All Chapters of โชคชะตานำพารัก: Chapter 11 - Chapter 20

บ่าวชายเม้มปากพลางส่งสายตาให้กันก่อนผงกศีรษะ“ข้าจะจัดการหญ้าพวกนี้เอง” บ่าวชายคนแรกรีบขันอาสา“ข้าด้วยๆ” คนที่สองพลันเอ่ยตาม เขาช่างทำหน้าที่คล้อยตามคนแรกได้อย่างดีเยี่ยมจิวซินพยักหน้าหงึกหงักอมยิ้มพร่างพราย นางประสานหมัดตอบรับอย่างนอบน้อม “ลำบากพี่ชายแล้ว”บ่าวชายคนแรกฉุกคิดอยู่อึดใจก่อนกล่าว “ว่าแต่ เจ้าจะออกไปเอาเหล้ารสเลิศนี้กับคุณชายหนิงหรือ?”จิวซินเริ่มกะพริบตาอีกคราอา...นางพลาดเสียแล้ว นางลืมไปว่าตนเองมาเป็นเพียงบ่าว หาใช่นายหญิงที่สามารถสั่งเหล้าชั้นดีมาเก็บเอาไว้ในตู้ไม้สลักทองคำให้ท่านพ่อเหมือนเช่นเคยไม่แต่ยังไม่ทันเอ่ยแย้ง เสียงของบ่าวชายอีกคนพลันเอ่ยแทรก“คุณชายของเรา เหล้าไม่ร่ำนารีไม่ยุ่ง แล้วเหตุใดถึงได้สั่งให้เจ้าหาเหล้าให้ดื่มกินกันนะ ช่างน่าแปลกยิ่งนัก”จิวซินได้ยินพลันหูผึ่งเหล้าไม่ร่ำ นารีไม่ยุ่ง คุณชายของนางน่ะหรือ?อา...นางคิดไม่ผิดจริงๆเขาช่างน่าเลื่อมใสยิ่งน่าเลื่อมใสจริงๆจิวซินคิดในใจอย่างปลื้มปริ่ม บังเกิดความรู้สึกนับถือในตัวของคุณชายรูปงามผู้เป็นเจ้านายอย่างไม่อาจห้ามใจ“ว่าอย่างไร?” เสียงของบ่าวชายคนเดิมยังคงกดดัน “ไม่ใช่ว่าเจ้าโกหกพวกเราหรอกหร

“อา...คุณชาย ข้าน้อยต้องขออภัยขอรับ โอว...ปลายคางคมสันของคุณชาย แย่แล้ว แย่แล้ว มาขอรับ มามา ข้าน้อยจะพาท่านไปทายา”จบคำก็รีบจับประคองร่างหนาให้หันหน้าไปอีกทาง พลางดันแผ่นหลังกว้างของเขาให้เดินออกไปอย่างแนบเนียนจ้าวหนิงหลงยังคงไม่สามารถกล่าวสิ่งใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ เขาทำได้แค่ออกเท้าก้าวเดินตามฝ่ามือเล็กๆ เรี่ยวแรงน้อยๆ ที่กำลังดุนดันแผ่นหลังของเขาได้แค่นั้นการกระทำของนางช่างเกินคาดการณ์ในทุกๆ สิ่ง นี่เพราะว่านางเป็นคู่หมายที่จะหมั้นของเขาจริงๆ ใช่หรือไม่?ชั่วขณะหนึ่งจิวซินที่บังอาจถือวิสาสะจับประคองเรือนร่างสูงค่าดันแผ่นหลังงามสง่าของคุณชายรูปงามพลันได้สติขึ้นมา นางจึงรีบผละฝ่ามือออกจากแผ่นหลังของเขาคล้ายโดนไฟร้อนลวกมือกระนั้นทำเอาเจ้าของแผ่นหลังถึงกับชะงักงันหยุดฝ่าเท้าที่กำลังก้าวเดิน แต่ทว่าจิวซินยังก้าวเท้าเดิน นางยังมิได้หยุดเท้าลงแต่อย่างใดหญิงสาวจึงเดินชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มๆ“อ่ะ!”ร่างเล็กอุทานได้แค่นั้น เมื่อใบหน้าของนางฝังเข้าไปในแผ่นหลังของชายหนุ่มแบบจมมิดอา...กลิ่นหอมนี้จิวซินที่จมูกแนบสนิทกับแผ่นหลังของบุรุษในอาภรณ์สีขาวซึ่งมีกลิ่นกายสะอาดรูปร่างงดงามอย่า

