บททั้งหมดของ ขนมหวานกับท่านประธานจอมดุ: บทที่ 61 - บทที่ 67

67

57ตอนที่ 5 ลักพาตัว

ตอนที่ 5ลักพาตัว          อาการของชัยชาญทรดหนักจนตอนนี้ถือได้ว่ารอแค่  เขาจะหมดลมหายใจไปเอง         กอบัวไม่ยอมกลับขึ้นไปนอนกับเขมทัต เพราะเธอกลัวว่าพ่อจะขาดใจตอนที่เธอไม่อยู่ หญิงสาวจึงอยากอยู่กับพ่อตลอดเวลา แม้แต่กับข้าวงานบ้านต่าง ๆ ตอนนี้เธอปล่อยให้   ป้าลออทำเพียงคนเดียว         “กอบัวไม่ต้องห่วง ป้าทำได้ ป้าเข้าใจนะลูกอยู่กับ   ชัยชาญมันเถอะ พ่อคงไปสบายขึ้นถ้ามีลูกคอยอยู่ข้าง ๆ ”         ป้าลออเข้าใจความรู้สึกของกอบัว แต่คนที่ทำเหมือนจะไม่เข้าใจคือเขมทัต เขาแอบน้อยใจภรรยาถึงแม้เขาจะรู้ว่าเธอมีเหตุผลที่จำเป็น         ชายหนุ่มอายุมากกว่าหลายปี ครั้นเขาจะพูดจา  น้อยอกน้อยใจก็ทำไม่ได้ เพราะคงจะโดนตำหนิว่าเอาเรื่องความเป็นความตายมาเป็นเรื่องน้อยใจภรรยาเขาจึงได้แต่เก็บความรู้สึ
อ่านเพิ่มเติม

58ตอนที่ 6 ตามหาหัวใจ

ตอนที่ 6ตามหาหัวใจ          พระจันทร์คืนนี้เต็มดวง ส่องแสงสว่างสวยงามยิ่งนัก แต่มันกลับตรงข้ามกับหัวใจของเขมทัตที่เดินไปเรื่อย ๆ ด้วยความรู้สึกมืดมิดหาทางออกไม่เจอ         “กอบัวเธออยู่ที่ไหน ส่งใจมาบอกผมนะ ผมขอโทษ”         ชายหนุ่มแหงนหน้ามองพระจันทร์ ที่กำลังสาดแสงทำให้ไร่ดูสว่างเหมือนช่วงเย็นก่อนพระอาทิตย์ตก         เขมทัตหยุดเดินและหันไปมองที่ศาลเจ้าที่เจ้าทาง ที่ถูกสร้างไว้ตั้งแต่สมัยพ่อของเขา มองเข้าไปเหมือนข้างในมีใคร              สักคนอยู่และเขาอยากใครคนนั้น ช่วยบอกเขาหน่อยว่าภรรยาของเขาอยู่ที่ไหน         เอี๊ยด! อ๊าด!         เมื่อลดพัดมาเสียงของสังกะสีที่โดนลมพัดก็ดังขึ้นมา จนชายหนุ่มสะดุ้งด้วย
อ่านเพิ่มเติม

59ตอนที่ 7 อ้างว้าง

ตอนที่ 7อ้างว้าง          งานศพจบแล้วกอบัวก็เอาแต่เงียบไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อน จนทั้งเขมทัตและน้องชายทั้งสองคนต่างก็เป็นห่วง         ชายหนุ่มจึงคิดว่าต้องหาอะไรให้ภรรยาทำ เธอจะได้ไม่มีเวลาว่าง จะได้เศร้าน้อยลง         “บัวผมอยากให้คุณลงพริกเพิ่ม แต่เอาให้ห่างจากที่เดิมหน่อยนะ กลัวมันจะติดโรคกัน ดูแล้วรายได้ดีเชียว ดอมกับดามได้เงินก้อนกันทุกวัน”         หญิงสาวหันมามองหน้าสามี เธอมัวแต่เศร้าจนลืมไปเลยว่า เธอต้องหารายได้ให้น้อง ๆ จะได้มีเงินไปเรียนต่อในเมือง         “คุณทัตให้บัวทำกี่ไร่คะ”         “แล้วแต่เลย ถามน้อง ๆ ดีกว่า ว่าทำกันไหวที่กี่ไร่ เพราะถ้าจบจากเก็บพริกคราวนี้ ผมจะให้สองคนนั้นไปเรียนในเมืองแล้วนะ อายุมากขึ้นทุกวัน เดี๋ยวจะเรียนไม่ทันเขา
อ่านเพิ่มเติม

