All Chapters of Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ: Chapter 81 - Chapter 90

(มึงให้โอกาสกูได้ไหม) ไอ้พี่ถามอีกครั้ง เมื่อฉันเงียบงัน“พี่…”(มันจะดี มึงเชื่อกูดิ มึงจะไม่มีทางเสียใจกับรักของกู)“พี่เคลิ้ม…คือนิ่มรู้ แต่นิ่มไม่อยากให้คนมองว่านิ่มดึงพี่เข้ามาเพื่อลืมเขาคนนั้น นิ่มไม่อยากให้คนว่าพี่ คือพี่เข้าใจไหมว่าเรื่องมันเพิ่งเกิด แล้วคนที่มอก็ลือกันไปหลายอย่าง นิ่มไม่อยากให้พี่ตกเป็นขี้ปากคนอื่น”“และมากไปกว่าอะไรนั้น นิ่มไม่อยากให้ความหวังพี่ นิ่มไม่อยากให้พี่ผิดหวังเพราะนิ่มอีก”(อ้วน… มึงอย่าพูดเหมือนกูเป็นคนดีขนาดนั้นเว้ย คนอย่างกูแม่งโคตรเหี้ย ความจริงกูไม่สมควรมาขอโอกาสมึงด้วยซ้ำ แต่กูเสือกลืมมึงไม่ได้ไง กูพยายามแล้วอ้วน แต่กูเลิกรักมึงไม่ได้… มึงมาเป็นความสุขให้กูที แล้วถ้าคบกันแล้ว มึงคิดว่ากูไม่ใช่ค่อยทิ้งกู ถึงวันนั้นกูจะไม่รั้งมึงเลย แต่ตอนนี้มาเป็นความสุขให้กูได้ไหม แค่ช่วงสั้น ๆ ก็ได้ มึงเป็นความสุขของกูรู้ไหมอ้วน กูแม่งรักมึง รักมึงแทบจะบ้า) หน้าไอ้พี่เวลาที่พูดกับฉันผ่านโทรศัพท์มือถือดูจริงจัง แล้วถ้ามองไม่ผิด น้ำตาของไอ้พี่มันเอ่อคลอ“…”(มึงอย่าเล่นตัวไอ้อ้วน กูสรุปเองแม่งเลย กูจะจีบ มึงไม่ให้จีบก็เรื่องของมึง แล้วถ้ามึงเล่นตัวมาก ๆ กูจะจั

แล้วคือน้องสาวของผมจะไม่กลับบ้านเอง เธอจะให้ผมรับส่ง หรือไม่ก็ให้คนขับรถมาส่ง ถ้าวันไหนแม่กับพ่อว่างก็จะมาส่งเธอแต่ส่วนมากเธอชอบมากับผม เธอรักผมมาก ผมรู้ เพราะเธอชอบที่ผมแตกต่างจากเธอคำตอบที่ผมได้จากรปภ.นั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจ‘เห็นมีเด็กผู้หญิงกลุ่มนึงจอดรถรับไปครับ ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนเรานี่แหละ’มันคือคำตอบของรปภ.แล้วคือจิลลาไม่มีเพื่อนสนิท มีแต่เพื่อนผิวเผิน เพราะผมเป็นคนสั่งน้องเองว่าอย่าคบเพื่อนพวกนั้นจนหมดใจก็ผมมองออกไงว่ามันเกลียดน้องผมแต่น้องสาวของผมดันเป็นคนโลกสวยไปซะหมดและนี่ก็คงไม่เชื่อผม ถึงได้ไปกับพวกนั้นพอผมรู้คำตอบจากรปภ. ผมก็ใช้ให้ไอ้เป้งเช็กกับผู้หญิงที่อยู่ในกลุ่มนั้นที่เคยมีอะไรกับไอ้เป้งบ่อย ๆแล้วก็ได้คำตอบว่าอีพวกนั้นมันพาน้องสาวของผมไปที่ตึกร้าง ห่างจากโรงเรียนประมาณ 5 กิโลเมตร พอผมไปถึง สภาพของน้องสาวที่แสนสวยของผมมันโคตรน่าสงสารน้องสาวของผมไม่เหลือเค้าโครงความสวยสดใส ใบหน้าของจิลลามีรอยมือมากมาย ปากเธอแตกเลือดกบปาก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ตามเนื้อตัวของเธอมีรอยแผลขีดข่วน เธอนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมตึก ข้างกายของเธอมีเศษซากถุงยางอนามัยที่เพิ่งใช้ตกหล่นผมเ

เป็นรูปที่น่ารักดีนะคะ รูปของไอ้พี่ที่อยู่ในชุดช็อป กับผู้หญิงที่ชื่อมอร์ฟีนที่อยู่ในชุดนักศึกษา ทั้งสองกำลังยืนจับมือกันแล้วยิ้มให้กล้อง รอยยิ้มของไอ้พี่ดูมีความสุขมากเลยล่ะฉันละสายตาจากรูปและกำลังจะเดินออกมาจากห้องอีกครั้ง แต่สายตาก็ไปสะดุดกับผนังกำแพงหน้าประตู เพราะมันมีพลาสเตอร์ที่ใช้แล้วแปะอยู่ ซึ่งมันมีไม่กี่อัน และหนึ่งในนั้นคืออันเมื่อวานที่ฉันเป็นคนติดแผลที่หน้าให้ไอ้พี่ ฉันจำลายได้‘31/12/2019 เริ่ม’คือคำที่เขียนกำกับเอาไว้ที่แผ่นพลาสเตอร์“อะไรของเขากันนะ” ฉันพึมพำด้วยความไม่เข้าใจแล้วจากนั้นก็เลยเดินออกจากห้องและปิดประตูไว้ตามเดิมแล้วพอฉันหันหน้าเดินกลับมาทางบันได ฉันก็เจอกับรูปครอบครัวที่มีสี่คนอยู่ในภาพ น่าจะเป็นพ่อและแม่ ไอ้พี่เคลิ้ม และน้องสาวของเขาไอ้พี่ที่อยู่ในภาพดูยังเด็กอยู่คงจะมอปลายแน่เลย ต้องมอปลายแหละ เพราะชุดที่ใส่คือชุดนักเรียนมอปลายน้องสาวที่อยู่ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูหวานแหวว ใบหน้าสะสวยน่ารักมากเลยล่ะคือไม่มีเค้าโครงที่เหมือนไอ้พี่เคลิ้มเลย รอยยิ้มในรูปถ่ายของเธอมันสวยมาก คนอะไรสวยตั้งแต่เด็กเลยอะฉันละสายตาจากรูปแล้วรีบเดินลงบันได นึกขึ้นมาได้ว่า