“คุณชาย” จิวซินเอ่ยคำขึ้นกับบุรุษด้านข้างถึงแม้สายตาของนางจะยังจ้องมองหนังสือในมือของเขา “นี่มิใช่หนังสือธรรมดานะขอรับ แต่ทว่าเป็นคัมภีร์”“อืม...” หนิงหลงตอบรับคำ “จริงหรือ?”“คุณชายท่านดูหน้านี้” จิวซินว่าพลางยกเรียวนิ้วจรดลงในเล่ม“หืม...” หนิงหลงมองตามเรียวนิ้วนวลเสลางดงามอย่างเชื่อฟัง“ท่านลองอ่านตรงนี้ขอรับ แล้วจะกระจ่างถ่องแท้”“อืม...”แล้วทั้งสองก็ยืนอ่านหนังสือด้วยกันอย่างตั้งอกตั้งใจจนใบหน้าของพวกเขาชิดใกล้ ศีรษะชนกันและกัน กระทั่งเวลาล่วงเลย...เวลาผ่านไปครู่ใหญ่กับอ่านหนังสือถูกใจของสองชายหญิงจิวซินจึงเริ่มตระหนักว่ากำลังทำกิริยามิบังควรกับเจ้านาย ทั้งยังเป็นบุรุษอีกด้วย หญิงสาวจึงละสายตาจากหนังสือที่กำลังก้มมองก่อนจะเอียงหน้ามองเจ้านายของตนแต่แล้วพลันต้องผงะเมื่อใบหน้าหล่อเหลากำลังก้มอ่านหนังสืออยู่ในระยะที่ใกล้กันมาก ใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนแก้มนาง“อุ๊ย!” หญิงสาวถึงกับเปล่งอุทานเสียงธรรมชาติอันหวานกังวานใส ลืมไปแล้วว่ากำลังปลอมตัวเป็นชายนางรีบก้าวเท้าถอยหลังจนหัวชนเข้ากับตู้หนังสือเสียงดังโป๊ก“โอ๊ย!”เจ็บจนน้ำตาเล็ดขณะเอื้อมมือขึ้นจับหัวต

จิวซินเห็นนายน้อยยืนกางแขนเช่นนั้น ย่อมรู้ว่าต้องทำสิ่งใดให้แก่เจ้านายในลำดับขั้นตอนนี้ เพราะบ่าวไพร่ของนางก็มักจะคอยดูแลปรนนิบัตินางอย่างใกล้ชิดเช่นเดียวกันมาโดยตลอดหญิงสาวกะพริบตาก่อนสืบเท้าเข้าหาเขาแล้วเริ่มก้มหน้าก้มตาปลดสายคาดเอวอย่างตั้งอกตั้งใจจ้าวหนิงหลงก้มหน้ามองนิ่งๆแม่นางน้อยผู้หนึ่งแม้จะเกิดและเติบโตในจวนมั่งคั่ง มีบิดาเป็นถึงองครักษ์คนสนิทของจักรพรรดิ แต่กลับรู้จักหยิบจับงานเรือนต่ำต้อยอย่างคนไม่ถือตนว่าเป็นถึงคุณหนูสูงส่ง ช่างน่าสนใจ...บรรยากาศรอบด้านพลันแปลกประหลาดขึ้นมาอีกคราในความรู้สึกของบุรุษหนุ่มผู้มีเลือดลมพลุ่งพล่านเต็มเปี่ยมแน่นอนว่ามีเพียงเขาที่รู้สึกร้อนรุ่ม เพราะหากไม่รู้ว่านางเป็นใคร เขาคงไม่รู้สึกอันใด ทว่าความจริงกลับไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ถูกคนที่มิใช่เพียงบ่าวแต่เป็นหญิงสาวปลอมตัวมา ทั้งเป็นถึงว่าที่คู่หมั้นของตนจับเปลื้องผ้าให้รู้สึกเก้อกระดากอย่างที่สุด ทว่าเขากลับไม่คิดหยุดมือนาง ยังคงยืนก้มมองนิ่งๆ อยู่เช่นนั้นในขณะที่จิวซินเริ่มขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาบางเบา เหตุเพราะกำลังบังเกิดความรู้สึกไม่คุ้นชินสายหนึ่ง ความวูบวาบเริ่มตีรวนเกินห้ามเดิมทีนางเพียรตระห

คุณหนูน้อยผู้หนึ่ง ร่าเริงปานนั้น วิ่งไปวิ่งมาทำงานหนักทั้งวัน ย่อมเหน็ดเหนื่อยเป็นธรรมดาสภาพของจิวซินยามนี้บ่งบอกชัดเจนว่าอ่อนเพลียปานใดชั่วขณะหนึ่งความเอ็นดูพลันพัดผ่านม่านตาดำของจ้าวหนิงหลง สตรีผู้หนึ่งไม่ถือตัวว่าตนเองสูงศักดิ์เป็นถึงบุตรสาวของราชองครักษ์ ซึ่งเป็นถึงคนสนิทขององค์จักรพรรดิ ทั้งยังไม่คิดใฝ่สูงเยี่ยงสตรีจวนอื่น การได้แต่งกับองค์ชายหากเป็นคุณหนูที่เขาเคยเจอคงรีบตัดชุดเจ้าสาว แต่นางผู้นี้กลับหนี ทั้งยอมทำงานต่ำต้อยอย่างไม่เกียจคร้าน ชายหนุ่มจึงไม่แปลกใจกับคนผู้หนึ่งซึ่งอ่อนเพลียกระทั่งหลับสนิทปานนี้แต่การจะปล่อยให้ว่าที่คู่หมั้นนอนขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่บนพื้นอันเย็นเยียบย่อมมิใช่วิสัยของสุภาพชนคนอย่างจ้าวหนิงหลงแน่นอน เขาจึงโน้มตัวลงอุ้มนางขึ้นแนบอกแล้วหมุนกายเดินไปทางเตียงนอน วางร่างแบบบางลงแผ่วเบา คิดเอาไว้ว่าตนเองไม่นอนก็ได้ด้วยเขาเป็นชายชาตรี ยามออกศึกแดนไกลมิได้นอนสามวันสามคืนยังเคยมาแล้ว แค่นี้ไม่นับเป็นอันใดคืนนี้เขานั่งอ่านตำราที่โต๊ะทำงานซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่งของห้องก็ยังได้เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ทำท่าหมุนกายเดินจากไปทางโต๊ะทำงาน ทว่าจังหวะกำลังจะก้าวเท้