Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

“เคยคิดถึงใจนิ่มบ้างไหม ออกไปแต่ละครั้ง คิดบ้างไหมว่านิ่มเป็นห่วง คิดบ้างไหมว่าที่นิ่มไม่พูดเพราะนิ่มอยากให้พี่รู้สึกตัวเอง ถ้ามีคนโทรมาบอกว่าพี่ตาย นิ่มจะทำยังไง คิดบ้างไหม ฮือ เคยคิดบ้างไหม” แล้วนุ่มนิ่มมันก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักผมทำเมียร้องไห้ เพราะเป็นห่วงผม“อ้วน…เลิกร้องได้แล้ว พี่จะลดลงพี่สัญญา” ผมลั่นคำสัญญา คือจริง ๆ แม่ผมก็ใส่ผมมาชุดใหญ่แล้วครับ เมื่อตอนเช้ามืดที่นุ่มนิ่มมันเอาผมมาปล่อยไว้ที่บ้าน‘ทำอะไรไม่คิดถึงใจพ่อแม่ เรื่องนี้แม่ชินนะ แต่หนูนิ่มจะชินไหมเคลิ้ม หนูนิ่มเป็นแฟนเคลิ้มนะ น้องจะคิดจะรู้สึกยังไงถ้าคนที่โทรไปบอก ดันบอกว่าเคลิ้มตายแล้ว คิดให้มันเยอะ ๆ หน่อยเคลิ้ม คิดถึงใจแฟนบ้าง ที่น้องมันไม่พูดเพราะไม่อยากทะเลาะ เพราะอยากให้เราคิดได้เองรึเปล่า อย่าได้ใจ เพราะเห็นว่าน้องเฉยกับเรื่องที่เราทำ’นี่แค่เบ ๆ นะครับ มีมากกว่านี้อีก อย่างที่รู้กันนั่นแหละครับ คุณจีรณาถ้าได้ของขึ้นลงง่ายซะที่ไหน“ลดลงยังไง ลดลง เพลาลง เท่าไหร่ที่เรียกลด”“…” เออ แล้วมันเท่าไหร่วะที่เรียกลดลง ที่ผ่านมาเพื่อนเรียกก็ไปตลอด ไม่เคยอิดออด“เห็นไหม พี่ก็ตอบนิ่มไม่ได้ ช่างเถอะ พูดไปก็จะจบที่ทะเลา

“ก็ได้เรื่องอยู่นะ สำหรับความตอแหล โดยเฉพาะเรื่องที่พี่กำลังถาม ตอนนั้นนิ่มก็แค่อยากแกล้งผู้หญิงของพี่” ฉันพูดตามตรงอยู่แล้ว ไม่รู้จะปิดทำไมด้วยแหละ“หึ ผู้หญิงของกูมีแค่มึงคนเดียว คนอื่นไม่มีทั้งนั้น กูเป็นของมึงคนเดียวจำไว้ไอ้อ้วน ไปลง ไปเรียนได้แล้ว ตั้งใจเรียนรู้ไหม” ไอ้พี่เคลิ้มโน้มตัวมาหอมที่แก้มของฉัน“ถ้ากลับมาไม่ทัน ทักมาบอกนิ่มนะ นิ่มจะได้กลับเอง” ฉันย้ำไอ้พี่มันอีกรอบ“รู้แล้ว ไม่ปล่อยให้รอหรอกน่า เดี๋ยวกูมารอเอง”“เค ๆ งั้นนิ่มไปละ” ฉันยิ้มแล้วเปิดประตูลงจากรถ และหันไปโบกมือบ๊ายบายให้ไอ้พี่ จากนั้นก็เดินขึ้นตึกไปยังห้องที่มีเรียนวิชาที่ฉันต้องเข้าซึ่งตอนนี้ฉันไม่มีเพื่อนสักคน ก็เลยแค่มาเรียนแล้วก็กลับห้อง ไม่มีบทสนทนาที่น่าสนใจกับเพื่อนร่วมห้องคนไหนแม้แต่คนเดียวและยิ่งฉันคบกับพี่เคลิ้ม สายตาของคนในห้องก็มองฉันด้วยความเย้ยหยัน สมเพช ขบขัน และสายตาอีกหลาย ๆ คู่ที่สื่อความหมายว่าไม่ชอบฉันซึ่งฉันก็ทำหน้านิ่ง ไม่สนใจ แต่ลึก ๆ ในใจฉันรู้สึกอยู่แล้ว รู้สึกมาก ๆ ด้วย และแน่นอนว่ามันคือความรู้สึกไม่ดีเวลา 12.30 น.(NUMNIM: อยู่ไหนแล้ว)(NUMNIM: กำลังจะเข้าลิฟต์นะ เดี๋ยวนิ่มรอใต

