All Chapters of ขนมหวานกับท่านประธานจอมดุ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 3งานแต่งงานที่ไม่ได้หมายถึงตอนจบ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นในแบบที่ภาวรรณต้องการทุกอย่าง พ่อและแม่ของเจ้าสาวไม่ได้ติดขัดและมีปัญหาอะไรเพราะสำหรับสังคมชนบทครอบครัวของแก้มใสก็ถือว่ามีฐานะดี พ่อและแม่ของเธอต่างรับราชการและยังทำเกษตรกรรมบนที่ดินของตัวเองอีกหลายสิบไร่ ภาวรรณคิดว่างานแต่งที่จัดขึ้นในชนบทแบบนี้คงมีแขกมาร่วมงานไม่มากนักแต่จากที่เธอเห็นแขกที่มาร่วมงานไม่น่าต่ำกว่าห้าร้อยคนประธานในพิธียังไม่ใช่คนธรรมดาเป็นถึงรองผู้ว่าราชการจังหวัด “คุณแม่คะครอบครัวพี่แก้มใสไม่ใช่ธรรมดาเลยนะคะ ระดับรองผู้ว่าราชการจังหวัดมาเป็นประธานเลย” หลิวพยายามพูดให้มารดาเห็นว่าพี่สะใภ้ของเธอก็มาจากครอบครัวที่เป็นที่นับหน้าถือตาของคนในจังหวัดนี้เหมือนกันถึงจะไม่ได้ร่ำรวยมาก “ก็ไปเชิญท่านมา ท่านก็คงจะไม่กล้าขัด ไม่เห็นจะ ไม่ธรรมดาตรงไหนดูอย่างงานแต่งพี่สาวของลูกประธานในพิธีรัฐมนตรีเลยนะ” หลิวแอบยิ้มเพราะขำในท่าทางของมารดาที่อย่างไรก็ยังจะยอมรับลูกสะใภ้คนนี้ไม่ได้ทั้งที่ลูกสาวคนเล็กก็ดูออกว่าตอนนี้ แม่ของเธอกำลังรู้สึกตกใจไม่คาดคิดว่างานจะออกมาให

ตอนที่ 5เธอเปลี่ยนไปหรือใจเราไม่มั่นคง วันนี้เป็นวันเกิดของแก้มใส เธอไม่ได้พูดอะไรกับสามีตอนเช้าก่อนมาทำงานเพราะคิดว่าเขาคงจำได้แต่คงแค่รอเวลาเลิกงานเท่านั้นหรือบางทีเขาอาจจะเตรียมเซอร์ไพรส์เธอไว้แล้วก็ได้ หญิงสาวจึงทำงานอย่างมีความสุขเพื่อรอเวลาเลิกงานที่เธอกับสามีจะได้เจอกัน รถของโรงงานมารับแก้มใสตามเวลาปกติวันนี้เธอมาทำงานแค่เพียงคนเดียวเพราะแม่สามีพาพี่สาวคนโตไปพบลูกค้าด้วย บ้านหลังใหญ่ที่ดูภายนอกน่าอยู่และสวยงามร่มรื่นมากแต่เมื่อผู้หญิงที่เติบโตมากับครอบครัวที่แสนจะอบอุ่นอย่างแก้มใสได้ก้าวเข้ามาอยู่ในฐานะของสมาชิกในบ้านจริง ๆ เธอกลับไม่เคยรู้สึกถึงความสุขในบ้านหลังนี้เลย สามเดือนแล้วที่เธอกับหยกแต่งงานกันยังไม่มีวันไหนที่จะเห็นทุกคนในบ้านกินข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตาและส่วนมากคนที่อยู่บ้านก็จะเป็นดนัยที่กลับมาบ้านไวกว่าคนอื่นและใช้เวลาในช่วงเย็นกับสวนดอกไม้ของเขาเท่านั้น หยกตั้งแต่เข้ามาทำงานในบริษัทแรก ๆ ก็ยังกลับมากินข้าวเย็นพร้อมกับแก้มใส หากวันไหนที่หญิงสาวเลิกงานช้าเขาก็จะรอกินพร้อมกันแต่ตอนนี้กลายเป็นหยกเสียเองที่กลับดึกและสั่งไม

