Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 31 – Kapitel 40

"ท่านกั๋วกง" ฟางหงจื้อก้าวขึ้นมาคำนับฉีกั๋วกงพยักหน้า "เรื่องวันนี้ลำบากใต้เท้าฟางต้องมาด้วยตัวเองแล้ว แต่จะว่าไป นี่เป็นเพียงเรื่องภายในจวนกั๋วกง ที่เหลือปล่อยให้ข้าจัดการแล้วกัน ใต้เท้าฟางเชิญกลับเถิด""เรื่องนี้...องค์หญิงทรงเห็นว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" ฟางหงจื้อหันไปมองเซิ่งจือหว่าน อย่างไรเสียเจ้าทุกข์ก็คือนางฉีกั๋วกงสีหน้ามืดครึ้มลงทันทีเซิ่งจือหว่านเห็นแล้วอยากหัวร่อ "วันนี้รบกวนใต้เท้าฟางจริง ๆ แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"ติงหลานได้ยินดังนั้น จึงประคองของที่เตรียมไว้แต่แรกมาวางตรงหน้าฟางหงจื้อ "ใต้เท้าเจ้าคะ นี่คือรายการสินเดิมขององค์หญิง เพราะไม่ทราบว่าถูกขโมยไปเท่าไร ภายหลังคงต้องรบกวนใต้เท้าจัดคนมาตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง"ฟางหงจื้อเห็นรายการสินเดิมที่ยาวเหยียดแล้วถึงกับหนังตากระตุกฝ่ายชุยซื่อพอได้ยินแล้วก็แทบจะหายใจไม่ออกการมีศาลต้าหลี่เข้ามาแทรกแซง หมายความว่าไม่ว่าซูหล่างจะเป็นคนเอาของออกไปหรือไม่ ตราบใดที่เป็นของที่อยู่ในรายการสินเดิม พวกเขาต้องคืนให้ครบทุกชิ้น!หลายปีมานี้ นางได้ของจากเซิ่งจือหว่านไปไม่รู้ตั้งเท่าไรพอต้องคืนกลับไปตอนนี้ จึงรู้สึกเหมือนของที่เดิมทีเป็น

เซิ่งจือหว่านไม่ได้หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของเขาฉีซูเซี่ยนมองคล้อยหลังนางอยู่นาน ก่อนจะชกหมัดลงบนต้นสนข้างกายอย่างแรง*"องค์หญิง...ที่ซื่อจื่อพูดเป็นความจริงหรือเพคะ" เมื่อเดินออกมาไกลแล้ว ในที่สุดติงหลานก็อดถามไม่ได้เซิ่งจือหว่านยิ้มพลางมองนาง "หมายถึงประโยคไหนของเขา""เรื่องทั้งหมดนี้เป็นแผนที่ท่านวางไว้จริง ๆ หรือเพคะ ตั้งแต่ตอนที่ซื่อจื่อรู้เรื่องจนกระทั่งไปตามหาท่าน จนถึงตอนที่ฮูหยินรับคำท้าพนัน แล้วก็เรื่องที่ท่านให้หม่อมฉันไปตามเถ้าแก่พวกนั้นมาด้วย..."สาวใช้ตัวน้อยพอพูดถึงตรงนี้ก็ส่ายศีรษะไปมา"ไม่จริงหรอก ไม่จริง เรื่องเช่นนี้จะเป็นแผนขององค์หญิงได้อย่างไร หากองค์หญิงมีเล่ห์เหลี่ยมขนาดนั้น คงไม่ถูกคนในจวนฉีกั๋วกงรังแกมานานขนาดนี้แน่!"เพราะฉะนั้น ซื่อจื่อต้องคิดไปเองแน่ ๆ ว่าองค์หญิงของนางมีเล่ห์เหลี่ยมล้ำลึกขนาดนั้น!ติงหลานคุ่นคิดพลางพยักหน้า ต้องเป็นเช่นนี้แน่ ๆ!ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคนในจวนฉีกั๋วกงไม่ดีเอง ฝันหวานไปเอง คิดจะวางแผนฮุบสินทรัพย์ส่วนตัวขององค์หญิง สุดท้ายกลับถูกตรวจพบปัญหาจนโชคร้ายเองเซิ่งจือหว่านเพียงแต่ยิ้มโดยไม่กล่าวอะไร

