Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 61 – Kapitel 70

แต่ชุยซื่อกลับไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องพวกนี้เพียงเพราะในตอนนี้ นางพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้!ในราชวงศ์ก่อน มีฮูหยินสกุลต่งผู้หนึ่งที่ได้รับตราตั้ง นางเคยถูกโจรป่าลักพาตัวไปเช่นกัน ต่อมาหลังจากนางถูกช่วยกลับมา เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ นางจึงอาสารับโทษตรวจพรหมจรรย์ด้วยตนเอง ทั้งยังยกสินเดิมทั้งหมดให้ทางบ้านสามีเป็นผู้ดูแล ถึงได้รับการให้อภัยจากทางบ้านสามีเซิ่งจือหว่านถูกโจรป่าลักพาตัวไป ผ่านไปหนึ่งคืนกว่าจะได้กลับมานะ!ใครจะไปรู้ว่านางเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วหรือไม่?"ไม่มีเจตนาเช่นนั้นก็ดีแล้ว เราเหนื่อยแล้ว จะกลับไปพักผ่อน" เซิ่งจือหว่านสาวเท้าเตรียมจะเดินเข้าจวนสีหน้าของฉีซูเซี่ยนดูย่ำแย่ถึงขีดสุด"ช้าก่อน!" ชุยซื่อเอ่ยปาก พลางก้าวยาวมาตรงหน้าเซิ่งจือหว่านด้วยความตื่นเต้นในใจ สายตากวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจดเท้าพลางกล่าวเสียงดัง "แม่รู้ว่าเจ้าไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องเมื่อวาน จือหว่าน เจ้าบอกแม่มาตามตรงเถอะ ว่าคนพวกนั้นทำอะไรเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าถึงได้ไม่ยอมพูดอะไรเลย"ระหว่างที่กล่าว ขอบตาก็แดงขึ้นเล็กน้อยนิ้วมือยื่นออกมาคว้าตัวเซิ่งจือหว่านไว้อย่างสงสาร "เจ้าวางใจเถอะ จวนกั๋ว

"เหอะ! ท่านคิดว่าข้าเหมือนกับคนในจวนฉีกั๋วกงของพวกท่านหรือ ใช้เงินขององค์หญิงชิ่งหนิงแท้ ๆ แต่ยังจ้องจะเอาสินเดิมของนางอีก ตอนนั้นข้าก็แค่แสร้งทำเป็นกลัว มันเป็นกลยุทธ์ ฉีซื่อจื่อเคยผ่านสนามรบมาแล้วก็น่าจะฟังเรื่องแค่นี้เข้าใจนะ""ใช่แล้ว!""พวกเราน่ะหันหลังกลับแล้วแอบตามไปเงียบ ๆ ทันที เพื่อจะกวาดล้างพวกโจรป่ายกรังอย่างไรเล่า!"พอเยี่ยหรงกล่าวถึงตรงนี้ ก็นึกถึงท่าทางอันห้าวหาญของตนที่ฟันโจรป่าตายไปทีละคนเมื่อคืน เขากล่าวเสียงสูงขึ้นทันที"พวกท่านไม่รู้หรอก พอพวกโจรป่าเห็นพวกข้านะ ก็กลัวจนขี้หดตดหาย แทบจะคุกเข่าเรียกข้าว่าท่านปู่แล้ววิงวอนขอชีวิต แต่พอข้านึกขึ้นได้ว่าพวกมันปักหลักอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าปล้นฆ่าชาวบ้านแล้วเท่าไร ข้าก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือจัดการพวกโจรตรงหน้าทันที!พอพวกโจรเห็นข้าลงมือเด็ดขาดเช่นนี้ ก็หาว่าข้าไม่รักษาคุณธรรมนักรบ พากันกรูเข้ามาหาพวกข้า พวกข้าก็หลบซ้ายปัดขวา ชกซ้ายเตะขวา แค่ออกแรงเป่าก็จัดการโจรป่ากว่าสองร้อยคนจนเรียบ!"เขาพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาอย่างมั่นใจ ในมุมมองของเขา ถึงแม้คำพูดนี้จะมีการเสริมเติมแต่งไปบ้าง แต่จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ต่างจากความจริงเท่าไร

"รุ่ยเอ๋อร์จู่ ๆ ก็ไข้ขึ้นสูงระหว่างทางไปวัดเฉาหมิง เพราะว่าตอนนั้นถึงหน้าประตูวัดเฉาหมิงแล้ว ข้าจึงสั่งให้พวกบ่าวรีบกลับไปแจ้งที่จวนแม่ทัพเพื่อรับตัวหมอประจำจวนมา ใครจะรู้ว่ารอแล้วรอเล่าก็ไม่มีใครมาเสียที จนกระทั่งเมื่อวานองค์หญิงเสด็จมาถึง จึงได้ให้ไข้ของรุ่ยเอ๋อร์ลดลง "เมื่อครู่หมอประจำจวนยังบอกอีกว่า หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงช่วยไว้ได้ทัน เกรงว่าจะยื้อชีวิตรุ่ยเอ๋อร์ได้ยากแล้ว" เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฮูหยินหานก็ขอบตาแดงระเรื่อ"แต่ข้าเองก็เพิ่งรู้หลังจากกลับจวน ว่าพวกเขาถูกสังหารระหว่างทางขากลับ มิน่าเล่าถึงรอพวกเขาแล้วไม่มาเสียที"ฉีซูเซี่ยนหรี่ตาลง "ฮูหยินหานพูดจริงหรือ""แน่นอน หากฉีซื่อจื่อไม่เชื่อ ก็ส่งคนไปสอบถามที่วัดเฉาหมิงให้กระจ่างได้"ฉีซูเซี่ยนหันไปมองเซิ่งจือหว่านที่มีสีหน้าเรียบเฉยหากเป็นเช่นนี้ หรือว่าเมื่อคืนนางอยู่ที่วัดเฉาหมิงจริง ๆ แล้วเหตุใดนางถึงไม่พูดให้ชัดเจน ทั้งยังไม่ให้คนกลับมาส่งข่าวด้วย?ชุยซื่อในตอนนี้ก็ฟังออกในที่สุดฮูหยินหานคนนี้จะมาส่งของขวัญขอบคุณเสียที่ไหน เห็นได้ชัดว่าตั้งใจมาหนุนหลังให้เซิ่งจือหว่านโดยเฉพาะ!พอคิดว่ามีโอกาสสูงที่สินเดิมของเซิ่ง

