ทางด้านพี่สาวของเขากลับคิดจะใช้เงินของเซิ่งจือหว่านมาจุนเจือจวนกั๋วกง!เขายังไม่เชื่อว่าจวนฉีกั๋วกงจะเสื่อมถอยถึงเพียงนี้“เจ้าตามข้าไปหาท่านแม่” ฉีซูเซี่ยนหันหลังเดินออกไป โดยมีพ่อบ้านชราเดินตามหลังไปอย่างใกล้ชิดจวนเหวินซีชุยซื่อกำลังฟังสาวใช้ที่มารายงานเรื่องที่ฉีซูเซี่ยนค้างคืนที่จวนเว่ยยางเมื่อคืนฉีเฟยเยียนนั่งอยู่ด้านข้าง พลางแค่นยิ้มเย็นชาออกมาไม่ขาดสาย“มันควรจะเป็นเช่นนี้ตั้งนานแล้ว เซิ่งจือหว่านถูกตามใจจนเสียคน ถึงได้กล้าสอดรู้สอดเห็นแม้กระทั่งเรื่องสามีจะมีอนุ องค์หญิงแล้วอย่างไร? ในเมื่อแต่งเข้าจวนฉีกั๋วกงของเราแล้ว ก็ถือเป็นคนของจวนฉีกั๋วกง!”“ชูเซี่ยนคือฟ้าของนาง ฟ้าจะกระทำสิ่งใด นางมีสิทธิ์มาโต้แย้งงั้นหรือ?”ชุยซื่อพยักหน้ายิ้มอย่างเห็นด้วย “ครั้งนี้ชูเซี่ยนทำได้ดี ปกติเขาเป็นคนใจอ่อน ข้ายังนึกกลัวว่าเขาจะใจอ่อนชั่ววูบจนคุมภรรยาไม่อยู่ แล้วจะกลายเป็นที่ขบขันของคนภายนอกเอาได้”“ฮูหยินช่างมีเมตตาเหลือเกินเพคะ! หากเป็นแม่สามีบ้าน

“องค์หญิงใช้ชื่อโรงทานเซิ่งซื่อในการบริจาค... ท่านซื่อจื่อเองก็ไม่ทราบเรื่องเลยหรือ?” ชายผู้นั้นยังคงถามย้ำด้วยความไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตานักสีหน้าของฉีซูเซี่ยนย่ำแย่ลงทันทีเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย“โรง... โรงทานเซิ่งซื่อหรือ?” ทันใดนั้น นายทหารน้อยคนหนึ่งที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราก็ชะโงกหน้าออกมาจากกลุ่มคนฉีซูเซี่ยนหันไปมองเขานายทหารน้อยผู้นั้นรีบส่งยิ้มซื่อๆ ออกมา “น้องสามีของข้าเป็นอนุภรรยาคนที่สามของน้องชายท่านแม่ทัพเหลียง แล้วข้าพอจะอ่านออกเขียนได้บ้าง บางครั้งพวกจดหมายตอบรับที่ท่านแม่ทัพเหลียงคร้านจะทำเอง ก็มักจะตกมาถึงมือข้าให้ช่วยจัดการ”“เจ้าของโรงทานเซิ่งซื่อนี่ไม่รู้ว่าเป็นเศรษฐีจากที่ไหน บริจาคทั้งเสบียง เสื้อกันหนาว และยาสมัคเร็จรูปให้กองทัพเราตั้งหลายครั้ง... ทำไมหรือพยะค่ะ ท่านซื่อจื่อรู้จักเขาด้วยหรือ?”“ถ้าท่านซื่อจื่อรู้จักล่ะก็ ช่วยเขียนจดหมายไปบอกท่านแม่ทัพเหลียงหน่อยเถิด ท่านอยากรู้มาตลอดว่าเศรษฐีผู้มีใจรักชาติท่านนี้เป็นใคร จะได้ทูลขอความดีความชอบประทานบำเหน็จให้ เอื๊อก!”เขาเป็นคนคออ่อน แม้จะดื่มไปไม่มากแต่ก็เริ่มมึนงงจนจำได้เพียง

ในบรรดาตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงตลอดหลายร้อยปี มีเพียงตระกูลหวังเท่านั้นที่เคยทำเรื่องอัปยศนำสินเดิมของภรรยาเอกไปใช้แต่งงานรับอนุภรรยา ผลคือถูกครหาไปอีกหลายปี แม้แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีหวังก็ยังเคยถูกฮ่องเต้ตำหนิเซิ่งจือหว่านช่างโหดร้ายจริง ๆนี่คือการโต้กลับของนาง หลังรู้ว่าเขาไปอยู่จวนเว่ยยางอย่างนั้นหรือ?ไม่เพียงไม่สำนึกผิด ยังทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่อาจปล่อยให้นางใส่ร้ายตัวเองและจวนกั๋วกงได้ฉีซูเซี่ยนเอ่ยขึ้นว่า“ข้ามาถามเจ้า ก็เพราะเราสามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน! ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะขี้หึงถึงเพียงนี้ เพียงเพราะเมื่อวานข้าไปเยี่ยงเมิ่งยาง เจ้าก็คิดแผนชั่วเช่นนี้ขึ้นมาได้”“เจ้าจะเกลียดหรือเคืองข้า มีอะไรก็มาลงที่ข้าเถิด เหตุใดต้องลากคนอื่นมาเกี่ยวข้อง ยิ่งไปกว่านั้น ซูหล่างก็ยังเป็นเพียงเด็ก… เจ้าใส่ร้ายเขาเช่นนี้ ใจไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ?”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดบรรดาผู้เฒ่าที่เดิมยังลังเลอยู่ พอได้ยินคำพูดนี้ก็เริ่มเอนเอียงไปอีกฝั่งโดยไม่รู้ตัว ใคร ๆ ต่างรู้ว่าจวนกั๋วกงฉีมีชื่อเสียงเรื่องกฎระเบียบและคุณธรรม ซูหล่างที่อายุเพียงสิบปี จะไปทำเรื

อาจงพยายามเช็ดเหงื่อที่ไหลท่วมหน้าท่วมหัว “องค์หญิงจะลงอาญาอย่างไรก็เชิญเถิดพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจำไม่ได้จริงๆ!”อาจงคนนี้ก็ถือว่ามีไหวพริบไม่น้อย เขากัดฟันยืนยันว่าเป็นฝีมือตนเอง และอ้างว่าไม่จำอะไรได้เลย ต่อให้เซิ่งจือหว่านรู้ว่าไม่ใช่เขา แล้วจะมีหลักฐานอะไรเล่า?แต่แล้วในเสี้ยววินาทีถัดมา“หึ!” เสียงหัวเราะเยาะดังออกมาจากปากของเซิ่งจือหว่านไม่ใช่แค่นางเท่านั้น อั้นจื่อกับติงหลานที่ยืนอยู่ข้างกายก็เผยสีหน้าเหยียดหยามรังเกียจ รวมถึงบรรดาเหล่าผู้เชี่ยวชาญชราเหล่านั้นด้วยที่ยืนอยู่ก็ยังมีสีหน้าประหลาดไปเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่รอให้ฉีซูเซี่ยนคิดได้ทัน เซิ่งจือหว่านหันไปมองกลุ่มชายชราแล้วเอ่ยว่า “เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมากล่าวหาว่าเปิ่นกงชี้ตัวส่งเดช รบกวนพวกท่านช่วยบอกใต้เท้าฟางทีว่า สินเดิมของตัวข้าถูกเก็บไว้ที่ห้องคลังห้องไหนบ้าง”บรรดาชายชราพยักหน้ารับคำหนึ่งในนั้นก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า “เรียนใต้เท้า ข้าน้อยเป็นเถ้าแก่ของร้านเหวินโม่ องค์หญิงเชิญข้าน้อยมาเพื่อตรวจสอบภาพวาดอักษรเจ้าค่ะ ภาพวาดและคัมภีร์โบราณส่วนหนึ่งในสินเดิมขององค์หญิง ส่วนใหญ่ถูกเก็บไว้ในห้องหนังสือและห้องคลังทา