ฉีซูเซี่ยนออกจากเรือนเหวินซี มุ่งตรงไปยังเรือนผิงหลานทันทีเวลานั้น เซิ่งจือหว่านกำลังนอนเอกเขนกอย่างเกียจคร้านอยู่ในเปลญวนใหญ่ที่ติงหลานถักทอให้แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านใบอู๋ถงลงมา กระทบใบหน้าของนางเป็นลายจุด ๆ ชายกระโปรงที่พลิ้วไหวแกว่งไปมาพร้อมกับเรียวขาเล็กมือเรียวขาวหมกจดข้างหนึ่งทอดวางลง หลายฝูนอนหงายอยู่บนเก้าอี้เหลี่ยมที่ปูเบาะนุ่ม พุงเล็ก ๆ ของมันถูกมือนั้นเกาเบา ๆ อย่างเป็นจังหวะ จนมันส่งเสียงครางฮือ ๆ ในลำคอเมื่อสัมผัสได้ว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ หลายฝูก็ลุกพรวดขึ้นอย่างระแวดระวังร่างเล็ก ๆ ของมันหันไปทางประตูแล้วเห่าเสียงใสแบบลูกหมาออกมาสองสามครั้งตอนนี้เซิ่งจือหว่านถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดยามบ่ายอาบไล้ผิวขาวนวลของนางจนดูราวกับเคลือบไว้ด้วยเปลือกแสงสว่างฉีซูเสียนชะงักฝีเท้าโดยสัญชาตญาณเมื่อเซิ่งจือหว่านเห็นว่าเป็นเขา แววตาก็ดูเย็นชา นางไม่ลุกขึ้นนั่งด้วยซ้ำ "ซื่อจื่อนำสินเดิมของข้ามาคืนแล้วหรือ"เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ใบหน้าของฉีซูเซี่ยนราวกับถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งทันทีเขาขบกรามแน่น "ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอก! ท่านแม่กระอั

แม่นมที่อยู่ข้างกายของเถาซื่อก็มีความรู้เรื่องยาเช่นกัน นางรับไปดู หลังจากนั้นก็พยักหน้าตอนนี้เถาซื่อถึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วคำนับเซิ่งจือหว่าน "หากสามารถตั้งครรภ์ได้อย่างราบรื่น ข้าจะกลับมาส่งมอบของขวัญขอบคุณหมอเทวดาอีกครั้งอย่างแน่นอน""ไม่เป็นไร ค่าตรวจรักษาได้รับไปแล้ว หวังว่าฮูหยินจะสมปรารถนาในเร็ววัน"เมื่อได้ยินดังนั้นเถาซื่อก็ยิ่งเกิดความเลื่อมใส นางจากไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยมเซิ่งจือหว่านมองคล้อยหลังนาง ในใจหวังลึก ๆ ให้นางสมปรารถนาโดยเร็ว จากนั้นก็กำชับเถ้าแก่หลินอีกเล็กน้อยจะเดินออกจากโรงหมอฉือซี"คุณ...ชาย พวกเราจะเดินเล่นข้างนอกกันก่อน หรือจะกลับเลยดีเจ้าคะ" ติงหลานมองถนนที่คึกคักรอบตัวด้วยแววตาเป็นประกายเซิ่งจือหว่านมองปราดเดียวก็รู้ว่านางกำลังคิดอะไรนางงอนิ้วแล้วเคาะไปที่หน้าผากของติงหลานเบา ๆติงหลานแก้มแดงระเรื่อทันทีองค์หญิงในชุดบุรุษที่ทำท่าทางเช่นนี้ช่าง...หล่อเหลาเกินไปแล้ว! กล่าวได้ว่าเป็นคุณชายน้อยที่หล่อที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมาเลยดูดีกว่าซื่อจื่อตั้งเยอะ!"เช่นนั้นก็เดินเล่นตามใจชอบเถอะ""ดีจังเลย!" ติงหลานร้องแสดงความดีใจ อั้นจื่อเองก็ดีใจมากเช่นก

"องค์หญิง หม่อมฉันทราบว่าตัวเองฐานะต่ำต้อยไม่ควรมาพบท่าน แต่... หม่อมฉันได้ยินว่าฮูหยินป่วยหนัก เมื่อก่อนยาของฮูหยินเป็นองค์หญิงที่ทรงเคี่ยวให้ตลอด ฮูหยินเองก็ต้องการดื่มเพียงยาที่องค์หญิงเคี่ยวเท่านั้น ดังนั้นหม่อมฉันจึงมาขอร้ององค์หญิง อย่าทรงขุ่นเคืองซื่อจื่อและฮูหยินเพราะหม่อมฉันเลย หม่อมฉันมันต่ำต้อย หากองค์หญิงทรงทนไม่ได้จริงๆ หม่อมฉัน...หม่อมฉันยินดีจะเป็นฝ่ายไปเอง!"นางเรียกแทนตัวเองว่าหม่อมฉันทุกคำ น้ำเสียงช่างดูต่ำต้อยและขลาดกลัวถึงขีดสุด หยาดน้ำตาใสไหลร่วงจากดวงตาที่เริ่มแดงก่ำโฉมงามผู้อ่อนแอคุกเข่าลงบนพื้น เสื้อผ้าอาภรณ์บางเบา สีหน้าดูเศร้าสร้อยน่าเวทนาแม้เซิ่งจือหว่านจะยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ แต่เพียงแค่นางยืนอยู่เฉย ๆ ก็ดูเหมือนเป็นฝ่ายใช้อำนาจรังแกผู้อื่นไปเสียแล้วนางยิ้มเล็กน้อย พิงบานประตูอย่างผ่อนคลายแล้วเอ่ยถาม "เจ้ายังตั้งครรภ์อยู่ คุกเข่าลงเช่นนี้ ไม่กลัวจะกระเทือนเด็กในท้องหรือ""องค์หญิง ไม่ว่าเรื่องใดจะผิดพลาดไป ทั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉันเองขอเพียงท่านยอมเคี่ยวยาให้ฮูหยิน ต่อให้ต้องให้หม่อมฉันคุกเข่านานเพียงใด หม่อมฉันก็ยอม!"พูดจบ หน้าผากขาวเนี