เวลา 12.35 น.“รถติดฉิบหายเลยไอ้เหี้ย ป่านนี้แม่งลงมายืนบ่นกูแล้วมั้ง” ผมบ่นขณะที่เลี้ยวรถเข้ามหาวิทยาลัย แค่แยกก่อนถึงมอ ผมติดไฟแดง 2 รอบ ไม่รู้จะเยอะไปไหนรถอะ“อย่างมึงกลัวเมียด่า” ไอ้เป้งเงยหน้าจากเกมมือถือแล้วมองหน้าผม“มันชอบโกรธแล้วเอากูไปปล่อยบ้าน ห้ามกูมาหาจนกว่าจะครบวันที่มันกำหนด”“ดีละที่กูตัดใจ ไม่งั้นกูคงอยู่สภาพเดียวกับมึง”“มึงตัดได้จริง”“ยังไม่สนิท แต่ก็ดีขึ้น กูยังไม่ผูกพันแบบพวกมึงด้วยมั้ง”“ขอบใจนะที่ช่วยมันแล้วก็ยังไปหาไอ้เปอร์ทุกวัน”“อย่ามาพูดแบบนี้กับกู กูขนลุกไอ้สัส”“เอ้าไอ้เหี้ย!... เออ มึงเอาโทรศัพท์กูกดโทรหานิ่มดิ๊ ทำไมกูยังไม่เห็นมันวะ” ผมมองไปที่ตึกก่อนที่รถจะไปถึงทำไมไม่เห็นนุ่มนิ่มมันยืนรอ“ไม่รับว่ะ เป็นไรเปล่าวะ” ไอ้เป้งว่าและกดโทรซ้ำ ๆ ขณะที่ผมเริ่มรู้สึกห่วงมันขึ้นมา“เห็นนุ่มนิ่มไหม ที่มันเคยอ้วนอะ” ผมลงจากรถ แล้วรีบปรี่ไปถามนักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้น ไอ้เป้งลงตามมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือก็กดโทรหานุ่มนิ่มไปด้วย“ไม่เห็นนะ” นักศึกษาที่ผมถามให้คำตอบ“เฮ้ย จริงดิ โหดว่ะ” อีกกลุ่มของนักศึกษาพูดแล้วก็เดินผ่านพวกผมไป“หือ แต่ก็น่าสงสารนะ 1 ต่อ 20 หรือมากก

