All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 191 - Chapter 200

จริงดังคาด… เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด!ภาพตรงหน้าของฮูหยินใหญ่หลิ่วเริ่มมืดดำ ในใจนึกอยากจะตบหน้าซางสิงอวี้สักฉาดหนึ่งต่อหน้าธารกำนัลให้รู้แล้วรู้รอดเจ้าคนเสเพลผู้นี้ กล้าดีอย่างไร เขากล้าดีอย่างไร?หยาดน้ำตาของหลิ่วเหยียนพลันร่วงเผาะลงมาในพริบตานางถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาตั้งแต่เกิด บิดามารดาพูดเสมอว่าวันข้างหน้าจะให้นางเข้าวังไปเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์…นางยังใฝ่ฝันว่าจะได้เป็นยอดคนเหนือคน แล้วจะให้แต่งกับซางสิงอวี้ได้อย่างไร?เขาคิดว่าเขาเป็นใครกัน!จริงสิ…เมื่อคิดถึงสายตาบอกใบ้เมื่อครู่ของมารดาขึ้นมาได้ หลิ่วเหยียนก็กัดฟันแน่น ก่อนจะวิ่งซวนเซและพุ่งตัวไปยังเสาต้นหนึ่งซึ่งอยู่ด้านนอกโถงบุปผาฮูหยินใหญ่หลิ่วและซางซิวหยวนพลันเข้าใจเจตนาของนางได้ทันที“เร็ว รีบห้ามนางไว้!” ฮูหยินใหญ่หลิ่วตะโกนเสียงดังสั่งบ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านนอกซางซิวหยวนเองก็รีบปรี่เข้าไปเช่นกันทว่าซางสิงอวี้ผู้เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่แม้แต่จะปรายสายตามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำไป ก่อนจะเอ่ยอีกครึ่งประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “แน่นอนว่า ข้าน้อยยิ่งไม่เคยคิดสนใจคุณหนูใหญ่หลิ่

“สามหมื่นตำลึงมันมากเกินไป หนึ่งหมื่นตำลึง ข้าให้ได้มากที่สุดหนึ่งหมื่นตำลึงเท่านั้น”“สี่หมื่นตำลึง!” ซางสิงอวี้ขึ้นราคาทันทีฮูหยินใหญ่หลิ่วแทบจะเป็นลมตรงนั้น “สองหมื่นตำลึง!”“ห้าหมื่นตำลึง!” ซางสิงอวี้อ้าปากเรียกราคาอย่างไม่เกรงใจ“เจ้า…” ฮูหยินใหญ่หลิ่วจ้องซางสิงอวี้ด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ เนิ่นนานครู่ใหญ่ จึงกัดฟันยอมเอ่ยออกมา “ก็ได้ สามหมื่นตำลึงก็สามหมื่นตำลึง!”เทียบกับชื่อเสียงเกียรติยศของบุตรสาวแล้ว สามหมื่นตำลึงนี้ ต่อให้ต้องควักทรัพย์สินส่วนตัวออกมาก็ต้องรวบรวมให้ครบ!“ไม่ สามหมื่นตำลึงนั้นเป็นราคาก่อนที่ฮูหยินใหญ่หลิ่วจะขอต่อรอง ข้าน้อยบอกแล้ว บัดนี้คือห้าหมื่นตำลึง” ซางสิงอวี้ส่ายหน้าฮูหยินใหญ่หลิ่วเดือดดาลจนร่างกายโงนเงนซางซิวหยวนคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ได้ก็แค่น้ำสกปรกเพียงนิดเดียว ด้วยชื่อเสียงของซางสิงอวี้ในตอนนี้ ต่อให้พยายามโยนหินซ้ำเติมไปสักเท่าใดก็ไม่ระคายหรอก เพราะตัวเขาเดิมทีก็เป็นก้อนหินอยู่แล้วก้อนหินในส้วม เหม็นจนทนดมไม่ไหวบัดนี้เพื่อรักษาชื่อเสียงอันน้อยนิดนี้เอาไว้ ถึงกับต้องเรียกเงินสามหมื่นตำลึงเชียวหรือ? สามหมื่นตำลึง

หลังจากทุกคนน้อมรับพระบัญชาและทำความเคารพเป็นที่เรียบร้อย ขันทีก็จากไปเมิ่งยางเอ่ยปากขึ้นทันทีด้วยความอิจฉาและคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม “การล่าสัตว์ของราชสำนัก บรรยากาศตรงนั้นจะต้องยิ่งใหญ่อลังการเป็นแน่ แต่น่าเสียดายด้วยฐานะของเมิ่งเอ๋อร์เกรงว่าแค่คิดจะไปชมด้วยก็คงเป็นไปไม่ได้…”“ช่างเถิด ข้าคอยอยู่ในจวนเฝ้าดูแลปรนนิบัติท่านแม่ดีกว่า”ฉีซูเซี่ยนได้ยินดังนั้นก็กุมมือของนางไว้ด้วยความรู้สึกผิดในใจ แต่มิได้เอ่ยคำที่นางอยากได้ยินออกมาเซิ่งจือหว่านไม่มีอารมณ์อยู่ดูพวกเขาสองคนพลอดรักหวานชื่น จึงหมุนตัวและเดินออกไปทันทีฉีซูเซี่ยนมองเงาแผ่นหลังของนางพลางมุ่นหัวคิ้วเล็กน้อยเสี้ยวขณะหนึ่ง ก็เดินตามไปทันที“จือหว่าน…”เซิ่งจือหว่านมองคนที่เดินเข้ามาขวางทางอยู่ตรงหน้า ยังไม่ทันเอ่ยปากฉีซูเซี่ยนก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้าได้ยินมาว่าใกล้ราชนิเวศน์ที่ติดกับลานฝึกมีป่าเหมยผืนใหญ่แห่งหนึ่ง ยามนี้ดอกเหมยกำลังสะพรั่งบานเต็มที่ ไว้ถึงตอนนั้น ข้าพาเจ้าไปเที่ยวชมดอกเหมยสักหน่อยเป็นอย่างไร?”ทั้งสองสบตากัน เงียบงันไปชั่วขณะหนึ่งเซิ่งจือหว่านจ้องมองคนตรงหน้า พลันนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนที่นางได้พบกับเ

