All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 641 - Chapter 650

*** Muling nilibot ni Mayumi ang tingin sa buong paligid. Kwarto nga niya iyon, o mas tamang sabihin, iyon ang dating kwarto niya.Sa pagkaalala niya, halos walang nagbago, pareho pa rin ang ayos ng mga kasangkapan, ganoon pa rin ang kulay ng mga kurtina, at naroon pa rin ang mga bagay na matagal na niyang hindi nakikita.Napako ang tingin niya sa isang bahagi ng silid. Nandoon pa rin ang mga mamahalin niyang bag na maayos na nakahilera sa mga estante. Ang mga sapatos niya ay nakalagay pa rin sa mga kahon at ang ilan ay maingat na naka-display. Pati ang mga alahas na dati niyang ginagamit ay naroon pa rin, maayos na nakatago sa kanilang mga lalagyan.Walang nagbago. Para bang hindi siya kailanman umalis. Napakurap siya. Bakit hindi nito ginalaw ang mga gamit niya?Matagal na siyang wala rito. Maaari namang ipamigay ni Xavier ang mga iyon o ilipat sa ibang lugar. Pero mukhang walang sinumang nangahas na galawin ang kahit ano.Muling gumala ang tingin niya sa paligid hanggang sa bigla s

Nang tuluyang mawala si Xavier sa kanyang paningin, saka lang nakahinga nang maluwag si Mayumi. Para bang kanina pa niya pinipigilan ang sariling huminga. Ipinikit niya sandali ang mga mata at marahang hinaplos ang dibdib, pilit na pinapakalma ang sarili.Pero sa halip na guminhawa, isang kakaibang awa ang biglang sumagi sa kanyang puso. Simula nang maghiwalay sila… at simula nang paalisin ni Xavier sina Ysabel at Nora sa bahay na iyon, mag-isa na lang pala itong namumuhay?Napatingin siya sa paligid. Paano nito nagagawa iyon? Hindi nga ito marunong mamuhay nang mag-isa noon. Halos lahat ay nakaasa sa kanya. Mula sa mga simpleng bagay sa bahay hanggang sa mga bagay na hindi naman dapat niya kailangang asikasuhin para rito. Kaya hindi niya maiwasang magtaka kung paano nito kinaya ang mga panahong wala na siya sa tabi nito.Ngunit agad niyang iwinaksi ang mga naiisip. Ano na naman ba ang pakialam niya? Hindi na niya dapat isipin ang buhay ni Xavier. Hindi na niya dapat alalahanin kung k

Maya-maya ay bumalik si Isadora, dala ang damit niya. Maayos na itong nakaplantsa at halatang bagong laba. Nang iabot niya iyon sa kanya, agad niyang naamoy ang banayad at pamilyar na amoy ng fabric conditioner.“Salamat, Isadora.”“Welcome po, Miss Mayumi,” nakangiting sagot ng babae bago bahagyang yumuko.Hindi pa man siya nakakapagsalita ay sumabat na si Xavier.“Hindi mo kailangang isuot ulit nang paulit-ulit ang damit na iyan. Marami ka namang damit doon sa taas.” Bahagya siyang tumingin sa direksiyon ng hagdan. “Sa’yo pa rin iyon. At walang gumagalaw doon.”Natigilan siya, saglit siyang hindi nakapagsalita. Oo. Nakita niya kagabi ang mga gamit niya. Nandoon pa rin ang lahat kung paano niya iniwan noon. Ang mga damit niya, mga libro, ilang personal na gamit, pati ang maliliit na bagay na akala niya ay matagal nang nawala sa buhay niya… walang nagbago.Bakit hindi mo sinabi sa akin na inalagaan mo pa rin ang kwarto ko?... tanong niya sa isip, ngunit hindi niya iyon binigkas. Sa ha

Sa pagkakataong iyon, tila wala na itong pakialam kung bababa man ang tingin niya rito. Wala itong pakialam kung makita niya ang kahinaan nito. Gusto lang nitong sabihin ang matagal na nitong kinikimkim. At sa ilang segundo, muntik nang tuluyang bumigay ang puso niya.Muntik… dahil biglang bumalik sa kanyang alaala ang isang bagay na hindi niya maaaring kalimutan.Ang singsing… ang singsing na iyon na binili ni Xavier sa mall kasama si Ysabel! Alam niya iyong dahil naroon siya.Biglang nanigas ang kanyang ekspresyon. Ang init na kanina ay unti-unting lumalambot sa kanyang dibdib ay napalitan ng matinding galit. Tinitigan niya nang diretso si Xavier.“Talaga bang para sa akin ’yan?”Nagulat si Xavier. “Of course. Oo naman. Bakit?”Hindi sumagot agad si Mayumi. Sa halip, naghalukipkip siya at bahagyang tumawa, ngunit walang saya sa kanyang tinig. “Hindi ba ’yan ang singsing na binili mo sa mall kasama si Ysabel?”Natigilan si Xavier. Parang biglang nawala ang lahat ng salitang nais nito

“Nasaan na ang lampshade mo?” tanong niya, pilit na pinapanatiling normal ang kanyang boses kahit bahagyang kinakabahan ang kanyang dibdib.“Ah… ayun.”Itinuro ni Xavier ang bedside table. Tumango siya at agad na lumapit doon. Sinadya niyang ituon ang buong atensyon sa lampshade, pilit na iniiwasang muling tumingin sa malaking portrait na nakasabit sa dingding.Baka isipin ni Xavier na big deal sa kanya iyon kaya nagkunwari na lang siyang walang napansin. Nagkunwari siyang hindi niya alam na siya ang babaeng nasa larawan. Mas mabuti na iyon, ayaw niyang bigyan iyon ng kahulugan.Lumapit siya sa lampshade at maingat iyong sinuri. Iyon pa rin ang lampshade na ginagamit ni Xavier simula nang tumira siya roon. Nakasaksak naman ito, maayos din ang pagkakabit ng bulb at mukhang hindi naman iyon pundido. Trinay niyang buksan ito pero hindi na nga nag-iilaw. Nakita din niya na may punit na ang wire nito. Napakunot-noo siya, bumigay na ang lampshade sa sobrang luma, at sa itsura nito, mukha