“นิ่มไม่ดูนะ พี่ดูไปเลย แล้วถ้าอยากเก็บไว้ก็ส่งเข้าไลน์พี่ แล้วก็ลบที่พี่เป้งส่งมาออกจากเครื่องนิ่มให้ด้วย” ฉันบอกพร้อมกับจับช้อนตักข้าวใส่ปากรายที่ 10 หมายถึงผู้หญิงที่ทำร้ายฉัน คนที่ 10 กำลังโดนเอาคืน ด้วยการโดนรุมตบเหมือนที่ฉันโดนแต่ต่างกันตรงที่เธอพวกนั้นโดนตบด้วยฝีมือของสาวสอง ที่เป็นเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งของพี่เป้งฉันเคยดูคลิปแรก ๆ คือมันโหดร้ายมาก โดน 1 ต่อ 10 หรือคงมากกว่านั้น และกลุ่มสาวสองทั้งตบทั้งกระทืบจนสลบ ไม่สลบคือไม่เลิกฉันห้ามพี่เป้ง บอกให้เขาปล่อยผ่าน แต่เขาทำหูทวนลม และพูดกับฉันมาว่า…‘ไม่ฆ่าก็บุญหัวพวกมันแล้ว ให้มันโดนแบบนี้แหละ มันจะได้รู้ว่านิ่มรู้สึกยังไง’พี่เป้งรั้นไม่ฟังฉัน ยังดีที่ฉันห้ามไอ้พี่ไว้ได้ ไม่งั้นฉันคงจะบาปมาก ๆ ซึ่งไอ้พี่ก็ไม่พอใจที่ฉันยอมคน แต่ที่เขายอมฟังฉัน เพราะฉันขู่ว่าจะโกรธเขา ไม่คุยกับเขา นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ไอ้พี่ยอมฟังฉัน แบบฉันเรียกว่ายอมคนไหมไม่รู้ แต่ฉันคิดแค่ว่าไม่อยากจองเวรเขาทำเรา เราทำเขา วกวนอยู่แบบนี้ไม่จบไม่สิ้น“โดนขนาดนี้มึงยังเป็นคนดีได้อีกเนอะ” เสียงว่าเหน็บของไอ้พี่เขาล่ะ“ถ้านิ่มเป็นคนดี นิ่มคงไม่โดนแบบนั้น อย่าหาเรื่อ

“เออ เอาแค่หมั้นก่อนนะ”“เดี๋ยวพี่มานะ” ไอ้พี่บอกกับฉันและลุกเดินออกไป คงจะไปโทรหาพ่อกับแม่ของเขามั้ง เดินยิ้มไปเชียวแล้วนี่ฉันจะได้เข้าสู่คำว่าหมั้นหมายแต่งงานอีกแล้วเหรอหวังว่าคงไม่พลาดแบบคราวก่อนอีกนะ“ไงเรา”“ไงอะไรจ๊ะยาย”“ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อ บอกไว้เลยว่าคนนี้ยังไงก็หมั้น พ่อแม่ไอ้หมามาถึงวันรุ่งขึ้นก็จัดงานเลย หมั้นกันไว้ให้เรียบร้อย จะได้ไม่เป็นขี้ปากใครซ้ำซาก”“จ้ะ” ฉันจะพูดอะไรได้ นอกจากคำนี้“รักเขาใช่ไหม อยู่กันมาปีกว่าคงไม่ใช่แค่เอามาไว้เพื่อลืมใคร” เป็นพ่อที่นั่งเงียบอยู่นานที่เอ่ยปากถามขึ้นมา“รักจ้ะ นิ่มรักเขา” ฉันตอบอย่างฉะฉาน ซึ่งคำนี้ของฉัน พี่เคลิ้มไม่เคยถาม และฉันไม่เคยพูดให้เขาได้ยิน มีเพียงเขาที่บอกว่ารักฉันอยู่เสมอและที่ฉันไม่พูด เพราะยังไม่มั่นใจในตัวเอง กระทั่งเราอยู่ด้วยกันทุกวัน ความรู้สึกของฉันมันก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากไอ้พี่มันก็พยายามปรับตัว และใส่ใจฉันทุกอย่างหนึ่งปีที่ผ่านมา ทำให้ฉันรู้ตัวเองว่าฉันรักเขาแล้ว“ก็ดีแล้ว ยายจะพยายามลืมแล้วกัน ว่ามันเคยทำเรื่องแบบนั้น ในเมื่อที่ผ่านมามันก็ดูเป็นคนขึ้นมาเยอะ” ยายพูดแล้วทำหน้าเชิดเล็กน้อยค่ะ“