All Chapters of ขนมหวานกับท่านประธานจอมดุ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 4จำไม่ได้หรือไม่ได้จำ “รัญขอบคุณแม่เลี้ยงมากนะคะที่จะดูแลหมอกให้ในระหว่างที่รัญจะไปทำงานที่กรุงเทพ” หญิงสาวสองคนกอดกันด้วยความรู้สึกที่ทั้งห่วงและคิดถึงเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะไปไกลจากที่นี่และยังไม่รู้ว่าอีกนานไหมถึงจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม “ฉันทำเพื่อเธอได้แต่ฉันเป็นแม่แทนเธอไม่ได้นะ หมอกต้องการแม่กลับมาหาลูกบ่อย ๆ และรีบทำทุกอย่างที่เธอต้องการให้ไวที่สุดถึงฉันจะไม่เห็นด้วยแต่ก็คงจะไม่ห้ามเพราะมันคงเป็นกรรมเวรของเธอทั้งสองคนที่สร้างกันมา” รัญชิดารับลูกชายจากป้าสร้อยแม่บ้านมานั่งลงบนตักของเธอ ปากเล็กพรหมหอมแก้มลูกชายด้วยความคิดถึง “แม่จะทำให้พ่อรู้ว่าเราสองคนมีค่าเกินกว่าที่เขาจะทำเหมือนเราเป็นคนโง่แบบนี้” คนเป็นแม่ได้แต่พูดกลบเกลื่อนว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกทำคือสิ่งที่ดีที่สุดทั้งที่หัวใจลึก ๆ ตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าที่ทำไปมันถูกหรือผิดรู้แต่ว่าเธอต้องรู้ความจริงที่เป็นความจริงจริง ๆ ไม่ใช่การกลายเป็นคนไม่มีตัวตนในสายตาของภูวิศแบบนี้ “จำไว้นะว่าชีวิตของเธอสำคัญกับลูกมาก รีบกลับมาแล้วฉันจะพาหมอกไ

ตอนที่ 6ฉันไม่ได้มาเพื่อรักเธอ งานที่บริษัทเริ่มลงตัว เลขาสาวจึงได้มีเวลาออกไปทักทายพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ บ้าง “สวัสดีค่ะพี่ ๆ ทุกคน มาทำงานที่นี่หลายวันแล้วรัญเพิ่งจะมีโอกาสออกมาคุยกับพี่ ๆ ทุกคนก็วันนี้แหละค่ะ” รัญชิดาทักทายพี่ ๆ น้องและเพื่อนร่วมงานทุกคนเพื่อสร้างความสนิทสนมให้มากที่สุดเพราะเธอเชื่อว่าพวกเขาเหล่านี้แหละคือแหล่งข้อมูลเป็นอย่างดี “จ้า...พวกพี่เห็นเธอนั่งทำงานแทบจะไม่ได้ออกมาเลย ทุกคนเข้าใจว่าทั้งเธอและคุณภูก็ใหม่กับบริษัทนี้ทั้งคู่คงต้องใช้เวลาเรียนรู้งานกัน” “ทำไมคุณภูถึงได้ใหม่กับที่นี่ เขาเป็นลูกชายท่านประธานไม่ใช่หรือคะ” ละอองพนักงานฝ่ายบุคคลกำลังจะอ้าปากอธิบายแต่เลือกที่จะปิดปากสนิทและวิ่งไปที่หน้าประตูลิฟต์แทนเมื่อมีผู้หญิงที่รัญชิดาจำหน้าได้ดีว่าเธอคือคนที่เคยเจอที่สถานีเติมน้ำมันในวันนั้น “สวัสดีค่ะคุณพิม ไม่เจอตั้งนานคิดถึงจังเลยค่ะ” ละอองและพนักงานคนอื่น ๆ ในฝ่ายพากันเดินไปยกมือไหว้อย่างเอาใจกันถ้วนหน้า “เมียมาแล้วอยากรู้จังว่าจะยังกล้ามาทำดีกับเราอีกไหม” รัญช