60ตอนที่8 เริ่มต้นใหม่

ตอนที่8เริ่มต้นใหม่          “เอ้า! เขมทัตมาหาพ่อถึงที่นี่เลย มีเรื่องอะไรด่วนเหรอลูก”         ปรีชาตกใจเมื่อพาภรรยาเข้านอนและกำลังเดินออกจากห้องเพื่อมาทำงานบ้านที่ทำค้างไว้แต่กลับหันมาเจอลูกชายยืนอยู่ด้านหลัง         เขมทัตไม่มีคำตอบ เขาทรุดตัวนั่งลงและก้มกราบไปที่เท้าของผู้ให้กำเนิดเพื่อขอขมาในทุกสิ่งที่เขาเคยทำไม่ดีและคิดร้ายกับพ่อมาตลอด         “ไม่เอา ๆ ลุก ลูกไม่จำเป็นต้องมากราบพ่อแบบนี้เลย”         ชายแก่โน้มตัวลงไปประคองตัวลูกชายขึ้นมา ใบหน้าที่  เหี่ยวย่นตอนนี้มีน้ำใสๆไหลมาเต็มพื้นที่         “ผมขอโทษกับทุกอย่างที่ผมทำไป พ่อทิ้งความสบายความร่ำรวยไว้ให้ผม แต่พ่อกลับต้องมาลำบากแบบนี้”       
อ่านเพิ่มเติม

61ตอนที่ 9 หลีกทาง

ตอนที่ 9หลีกทาง ดอมกับดามเอาเงินที่ได้จากการเก็บพริกขายมาให้พี่สาว ไม่น่าเชื่อการปลูกพริกแค่สองคราว สามารถเก็บเงินได้หลายหมื่นเลย เพราะไม่มีต้นทุน เขมทัตจ่ายให้ทั้งหมดทั้งสองคนจึงมีหน้าที่แต่เก็บกำไรอย่างเดียว “เก็บไว้ แล้วพี่จะคุยกับคุณทัตเรื่องเรียนของเราสองคน” ดอมกับดามใจหนึ่งก็อยากเรียนหนังสือต่อ อีกใจก็อยากอยู่ใกล้ ๆ พี่สาวเพราะเป็นห่วง ถึงแม้เสี่ยดนัยจะสิ้นฤทธิ์ไปแล้ว “พวกผมเป็นห่วงพี่ เรื่องเรียนก็อยากเรียนกันนะ แต่ไม่อยากทิ้งพี่บัวเลย” ดอมมองหน้าดามและตัดสินใจพูด เพราะทั้งสองคนคุยเรื่องนี้กันมานานแล้ว แต่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ “ถ้าห่วงพี่ต้องยิ่งเรียน วันไหนที่คุณทัตเขาเบื่อพี่แล้ว ดอมกับดามจะได้มีความรู้ไปหางานทำแล้วเลี้ยงพี่ได้ พี่ยี่สิบแล้วนะตอนนี้ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่แล้ว” สามคนพี่น้องกอดกันที่ห้องนอนของพ่อที่ตอนนี้มีเพียงแค่รูปตั้งไว้เท่านั้น เขมทัตตัดสินใจส่งน้องชายของภรรยาทั้งคู่เข้าเรียน โดยทั้งสองคนต้องเรียนอยู่ในชั้นเดียวกันและอายุมากกว่าเพื่อนในห้อง เพราะหยุดเรียนไปสองปีเต็ม ๆ ดอมกับดามไปอาศั
อ่านเพิ่มเติม