"ใช่แล้ว! องค์หญิงคือผู้มีพระคุณของพวกเรา ข้าแม้จะเป็นคุณชายเสเพล แต่ก็เป็นคุณชายเสเพลตัวจริงที่รู้จักตอบแทนบุญคุณ ดีกว่าพวกวิญญูชนจอมปลอมที่หน้าซื่อใจคดบางคนตั้งเยอะ! องค์หญิง วันหน้าหากจวนเสนาบดีของเรามีเรื่องอะไรที่ท่านต้องการความช่วยเหลือ มาหาข้าได้ทุกเมื่อ!" เยี่ยหรงตบหน้าอกตัวเองเผยอวี้อันและคนอื่น ๆ ก็รีบเสริมเช่นกัน "พวกเราด้วย"คุณชายเสเพลอย่างพวกเขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่กับองค์หญิงชิ่งหนิงนั้นไม่เหมือนกัน นางเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งแท้ ๆ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับโจรป่ากลับยังช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้พวกเขาจะก้มหัวให้แล้วอย่างไร"ฉีซื่อจื่อ ในเมื่อก่อนหน้านี้ฮูหยินกั๋วกงปักใจเชื่อว่าองค์หญิงเสียความบริสุทธิ์ แทนที่จะปล่อยให้ขุ่นเคืองใจกัน ไม่สู้ให้องค์หญิงพิสูจน์ตัวเองเล่า จะได้ลบล้างความเข้าใจผิด" ฮูหยินหานกล่าวเสริมฉีซูเซี่ยนพูดไม่ออก ในเวลานี้เขารู้สึกตำหนิชุยซื่ออยู่บ้างที่ยังเอาแต่คิดเรื่องสินเดิมของเซิ่งจือหว่านในฐานะบุตรชาย มีหรือเขาจะไม่รู้ว่ามารดาคิดอย่างไรแต่เซิ่งจือหว่านเดิมทีก็เป็นภรรยาของเขา ของของนางต่อให้ไปอยู่ในมือมารดาก็ยังเป็นของนางอยู่ดี ทั้งยังช่วยให้นา

"ท่านแม่ทัพเผยคิดจะทำอย่างไร" เยี่ยจั๋วอวิ๋นเริ่มสนใจเยี่ยหรงเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา ไม่มีใครหวังจะลบล้างชื่อเสียงความเป็นคุณชายเสเพลของเยี่ยหรงไปมากกว่าเขาอีกแล้ว"จะทำอย่างไรได้อีก ก็ต้องจัดงานเลี้ยงใหญ่นิ่ ป่าวประกาศความดีความชอบของลูก ๆ เราให้ทั่ว ท่านเสนาบดีเยี่ย ใต้เท้าเฉิน ใต้เท้าโจว พวกท่านจะจัดหรือไม่ พวกเราจัดร่วมกันหลาย ๆ บ้านเลยเป็นอย่างไร"เยี่ยจั๋วอวิ๋นกระแอม "มันจะดูเอิกเกริกไปหรือเปล่า""เอิกเกริกอะไรกัน ขนาดฝ่าบาทยังทรงชมเชยกลางที่ประชุมเช้า พวกเราเชิญทุกคนมาสนุกกันหน่อย จะเป็นไรไป""จะว่าไปก็ใช่!" เยี่ยจั๋วอวิ๋นและคนอื่น ๆ เห็นพ้องต้องกันทันที"ตกลง! เช่นนั้นพวกเราไปถามท่านแม่ทัพใหญ่ซางกันเถอะว่าอยากจะจัดด้วยกันหรือไม่ หากท่านแม่ทัพใหญ่ร่วมด้วย เรื่องเงินก็ไม่ต้องให้ท่านออกหรอก พวกเราไม่กี่บ้านช่วยกันลงขันก็น่าจะพอแล้ว อย่างไรเสีย ผลงานครั้งนี้คุณชายรองซางก็เป็นคนเริ่ม!"พอพวกเขาปรึกษากันเสร็จแล้ว ก็รีบเข้าไปขวางซางเทียนฮ่าวที่กำลังจะเดินจากไปซางเทียนฮ่าวชะงักฝีเท้า หลังจากฟังข้อเสนอของเยี่ยจั๋วอวิ๋น ใบหน้าที่มืดมนอยู่แล้วก็ยิ่งดูแย่ลงไปอีกหนึ่งส่วน