Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

วันต่อมา...-มหาวิทยาลัย xxx-เวลา 14.52 น.“รุ่นพี่ครับ ตรงนี้ผมยังไม่เข้าใจ ช่วยอธิบายอีกรอบได้ไหมครับ” นี่เสียงของน้องเวฟค่ะ เขากำลังไม่เข้าใจหนึ่งในวิชาที่ฉันนั้นช่วยสอนให้คือฉันอะกำลังรอไอ้พี่มารับ แล้วคืออาจารย์ที่สอนอะปล่อยเร็วกว่าเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เดินลงมาจากตึก สวนกันกับน้องเวฟ น้องก็ถามนั่นนี่ไปเรื่อย บอกว่าไม่เข้าใจตรงนั้น ตรงนี้ พี่ว่างช่วยสอนผมหน่อยได้ไหมครับนั่นจึงเป็นสาเหตุให้ฉันนั่นอยู่ตรงนี้ค่ะ โดยที่น้องเวฟนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“อ๋อ ได้จ้ะ แต่พี่ขอเวลาแป๊บนะ” ฉันบอกกับน้องเวฟ จากนั้นก็ก้มกดมือถือคุยไลน์กับไอ้พี่(NUMNIM: นิ่มอยู่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ หน้าตึกเอนะจ๊ะ)(KLOEM: เออ ๆ รถติดฉิบหาย แต่กูใกล้ถึงแล้ว)(NUMNIM: จ้า แต่นิ่มติวให้น้องเวฟอยู่นะ น้องมันมาขอร้อง นิ่มก็เลยนั่งติวระหว่างรอพี่)(KLOEM: เมื่อคืนจุกไม่พอไง เดี๋ยวคืนนี้จุกอีก)(NUMNIM: พี่จ๋า)ไม่มีการตอบกลับมาค่ะ การนิ่งไปของไอ้พี่ทำให้ฉันรู้เลยค่ะว่ากำลังไม่ปลอดภัย อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา“น้องเวฟจ๊ะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมาเรียกน้องเวฟ ควรถามทำความเข้าใจกับน้องเขาเพื่อเอาไว้ยืนยันกับไอ้พี่“ครับรุ่นพี่”

KLOEM TALK“ไง ปากเก่งไม่ชะ” ผมบีบที่สันกรามของไอ้เวฟเด็กโรคจิต ที่มันกล้าคิดจะมาจีบเมียผม อุตส่าห์พูดดี ๆ แล้วเสือกไม่ฟัง แบบนี้ก็ลากมากระทืบดิครับเมียกูใครอย่าเสือกจีบ“หึ”“หึ เหี้ยอะไร กูจะบอกให้นะ เมียกูรักกู ไม่มีทางรักเด็กอย่างมึง เลิกฝันเปียกถึงเมียกูด้วย” มันน่าโมโห ยิ่งจินตนาการว่ามันเก็บรูปของไอ้อ้วนไปชักว่าว เท้าผมก็แทบอยากจะถีบยอดหน้ามันเลยครับ“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ ไม่นิยม” มันแสยะยิ้มทั้งที่ผมยังบีบสันกรามของมันอยู่“อ้าว ไอ้เด็กเหี้ย มึงจะยังไง นี่กูคุยกับมึงแบบใจเย็นแล้วนะ ถ้าเมียกูไม่ขอมา มึงได้อยู่ใต้ตีนกูแล้ว”“ไหนบอกจะไม่มีแฟนไงครับ พี่นี่ขี้โกหกจังนะ” จู่ ๆ มันก็พูดขึ้นมา พูดเหี้ยอะไรไม่รู้ เพื่อนของผมที่เป็นคนไปลากตัวมันมาถึงขั้นหันมามองหน้ากัน“พล่ามเหี้ยอะไรของมึง” ผมถามพร้อมมองหน้ามันอย่างเอาเรื่องพูดเหมือนว่ารู้จักผม ทั้งที่ผมไม่เคยรู้จักมัน ก็ชีวิตของผมน่ะจำใครที่ไหนกัน ขนาดเพื่อนที่เป็นคนไปลากตัวไอ้เด็กเหี้ยนี่มาผมยังจำชื่อไม่ได้เลย เบอร์ก็แค่บันทึกไว้ว่า หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า เรียงไปเรื่อย ๆ ผมไม่เคยจำชื่อเพื่อนที่ไม่ค่อยได้สุงสิงที่จำแม่นสุดก็เบอร์เ

หลายเดือนต่อมา…-มหาวิทยาลัย×××-เวลา 16.00 น.NUMNIM TALK“เมื่อไหร่จะเลิก” ไอ้พี่ที่ยืนเอาหลังพิงกับรถอยู่เอ่ยถามฉันด้วยใบหน้าที่หน่ายเซ็ง“อะไรอะ จู่ ๆ มาถามเลิก แน่ใจแล้วเหรอ พูดมาแบบนี้” ฉันทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาทันใด มันน่าโมโหไหมล่ะ“มึงนี่ไม่เคยเข็ดเลยเนอะ รู้อยู่ว่ากูเป็นยังไงก็ยังกวน” ไอ้พี่มันขมวดคิ้วใส่ฉันค่ะ“มีแฟนก็กวนแฟนสิจ๊ะ จะให้กวนชู้ที่ไหน” ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือไปบีบดึงสองแก้มของไอ้พี่“กล้าพูดคำว่า ‘ชู้’ แสดงว่ารับรู้ดีแล้วว่าจะเจออะไร” ไอ้พี่มันโหด มือบีบปลายคางของฉันพร้อมทำหน้าเหี้ยมใส่“ง่ะ… อย่านะ เมื่อกี้ยังถามเลิกอยู่เลย” ฉันแสร้งปัดมือออก“อย่ามาเนียน กูหมายถึงเลิกสอดส่องสายตาลอกแลกเวลาเดินมาหากู”“เอ้า ก็เผื่อมีใครตามพี่ไงจ๊ะ เผื่อมีโรคจิตแอบตามแฟนนิ่ม นิ่มจะได้ตบมัน” ฉันอธิบายพร้อมรอยยิ้มสวยที่ใบหน้าคือตั้งแต่เกิดเรื่องน้องเวฟขึ้นนั้น พอไอ้พี่มารับฉันที่มอ หรือไปที่ไหนในจุดสาธารณะ ฉันก็มักจะแกล้งไอ้พี่ด้วยการทำตัวคล้ายนักสืบ ส่องซ้าย ส่องขวา กวนประสาทเขาอะค่ะแล้วพอไอ้พี่มันเห็นก็จะทำท่าเบื่อหน่ายการกวนของฉัน“อย่างมึงเนี่ยนะจะตบใครเป็นนอกจากตบตีกู”“ใส่ร้าย

