All Chapters of สามีน่าตายภรรยาน่าชัง: Chapter 61 - Chapter 70

เถียนจวินนิ่งงัน ครู่หนึ่งจึงกล่าวเสียงฝืดเฝื่อนติดขัด “ข้าไม่แน่ใจ นางบอกว่าขอไปตลาด แต่จนยามนี้ยังไม่กลับ ข้าไม่กล้าทัดทาน แต่ก็ไม่อาจติดตามคอยเอาใจนางดุจเดิม ข้ารู้ ช่วงนี้นางไม่มีความสุขเท่าที่ควร ความทุกข์ของนางล้วนเป็นเพราะข้า แต่ยามนี้ข้ากลับทำอันใดมิได้เลย นอกจากยอมอ่อนข้อให้ทุกคน รอเพียงร่ำเรียนสำเร็จ สอบขุนนางได้สักตำแหน่งให้พอมีอำนาจต่อรองบิดามารดา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อใด ทุกวันนี้จึงทำแค่เพ้อฝันถึงการแยกเรือน”หลังจากฟังเช่นนั้น แววตาดุดันพลันทอดแสงอ่อนลง ทว่าสีหน้าของลู่เหมยยังคงไม่บ่งบอกความรู้สึกใดเห็นได้ชัดว่าระหว่างพี่สาวกับพี่เขยยังมิได้บาดหมางถึงขั้นทะเลาะเบาะแว้งรุนแรง ยิ่งไม่ได้หย่าขาดแต่อย่างใดทว่า...ไฉนพี่ใหญ่ถึงพูดแบบนั้นกับเฟิงอี้...หญิงสาวไร้วาจาใดจะตำหนิเถียนจวินอีก เพียงกล่าว “ข้าขอรอพี่สาวที่นี่ได้หรือไม่?”ลู่เมิ่งถูกส่งตัวขึ้นรถม้าพามาส่งถึงจวนสกุลเถียน นางยืนมองประตูใหญ่ด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเนิ่นนาน กระนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธการก้าวเท้าเข้าประตูมาเผชิญความจริงหญิงสาวยังคงรักสามีอยู่มาก ทว่านางไม่อาจยอมรับการมีสามภรรยาสี่อนุของเขาได้

ลู่เมิ่งส่ายหน้าไม่ยอม “แต่ข้าสู้อำนาจแม่สามีไม่ได้ ต่อให้ใจเขามีเพียงข้าแล้วอย่างไร มอบตำแหน่งภรรยาเอกแล้วอย่างไร เขาเองก็มิอาจต่อต้านหรือขัดคำสั่งมารดาได้มากกว่านี้เช่นกัน”ลู่เหมยยิ้ม ทอดเสียงอ่อนลง “เพราะแบบนี้ปะไร ท่านถึงต้องทำหน้าที่ภรรยาตามที่ข้าบอกไปเมื่อครู่ ข้ารู้จักอาจารย์ดีๆ หลายคน จะช่วยติดต่อมาสอนหนังสือให้พี่เขย ต่อไปฮูหยินสกุลใหญ่ข้าก็พยายามเชื่อมสัมพันธ์ไว้ให้มากขึ้น หลังจากนั้น ท่านแค่ไปกับข้า งานเลี้ยงจิบชา ชมบุปผา ข้าจะมารับท่าน พวกเราไปด้วยกัน ตกลงไหม?”ใบหน้าลู่เมิ่งฉายแววตื่นตะลึง สองตาจับจ้องน้องสาวอย่างคาดไม่ถึง ลู่เหมยมีแผนการปูทางขยายอำนาจหลังเรือนให้พี่สาวมากมาย ยังช่วยพี่เขยเรื่องเส้นสายบารมีโดยไม่ต้องใช้ความรุนแรง ลู่เมิ่งยิ่งฟังยิ่งมีความหวังขึ้นมาความฟุ้งซ่านจนเลือดลมพลุ่งพล่านค่อยๆ หดหาย ความว้าวุ่นมากมายพลันอันตรธาน ความทุกข์ที่ทับถมจนต้องก่อกำแพงสูงลิ่วในใจของนาง ค่อยๆ มลายหายไปช้าๆเมื่อฟังลู่เหมยจนจบ ลู่เมิ่งจึงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ “น้องพี่ หลายปีมานี้ เจ้าเปลี่ยนไปมาก” เดิมทีลู่เหมยเป็นสตรีที่วู่วามเหลือทน เป็นคนชอบทำลายและล้างผลาญก