62ตอนที่ 10 เมื่อรู้สึกว่าต้องเสียไป

ตอนที่ 10เมื่อรู้สึกว่าต้องเสียไป แขกกลับไปแล้วแต่กว่าจะกลับก็เกือบเที่ยงคืน กอบัวเองก็ต้องพยายามออกจากห้องของบิดาที่อยู่ชั้นล่างให้เงียบที่สุด เพื่อเดินกลับขึ้นห้องไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เพราะตอนแรกเธอไม่คิดว่าแขกจะกลับดึกแบบนี้ เขมทัตเปิดประตูห้องนอนมา ตอนแรกเขาคิดว่ากอบัวคงหลับแล้ว จึงเดินเข้าไปกอดภรรยาที่กำลังนั่งเป่าผมอยู่ “ทำไมนอนดึกจัง ผมคิดว่าบัวจะหลับแล้วเสียอีก” “กำลังจะนอนแล้วค่ะ ตอนแรกก็ตั้งใจจะรอช่วยป้าลออเก็บจานชาม แต่เห็นดึกแล้วก็เลยตัดสินใจอาบน้ำ” กอบัวค่อย ๆ แกะมือของสามีออกแล้วเดินมาที่เตียงนอน เพราะอยากให้อีกฝ่ายไปอาบน้ำได้แล้ว “เป็นสิบปีเลยหรืออาจจะมากกว่านั้น เราไม่ได้เจอกันเลย ก็เลยมีเรื่องคุยกันนานหน่อย” เขมทัตถอดเสื้อผ้าไปก็อธิบายให้ภรรยาฟัง ทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ถามหรือแสดงท่าทางอะไร “คุณณิชาเธอสวยมากเลยนะคะ ใครได้ไปเป็นภรรยาคงโชคดีน่าดู” กอบัวหลุดปากพูด เพราะเธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แต่มันทำให้อีกฝ่ายถึงกลับหันมามองเธอและยิ้มแปลก ๆ “เดี๋ยวอาบน้ำก่อนนะคุณแม่บ้าน แล้วจะมาทว
อ่านเพิ่มเติม

63ตอนที่ 11 ครอบครัว

ตอนที่ 11ครอบครัว เขมทัตลุกออกจากที่นอนแล้วออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด กอบัวคิดว่าเขาคงไปหาณิชาแต่เช้า เธอพยายามตั้งสติ และคิดวางแผนอนาคตของเธอและน้อง ๆ ต่อไป ช่วงสายณิชามาที่บ้านเพราะเขาโทรศัพท์หาเขมทัตเท่าไหร่ก็ไม่มีใครรับสาย กอบัวจึงรู้ว่าสามีของเธอไม่ได้หายไปกับณิชา กอบัวค่อย ๆ เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วลงเอามาเก็บไว้ที่ห้องนอนของพ่อ เธอตั้งใจจะหย่าให้ได้ในวันพรุ่งนี้ เธอทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว หญิงสาวนั่งรอการกลับมาของสามีอยู่ที่โซฟากลางห้องรับแขก เพราะเธอตั้งใจจะคุยกับเขาให้รู้เรื่องภายในวันนี้ให้ได้ เสียงรถของเขมทัตขับเข้ามา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเตรียมพร้อมกับการพูดเรื่องสำคัญ ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้าน เห็นกอบัวนั่งรออยู่เขาทำท่าจะรีบเดินหนีเพราะไม่อยากฟังเรื่องที่หญิงสาวจะพูด “พรุ่งนี้เราไปหย่ากันนะคะ ในเมื่อคุณมีคนอื่นแล้ว ควรปล่อยบัวไป ตลอดเวลาที่อยู่กับคุณ บัวไม่เคยลืมพระคุณที่คุณทำให้กับครอบครัวของบัว แต่บัวไม่ไหวแล้ว สงสารบัวเถอะ” หญิงสาวทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายอยู่แ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234567
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status