“ใครโอนเงินเข้าบัญชีนิ่มอะพี่” ฉันถามและยื่นโทรศัพท์ให้ไอ้พี่ดู“มึงแอบมีชู้เหรออ้วน” จากที่ไอ้พี่นั่งกดมือถือของตัวเองอยู่ก็หยิบมือถือของฉันไปดู และลุกมาใกล้ ๆ ฉัน จ้องมองหน้าฉันแบบจับผิด“ชู้บ้าอะไรจะโอนมาให้เยอะขนาดนี้ ทุ่มทุนเกิ้น” ฉันยื่นหน้าไปที่ตัวเลขที่โอนเข้ามา “แล้วยังโอนมาแปลก ๆ พี่รึเปล่าอะ พี่โอนมาเหรอ”“ทำไมคิดว่าเป็นกู ชู้มึงนั่นแหละ ไอ้สัสทุ่มทุนสร้าง”“ชู้บ้าอะไรจะโอนมา 99,999.99 มีแต่คนแบบพี่เท่านั้นแหละที่จะเล่นอะไรแบบนี้”“หลงตัวเองไอ้อ้วน” ถ้าพูดคำนี้ทีไร คือใช่แน่นอน“นั่นแน่ เซอร์ไพรส์เค้าอะดิ น่ารักอะ” ฉันคว้าหมับที่ท้ายทอยของไอ้พี่และก็ประกบจูบที่กลีบปากหนา สอดแทรกแลกลิ้นกันอย่างหอมหวาน“ขอบคุณนะคะ รักพี่อะ” ฉันพูดอีกครั้ง หลังจากที่ถอนจูบออก“ถ้าจะขอบคุณต้องพลีกายให้กู กูขอเย็×ยันเช้า ค่าตัวมึงกูโอนล่วงหน้าไปแล้ว คืนนี้พี่ขอซื้อน้องมาขย่มบนร่างพี่นะครับ” สายตานี่หื่นมาเชียว ถามว่าคุ้มไหมกับเงินที่โอนมา ก็คุ้มนะแต่น่าเสียดายที่ต้องปฏิเสธ ใครจะบ้าขย่มทั้งคืน“โถ่ ไม่เอาหรอก”“อะไรวะ งั้นโอนคืนมา”“ไม่อะ ลืมรหัส”ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่องระหว่างที่กำลังถกเถียงกับไอ้พี

“ไอ้เหี้ยเป้ง มึงอยากแดกตีนกูใช่ไหม”“ไข่เจียวคะ หนูอย่าไปฟังนะคะ พ่อของหนูพูดคำหยาบมาก อย่าได้เอาเข้าหูของหนูนะคะคนดีของพี่เป้ง” พี่เป้งรีบถลาตัวไปนั่งที่ข้างกายของไข่เจียวและเอามือปิดหูทั้งสองข้างของไข่เจียวไว้“กูอยากกระทืบมึงจริง ๆ ไอ้เหี้ยเป้ง”“เคลิ้ม ลูกสามแล้วเคลิ้ม ทำอะไรคิดดี ๆ นะเคลิ้ม” นี่แหละค่ะ หนึ่งในชีวิตประจำวันของฉัน มันก็ดีค่ะ วุ่นวายดี แล้วถ้าหากวันไหนพี่ชายฝาแฝดของฉันมาร่วมด้วยยิ่งบันเทิงเริงใจมากค่ะ เพราะทางนั้นก็หวงหลานสาวเพียงคนเดียวไม่ต่างกัน“พี่เป้งช่วยพี่เคลิ้มดูลูกให้นิ่มหน่อยนะจ๊ะ นิ่มขอไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำสักหน่อย” ฉันค่อย ๆ วางกะเพราลูกชายคนเล็กไว้ที่เบาะนอน“ได้ไงอะอ้วน เดี๋ยวไอ้เป้งมันก็ลวนลามลูกเรา” นี่ก็เริ่มโอดครวญอีกแล้วค่ะ“พี่เป้งคงไม่โรคจิตขนาดนั้นหรอกจ้ะพี่” ฉันเดินเข้าห้องน้ำเลยค่ะ คือก็ไม่ค่อยมั่นใจในความเป็นพี่เป้ง แต่ว่าเขาคงจะไม่โรคจิตอะไรมากมายหรอกมั้งคะบางทีก็อาจจะแค่ความเห่อหลานนั่นแหละ หรือบางทีก็อาจจะแค่อยากแกล้งไอ้พี่เคลิ้มของฉันให้ปวดหัวเล่น ๆ แหละมั้งคะ ฉันคิดว่าน่าจะใช่นะคะ ฉันคงไม่ได้โลกสวยเกินไปหรอกมั้ง…แล้ววันนี้ก็ผ่านพ้นด้วย