ตอนที่ 8อยู่เคียงข้าง ความเหนื่อย ความเพลียทำให้รัญชิดาสาวน้อยผู้ร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงเผลอหลับไปมารู้ตัวอีกทีก็เพราะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น “พิมเอง วันนี้ไม่ต้องไปทำงานนะพี่ภูฟื้นแล้ว เธอมาเฝ้าเขาแทนฉันหน่อยตั้งแต่เมื่อคืนฉันยังไม่ได้อาบน้ำ กินข้าวเลย” “ได้ ๆ ค่ะคุณพิม” สาวสวยร่างเล็กกระโดดลงจากเตียงนอนด้วยความดีใจที่ได้ข่าวว่าคนรักของเธอฟื้นแล้ว โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากบ้านของรัญชิดาและตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่คนกำลังไปทำงานบนท้องถนนจึงสัญจรได้สะดวกใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหญิงสาวก็พาตัวเองมาถึงโรงพยาบาล “เตรียมกระเป๋ามาด้วยดีเลย คืนนี้เธออยู่เฝ้าพี่ภูได้ใช่ไหม ฉันจะได้พักผ่อนและทำงานบ้าง ตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศงานสุมเต็มไปหมด บ่าย ๆ คุณพ่อกับคุณแม่จะเข้ามานะ” พิมคว้ากระเป๋าสะพายเตรียมจะเดินทางกลับ สองพี่น้องมองสบตากันอย่างมีความสุขดูมีอะไรมากกว่าการที่พี่ชายของเธอฟื้นขึ้นมาสร้างความสงสัยให้กับรัญชิดาที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนป่วยแต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะแสดงความสงสัยให้ทั้งคู่รู้ “กลับก่อนนะคะพี่ภู วันนี้พี่ชายพิมคงหายไวข

ตอนที่ 10ไร่ผาหมอก เช้านี้ภูวิศและรัญชิดาจะเข้าไปเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอให้ทุกคนในครอบครัวของภูวิศฟัง “คุณท่านทั้งสองจะไม่โกรธรัญใช่ไหมที่ไม่มีอะไรสักอย่างในชีวิตคู่ควรกับพี่ภู” หญิงสาวรู้สึกกลัวและไม่มั่นใจเพราะเธอรู้ตัวเองดีว่าทั้งฐานะ การศึกษาทุกอย่างเธอด้อยกว่าสามีของเธอ ครอบครัวของชายหนุ่มร่ำรวยก็คงอยากได้ลูกสะใภ้ที่มีทุกอย่างคู่ควรกับลูกชายไม่ใช่สาวชาวบ้านจน ๆ อย่างเธอแน่นอน “ความรักอย่างไร รัญมีไม่น้อยไปกว่าใครมีมากกว่าผู้หญิงบางคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของผมอีก รัญอย่ามองครอบครัวของผมแย่อย่างนั้น คุณพ่อคุณแม่ท่านรู้ดีว่ารัญรักผมมากแค่ไหน” หญิงสาวผู้รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยด้อยค่าฟังแล้วก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง ก่อนที่ภูวิศจะกลับมากรุงเทพเพื่อบอกเรื่องเธอกับครอบครัว ชายหนุ่มเคยเล่าถึงครอบครัวของเขาให้ฟังจึงทำให้เธอแอบกลัวว่าทุกคนจะไม่ต้อนรับเธอในฐานะลูกสะใภ้ “ภูไปบอกอะไรแฟนลูกไว้หรือเปล่าตั้งแต่มาถึงพ่อยังไม่เห็นหนูรัญจะยิ้มแย้มสักนิด ทำท่าเหมือนว่ากลัวพ่อกับแม่เสียเหลือเกิน” อรัญพูดไปหัวเราะไป

ตอนที่ 2ฝืนใจ แก้มใสคิดว่าการไปกินข้าวกับครอบครัวของคนรักเกิดขึ้นแค่เพียงครั้งเดียวก็เกินพอเพราะเธอกลัวจะเผลอควบคุมความรู้สึกไม่ได้แต่ถึงแม้จะไม่ได้ไปกินข้าวพร้อมหน้าครอบครัวแต่แก้มใสก็ได้มีโอกาสกินข้าวกับหลิวและบิดาของหยกอีกหลายครั้งเพราะทั้ง สองคนจะแอบมาหาหยกที่หอพักอยู่บ่อย ๆ “แก้ม....หยกอยากจะแต่งงานทันทีที่เราเรียนจบ พ่อกับแม่ของแก้มจะว่าอะไรไหม” ชายหนุ่มถามแฟนสาวด้วยความกังวลเพราะตั้งแต่ทั้งคู่ คบกันหยกเคยเจอพ่อกับแม่ของคนรักไม่ถึงสิบครั้งแต่ก็มีหนึ่งครั้งที่หยกได้ไปที่บ้านของแก้มที่ต่างจังหวัดและอยู่ที่นั่นเกือบสัปดาห์ “อย่าถามว่าพ่อกับแม่แก้มจะว่าอะไรไหมกลับไปคุยกับแม่ของหยกให้แน่ใจดีกว่า แก้มไม่อยากไปบอกพ่อกับแม่และสุดท้ายทุกอย่างต้องล้มเลิก มันจะเสียความรู้สึกกันเปล่า ๆ ” คนพูดพยายามที่จะพูดให้ตรงประเด็นแต่ทำร้ายความรู้สึกคนฟังให้น้อยที่สุดเท่าที่เธอทำได้ แก้มไม่ได้สนใจเรื่องแต่งงานหรือไม่แต่งเพราะพ่อแม่ของเธอคอยสอนอยู่เสมอว่าคนเราจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าแต่งงานไหมแต่มันขึ้นอยู่กับความเข้าใจที่มี