“ถือสายค้างไหม เป็นห่วง”“ไม่มีแบต”“ชาร์จให้แล้ว เช็กดูด้วยครับคุณแฟน”“คะ ใคร ใครแฟน”“งั้นก็คุณเมีย” ไอ้พี่มันว่าและกดโทรเข้ามาหาฉัน“ไม่ใช่เมีย”“อย่ามาเถียง รีบกลับห้องก่อนที่จะเปลี่ยนใจให้ค้างที่นี่”“จ้ะ ไปละ พี่ก็นอนบ้างนะ เมื่อคืนนอนรึเปล่าก็ไม่รู้”“กูนอนแล้ว นอนพร้อมมึงนั่นแหละ แต่ตื่นก่อนมึง ใครจะบ้าไม่นอน”“โอเค๊ งั้นนิ่มกลับนะ”“เออ แล้วอย่าทิ้งกูไว้ในกระเป๋า”“เดี๋ยวให้อยู่เบาะเลยจ้ะ นี่ ๆ วางไว้แล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนเรียบร้อยนะจ๊ะ ไปนะ”“ทะลึ่ง ไป ๆ เดี๋ยวมืด”“จ้ะ” ฉันดึงประตูรถปิดและก็ขับรถออกมาจากบ้านไอ้พี่เคลิ้มค่ะห้านาทีต่อมา…(รถติดไหมมึง) ขับออกจากบ้านไอ้พี่เคลิ้มมาได้สักพัก ไอ้พี่เคลิ้มก็ส่งเสียงเลยค่ะ ฉันก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดกล้อง“นี่ไง โคตรติดอะพี่ ปวดขาละกึกกักอยู่เนี่ย”(อย่าบ่น บอกแล้วว่าอย่ากลับก็ไม่เชื่อ)“คิดถึงบัวลอยไข่หวานอะ ป่านนี้คงงอนนิ่มละ”(มึงแคร์แมวงอน แล้วถ้ากูงอนมึงจะแคร์ไหมวะ)“แป๊บนะพี่เคลิ้ม รถขยับละ” เปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ ดีนะจังหวะรถได้พอดี จะได้ไม่ต้องมาตอบคำถามไอ้พี่(เปลี่ยนเก่ง แถเก่ง ตีเนียนเก่ง ไอ้อ้วนเอ้ย) มีเสียงจิกกัดฉั

วันเช้าต่อมา…เวลา 09.58 น.“พี่คะ”(ครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณนุ่มนิ่ม) นิติบุคคลเอ่ยถามเมื่อรับสายฉัน“เมื่อคืนนี้… คือนิ่มจะถามว่าห้องที่เป็นห้องแฝดกับนิ่มมีคนมา…”(อ๋อ ผมลืมแจ้งคุณนุ่มนิ่มเลยครับว่ามีคนมาซื้อและเข้าอยู่แล้วนะครับ แต่กุญแจประตูห้องเชื่อมทางเราไม่ได้ให้ไปคุณนุ่มนิ่มไม่ต้องเป็นกังวลนะครับ เขาไม่สามารถเข้าไปได้แน่นอน)“ออ… ค่ะเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันกดวางสายของนิติบุคคลเรื่องของเรื่องก็คือเมื่อคืนฉันได้ยินเสียงร้องคล้ายคนมีเพศสัมพันธ์กันค่ะ แล้วคือมันดังอยู่ตรงประตูเชื่อมห้องแฝดที่พี่ชายของฉันบอกไว้คือฉันอะนั่งนอนอ่านนิยายที่โซฟาหน้าทีวีไงคะ แล้วพอดึก ๆ หน่อยฉันก็ได้ยินเสียงของคนทำเรื่องอย่างว่าเช้ามาก็เลยต้องโทรสอบถามนิติบุคคลก่อน ถ้าหากว่านิติบอกว่าไม่มีคนอยู่ ก็แสดงว่าผีหลอกฉันแต่คำตอบที่ได้คือมีคนมาอยู่ แสดงว่าเมื่อคืนภายในห้องมีคนทำกิจกรรมกันแต่เสียงดังไปไหมอะ ไม่เกรงใจห้องข้างกันแบบฉันเลยแล้วไหนพี่ตั้มบอกว่าคงไม่มีใครบ้ามาอยู่ห้องแฝด ที่เหมือนโดนรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวตื๊ด ตื๊ด…(แกหายโกรธพี่แล้วใช่ไหมเล็ก) ประโยคแรกที่รับสายค่ะ รู้ตัวไงคะว่าทำเรื่อง