ตอนที่ 7กว่าจะรู้ว่าผิด “คุณพ่อครับ แก้มเป็นอย่างไรบ้างผมโทรศัพท์ไปหา ไม่ยอมรับเลยเห็นพี่หลินว่าไม่ได้ไปทำงาน” หยกกลับมาบ้านเจอบิดานั่งอยู่ที่สวนหน้าบ้านจึงถามถึงภรรยา “เอ้า! หนูแก้มอยู่บ้านหรือพ่อยังไม่เห็นเลยนะรีบไปดูเมียเลยไม่ใช่นอนซมไม่ได้กินข้าวกินยาเลยล่ะมั้งนี่” ดนัยรีบล้างมือที่เปื้อนดินเพราะเขาเพิ่งพรวนดินให้ดอกกุหลาบเสร็จและตั้งใจจะตามหยกขึ้นไปดูลูกสะใภ้เสียหน่อย “แก้ม แก้มอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า” บนเตียงนอนว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงา ชายหนุ่มรีบเดินไปเปิดประตูห้องน้ำก็ไม่มีใครอยู่ในนั้น ตู้เสื้อผ้าที่มีร่องรอยการเปิดและมีเสื้อของแก้มหล่นอยู่ที่พื้น หยกมองด้วยหัวใจที่เหมือนเขาจะเริ่มรู้คำตอบว่าตอนนี้ภรรยาของเขาไม่อยู่ที่นี่แล้ว “แก้มเป็นอย่างไรบ้างลูก” ดนัยเดินตามเข้ามาในห้องเพราะประตูห้องเปิดทิ้งไว้จึงถามลูกชายถึงอาการของลูกสะใภ้ทันที ประตูตู้เสื้อผ้าค่อย ๆ ถูกเปิดออกในตู้เหลือเสื้อผ้า ของแก้มใสแค่เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นกระเป๋าเดินทางก็หายไป ชายหนุ่มแน่ใจได้ทันทีว่าเมียของเขาไปจาก

ตอนที่ 9เข้าใจความรู้สึก3 เดือนผ่านไป ภาวรรณไม่ได้คุยไม่ได้เห็นหน้าลูกชายมาสี่เดือนเต็ม ๆ แต่เธอก็เห็นทุกความเคลื่อนไหวของหยกผ่านทางเฟซบุ๊กในทุกวันพอให้สบายใจว่าลูกชายของเธออยู่ดีมีสุข “ไปหาลูกกันไหม ป่านนี้ลูกสะใภ้คุณท้องโตแล้วมัวแต่มานั่งดูลูกผ่านเฟซแบบนี้จะหายคิดถึงได้อย่างไรกัน” ดนัยพูดเหย้าภรรยาเมื่อเข้ามาเห็นว่าเธอนั่งดูรูปลูกชายที่ ลงภาพของกิจการที่ขายดีในทุก ๆ วัน “ฉันเป็นแม่นะลูกยังไม่คิดจะมาหาบ้างเลยแล้วทำไมฉันจะต้องเป็นคนไป” คนพูดปากกับใจไม่ตรงกันเวลานี้เธออยากไปหาลูกชายมากแต่เพราะศักดิ์ศรีมันค้ำคออีกทั้งยังละอายใจที่เคยคิดจะทำให้ครอบครัวของลูกต้องแตกแยกจึงไม่กล้าไปเจอหน้า “พูดอะไรออกมาถามหัวใจตัวเองหรือยัง หยกโทรมาหาผมทุกครั้งเขาก็จะถามถึงคุณตลอดนะไม่ใช่ว่าลูกไม่อยากมาเยี่ยมมาหาแต่ตอนนี้กิจการเขากำลังขายดีและแก้มใสเองก็ท้องใหญ่แล้วคุณไม่ห่วงหลานหรือถ้าจะให้เขาเป็นฝ่ายมาหาเรา” “ลูกไปอยู่ที่นั่นดูมีความสุขนะคุณ” คนถามแสดงความน้อยใจ “ตอนที่ผมได้แต่งงานและย้ายเข้ามาอยู่บ้านของเราผมก็มีความสุขที่สุดเลยนะ

ตอนที่ 1ค่ำคืนของจุดเริ่มต้น“เมื่อคืนเราสองคน…..”ไอลดาตื่นขึ้นมาพบว่าตอนนี้เธอเหลือเพียงแค่ร่างกายเปลือยเปล่านอนอยู่กับชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะรู้จักกับเขาได้ไม่นานและเกิดคุยกันถูกคอจนชวนกันออกทริปกางเต็นท์ด้วยกันและจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่นักท่องเที่ยวพากันพูดว่าลานกางเต็นท์แห่งนี้เคยมีช้างป่าแวะเวียนมาทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวจนตัดสินใจเข้ามานอนเต็นท์เดียวกับติณณภพด้วยความเมาในช่วงหัวค่ำจึงทำให้ทั้งคู่เผลอมีความสัมพันธ์เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนด้วยความเต็มใจทั้งสองฝ่าย“ผมขอโทษที่ไม่ยับยั้งชั่งใจ เอ่อ...คือผมไม่คิดว่าผมจะเป็นคนแรกของคุณ”“พอเถอะ…..เราไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันอยากลืมทุกอย่างได้โปรดอย่าพูดอะไรอีกเลยได้ไหม”ไอลดาตัดสินใจที่จะเดินทางกลับกรุงเทพฯทันทีทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะอยู่เที่ยวที่นี่อีกสักสองหรือสามคืนเพราะได้ลางานไว้แล้วแต่ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด เธอจึงต้องการกลับไปใช้เวลาที่เหลือรักษาหัวใจของตัวเองให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม “เราสองคนจะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหม” ติณณภพรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังจะหลุดลอยหนีหายไป เมื่อเขาขับรถยนต์คันห