All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 681 - Chapter 690

Sa pagkakataong iyon, may isang bagay na naging malinaw kay Xavier. Maaaring nagsisimula nang magkaroon ng pagkakataon ang kaniyang pamilya na itama ang kanilang mga pagkakamali kay Mayumi. Maaaring dumating ang araw na unti-unti silang mapatawad ng dalaga at muling makabuo ng samahang minsan nilang winasak.Pero para sa kaniya... mas mahaba at mas mahirap ang landas na kailangan niyang tahakin. Hindi lang tiwala ang nawala sa kanilang dalawa, pati ang pagmamahal na minsang malaya at buong-pusong ibinigay sa kaniya ni Mayumi ay hindi na niya maaaring basta hilinging ibalik.Kung nais niyang makuha muli ang puso ng babae, kailangan niyang magsimula sa simula. Kailangan niyang patunayan sa bawat kilos at desisyon niya na hindi na siya ang lalaking minsang naging dahilan ng mga luha nito. At sa unang pagkakataon, handa siyang gawin iyon kahit hindi niya alam kung saan siya hahantong. Dahil kung may pagkakataon pa siyang mahalin si Mayumi, hindi na niya hahayaang ang sarili niyang kahinaan

Gayunpaman, hindi naman siya manhid para hindi mapansin ang pagsisikap ng dalaga. Sa kabila ng ilang sandaling pag-aalinlangan nito, ramdam niyang sinusubukan nitong maging maayos sa kanya. At kahit hindi pa niya lubusang alam kung ano ang dahilan ng pagbabago nito, hindi niya rin naman gustong balewalain ang pagsisikap na iyon.Sa huli ay marahan niyang iniabot ang kamay at tinanggap ang tuwalyang hawak ni Andra.“Salamat,” maikli niyang tugon.Bahagyang ngumiti si Andra, tila nakahinga nang maluwag nang sa wakas ay tanggapin ni Mayumi ang dala nito.“Walang anuman, Ate.”Sandali silang natahimik na dalawa. Muli siyang napatingin sa bintana, kung saan patuloy pa rin ang malakas na buhos ng ulan. Hinaplos niya ang malambot na tuwalyang hawak at saka muling ibinalik ang tingin kay Andra.“Pero aalis din ako agad kapag tumila na ang ulan.”Bahagyang nawala ang ngiti sa mukha ng dalaga. “G-Ganoon ba, Ate?” nauutal nitong tanong.Tumango siya “Kung maaari nga lang, aalis na ako ngayon. Ka

Ilang sandali silang nanatiling tahimik. Sa labas, patuloy ang malakas na pagbuhos ng ulan. Rinig na rinig nila ang pagtama ng mga patak sa salamin ng bintana, habang paminsan-minsan ay humahampas ang malamig na hangin sa paligid. Madilim na rin sa labas, at tila hindi pa humuhupa ang sama ng panahon.Maya-maya, bahagyang lumingon si Mayumi sa bintana.“Umuulan pa rin ba?” mahina niyang tanong.“Yes,” sagot ni Xavier. Sumunod din itong tumingin sa bintana bago muling ibinalik ang tingin sa kaniya. “I think baha na sa labas.”Napabuntong-hininga si Mayumi. “Ganun ba? Paano na ako makakauwi nito?”Hindi niya maiwasang mag-alala. Hindi naman niya planong magpalipas ng gabi roon, at lalong hindi niya inasahang hahantong sa ganitong sitwasyon ang lahat. Gusto na sana niyang umuwi, pero sa lakas ng ulan at posibilidad na binaha na ang mga kalsada, mukhang mahihirapan siyang bumyahe.“Then you can stay here,” walang pag-aalinlangang sagot ni Xavier.Natahimik si Mayumi. Dahan-dahan niyang ib

Imbes na manatili na lang sa pagkakahiga dahil hindi pa naman siya inaantok, lalo na't kakagising lang niya kanina, nagpasya siyang subukang matulog muli. Sa totoo lang, tuluyan nang naglaho ang antok niya matapos maligo. Gising na gising na ang diwa niya, pero wala siyang ibang maisip na paraan para takasan ang isang Xavier Valerio na kanina pa niya gustong iwasan.Kung matutulog siya, hindi niya kailangang isipin na nasa paligid lang nito ang lalaking iyon. Hindi niya rin kailangang makita ang nakatutuksong katawan nito na para bang wala itong pakialam sa epekto niyon sa kaniya.Damn it! Bakit ba kasi kailangang maging ganoon ka-hot at yummy ang lalaking iyon? Dati naman, hindi niya masyadong pinapansin ang katawan ni Xavier. Paano niya naman kasi mapapansin ang mga iyon kung palagi itong nakadamit nang maayos sa mansion na tinitirhan nila? Laging plantsado ang mga polo nito, at kapag nasa bahay man, hindi naman ito naglalakad nang nakahubad sa harap niya.Pero ngayon? Ano ba ang pr

“Good. Let’s sleep. Masakit na ang katawan ko sa kakasiksik doon sa sofa.”Naunang humiga si Xavier sa nakasanayan nitong puwesto sa kanang bahagi ng kama. Nang mapansin niyang hindi pa rin siya gumagalaw at nanatili lang sa kinatatayuan, napatingin ito sa kanya.“What are you waiting for? Humiga ka na. I know you’re tired, too.”“Huh? Ah… okay.”Alanganin siyang lumapit sa kama bago maingat na humiga sa kaliwang bahagi nito. Maingat na maingat ang bawat kilos niya, para bang malaking kasalanan ang aksidenteng masagi kahit katiting na bahagi ng katawan ni Xavier.Pagkahiga niya, agad niyang hinila ang kumot hanggang dibdib at mahigpit iyong niyakap. Para bang iyon na lang ang nagsisilbing panangga niya sa lalaking katabi.Napatawa si Xavier nang makita ang ikinikilos niya. “Relax. Wala akong gagawin sa’yo.”Agad siyang sumimangot. Ano naman ang ibig nitong sabihin? Na hindi siya kaakit-akit para pag-interesan nito? Na kahit nakahiga na sila sa iisang kama, wala man lang itong nararamd