“นางไม่เป็นไรได้ยังไง เลือดออกเยอะขนาดนี้”“อาอี้ นั่นไม่ใช่เลือดของแม่นางลู่”หย่งผิงโหวกล่าวเสียงเย็นชาพลางกวาดสายตามองไปยังศพของคนชุดดำที่ตกตายกระจายเกลื่อนด้วยน้ำมือเขาเจ้าพวกนี้ย่อมเข้าเฝ้าพญายมราชในนรกมิได้ผุดเกิด ทว่ายังคงมีประโยชน์อยู่มากรอยยิ้มเย็นยะเยือกแววตาเลือดเย็นไร้เมตตาปราณีแม้แต่หญิงงามยังไม่เคยเหลียวแลค่อย ๆ แย้มพรายฉายแววอำมหิตโฉดชั่วลึกล้ำมีความจริงหนึ่งประการ หย่งผิงโหวแอบตามสืบเรื่องที่ลู่เหมยบอกว่าถูกวางยาอยู่ลับๆผลรายงานที่ได้รับทำให้เขาเองที่สุขุมเยือกเย็นตลอดยังต้องรู้สึกตระหนกแตกตื่นในอกลึกๆ สาเหตุเพราะผู้วางยาคนนั้นถึงขั้นว่าจ้างโจรเถื่อนกลุ่มหนึ่งให้มาฉุดคร่าลู่เหมยไปกระทำการย่ำยีให้สิ้นชื่อ สตรีที่ถูกข่มเหงเช่นนั้นย่อมมีสภาพไม่ต่างจากตายทั้งเป็นหากทำสำเร็จ ลู่เหมยคงย่ำแย่ยิ่งกว่าถูกใส่ร้ายป้ายสีด้วยข่าวลือเสียหายทำลายชื่อเสียงมากมายนักการลอบสะกดรอยอีกฝ่ายวันนี้ล้วนได้มาซึ่งหลักฐานเอาผิดทั้งหมดของคนบงการ ทั้งสามารถลากคอหงส์ช้ำต่ำที่มักใหญ่ใฝ่สูงจนทำตัวเลวระยำลงมาได้เพราะผู้ว่าจ้างโจรเถื่อนไว้ที่แท้คือเหลียนกุ้ยเฟย ส่วนคนที่ส่งมือสังหารมาตามฆ่าลู่เหม

เฟิงอี้เสียงเครียด “ลูกอยู่ในครรภ์ขนาดนี้ เราสองเป็นแค่สหายร่วมเตียงกระมัง” บ่นพลางคีบเนื้อส่งถึงปากอันอิ่มนุ่มของสตรีจอมยั่วโมโห“กินให้อิ่ม ข้าจะพาเจ้าเข้าเฝ้าฝ่าบาท ทูลขอเร่งรัดงานแต่งให้เร็วขึ้น”ลู่เหมยทำปากยื่นอย่างดื้อรั้นแต่ก็ยอมรับแต่โดยดี ท้องโตขึ้นทุกวันแบบนี้ รอแต่งปลายปีไม่ได้แน่นอน“แล้วท่านไม่ไปเร่งสะสางงานที่ค่ายทหารหรือไร? ไฉนอยู่กับข้าทุกวัน ประเดี๋ยวฝ่าบาทก็ปลดออกจากตำแหน่งแม่ทัพหรอก ท่านชอบเป็นทหารมากมิใช่รึ?”แม้จะรู้ว่าหลายวันนี้มีหย่งผิงโหวช่วยจัดการงานให้เนื่องจากนางป่วยหนักอีกฝ่ายจึงอนุญาตให้เฟิงอี้ลางานมาดูแลนางเป็นกรณีพิเศษ แต่ก็อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี“ท่านควรไปทำสิ่งที่รักที่ชอบนะ อาอี้”ใบหน้าเย็นชาแข็งกระด้างค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้ม “ใช่! ข้าเพิ่งรู้ตัวว่าชอบการต่อสู้และออกรบเพื่อบ้านเมือง” สุ้มเสียงบุรุษยามเอ่ยนั้นอบอุ่นดุจลมวสันต์ในคืนเหมันต์เพราะเฟิงอี้รู้ดีว่าลู่เหมยแอบประชดประชันในทีนางเป็นสตรีที่เคยถูกสามีทอดทิ้งอย่างไม่ไยดีนี่นะ“แต่สิ่งที่ข้ารักที่สุดคือเจ้า ชื่นชอบที่สุดคือการที่เจ้าชื่นชมความสามารถของข้า ภาคภูมิใจในตัวข้า รู้หรือไม่

ลู่เหมยยังคงจดจำได้ ครั้งแรกที่แต่งงานกับเฟิงอี้ ตอนเข้าพิธีเขาเหมือนกระทำให้มันจบๆ ไปอย่างไม่ให้ความร่วมมือเท่าที่ควร แต่การแต่งงานครั้งนี้กลับแตกต่างมาก บุรุษคนเดิม เจ้าบ่าวคนเดิม แต่เพิ่มเติมคือการเอาใจใส่ ทุกรายละเอียดในวันนี้จึงประณีตงดงามและหรูหรา งานมงคลถูกสรรสร้างออกมาได้ยิ่งใหญ่ดีเลิศเหลือเกิน ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ลู่เหมยยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแล้ววันนี้นอกจากญาติๆ สกุลลู่สกุลเฟิงจากเมืองเยี่ยโจวที่ร่วมขบวนมาอย่างคับคั่ง ยังมีคนสกุลเถียนมาร่วมงานด้วยช่วยมิได้ที่ลู่เหมยตั้งใจเชื้อเชิญมาจนครบเชียวล่ะโดยเฉพาะนายท่านเถียน ฮูหยินเถียน คุณชายใหญ่และครอบครัวของเขาพี่เขยและพี่สาวย่อมที่มาร่วมยินดีพร้อมหน้าอยู่แล้วลู่เหมยแอบมองพวกเขาผ่านผ้าคลุมหน้าที่เลือนราง ทว่าทุกการสังเกตของนางกลับแจ่มชัดยิ่งงานมงคลวันนี้มิใช่เพียงยิ่งใหญ่เกริกไกรสมฐานะศิษย์เอกของแม่ทัพใหญ่หย่งผิงโหว แต่ผู้ร่วมงานยังสูงศักดิ์เทียมฟ้า คนผู้นั้นก็คือโอรสสวรรค์และหลี่กุ้ยเฟย รวมถึงองค์ชายสี่และองค์หญิงเก้าด้วยเรียกได้ว่าในห้องโถงพิธีมีแต่ชนชั้นสูงอย่างแท้จริงลู่เหมยเห็นนายท่านเถียนและฮูหยินเถียนเบิก