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาราบเรียบราวกับมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อยบนใบหน้าไม่ปรากฏแม้แต่เศษเสี้ยวของความอิจฉาเมิ่งยางครุ่นคิดพลางพินิจสีหน้าแววตาของเซิ่งจือหว่านอย่างละเอียด จะเป็นไปได้อย่างไร? เมื่อต้องเห็นสามีของตนเองทำเรื่องเหล่านี้ให้สตรีอื่น นางจะนิ่งเฉยไม่แยแสถึงขั้นนี้ได้อย่างไรสิ่งที่เมิ่งยางเกลียดที่สุดก็คือท่าทางเยือกเย็นมั่นคง ไม่ว่าสถานการณ์ใดก็จะสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านเช่นนี้ของเซิ่งจือหว่านนางถือสิทธิ์อะไร?“หากคืนนี้ท่านซื่อจื่อจะค้างแรมกับหม่อมฉัน องค์หญิงก็ไม่ถือสาหรือเพคะ?” เมิ่งยางสืบเท้าไปด้านหน้าหนึ่งก้าว พร้อมเอ่ยเสียงต่ำนางรู้จากปากองค์ชายสามมาแล้วว่า เซิ่งจือหว่านแม้ได้รับความโปรดปรานเอ็นดูจากไทเฮา ทว่าท่าทีของฮ่องเต้ฉงเซิ่งที่มีต่อนางกลับแปลกประหลาดยิ่งนักบางทีอาจเป็นเพราะมารดาผู้ให้กำเนิดของนางเป็นเพียงนางกำนัลปีนเตียงคนหนึ่งกระมัง? ถึงอย่างไร ฮ่องเต้ฉงเซิ่งก็หาได้โปรดปรานนางสนมคนนั้นดังคำเล่าลือไม่ ซ้ำร้าย สิ่งที่มีกลับเป็นความเกลียดชังเสียมากกว่าเป็นแค่องค์หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ มิหนำซ้ำยังล่วงเกินครอบครัวสามีให้เกิดความขุ่นเคือง อีก

“ลานล่าสัตว์หลวงแห่งนี้มิได้เปิดใช้มานานหลายปีแล้ว ภายในมีทั้งแพะป่า หมาใน จิ้งจอก เสือดาว เสือโคร่ง ทุกตัวล้วนดุร้ายผิดปกติ… และนอกเหนือจากนี้ เรายังตั้งใจนำจิ้งจอกแดงหนึ่งตัวที่จับได้จากชางหนานมาใช้เป็นเหยื่อชิ้นสำคัญสำหรับการล่าสัตว์ครั้งนี้ด้วย”“ในพิธีล่าสัตว์หลวงระหว่างแคว้นเซิ่งกับเป่ยตี๋ครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายจะแบ่งเป็นฝ่ายรุกและฝ่ายรับ โดยแต่ละฝ่ายจะได้ครอบครองภูเขาฝ่ายละหนึ่งลูก การแข่งครั้งนี้ไม่เพียงต้องล่าสัตว์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยังต้องแข่งกันชิงธงจากค่ายของฝ่ายตรงข้ามมาให้ได้ด้วย!”“ทั้งสองฝ่ายจะได้เป็นทั้งฝ่ายรุกและฝ่ายรับ ความเป็นความตายให้ถือเป็นความรับผิดชอบของตนเอง หากภายในสองวัน ทั้งสองฝ่ายยังคงรักษาธงประจำค่ายของตนเองเอาไว้ได้ เช่นนั้นก็ให้ใช้จำนวนผู้รอดชีวิตในตอนสุดท้ายและจำนวนของสัตว์ป่าที่ล่าได้ของแต่ละฝ่าย มาคิดเป็นแต้มตามเกณฑ์ที่กำหนด หากฝ่ายใดได้แต้มสูงกว่า ก็ถือเป็นผู้ชนะ!”“ผู้ชนะจะได้รับบำเหน็จรางวัลตามผลงาน และผู้ที่ทำผลงานได้ดีที่สุด ก็จะได้รับทองคำหนึ่งพันตำลึงเป็นรางวัล!”สิ้นวาจาของฮ่องเต้ฉงเซิ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมเต็มท