All Chapters of Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ: Chapter 121 - Chapter 130

“ไอ้อ้วน อีบ้า… มึงมันบ้ากว่ากู กล้าจะตายก่อนกูได้ไง กูผิดเอง กูผิดเองที่ไม่เชื่อคำพูดมึง กูผิดเองที่ท้าเรื่องบ้าบอแบบนั้น กูรักมึงนะอ้วน กูรักมึง รักมึงมาก” ผมโน้มตัวลงไปกอดซบที่หน้าท้องของนุ่มนิ่มกว่าจะรู้ว่ามีอยู่จริง ก็เกือบจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป เหมือนกับความรักที่มันมีให้ผม กว่าผมจะเชื่อว่ามันรักผม ผมก็เกือบเสียมันไปเพราะความคิดบ้า ๆ ที่อยากให้มันพิสูจน์ ใครจะคิดว่าคนเซ่อซ่าอย่างมันจะทำจริง บทจะบ้าแม่งก็บ้าเกินคนดีนะที่ผมไม่ท้าให้มันโดดระเบียงบ้าน ไม่งั้นผมคงไม่ได้กอดร่างที่ยังมีลมหายใจ“ต่อไปจะพูดอะไรกับน้องก็คิดให้ดี เพราะความรู้สึกของคนมันมีขีดจำกัดความอดทนไม่เท่ากัน ตอนที่เคลิ้มพูดเคลิ้มอาจจะสะใจที่ได้พ่นมันออกมา แต่ตอนที่น้องฟัง น้องอาจจะคิดก็ได้ว่าถ้าตายแล้วเคลิ้มเชื่อ มันก็คุ้มค่าที่น้องจะแลก เพราะน้องคงจะเสียใจมากที่เลิกกับเคลิ้ม… คำพูดเดียวกัน แต่ความรู้สึกมันต่างกันนะลูก แม่รู้ว่าเคลิ้มรักน้องมาก เคลิ้มกลัวการที่น้องจะบอกเลิกตัวเอง เคลิ้มถึงได้ชิงบอกเลิกเพื่อสร้างเกาะป้องกันความรู้สึกเสียใจเอาไว้ว่าอย่างน้อย ก็ไม่ใช่น้องที่ทิ้งเคลิ้ม แต่เป็นเคลิ้มที่ทิ้งน้อง แต่บางทีเร

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…-บ้านฮอลล์จิว-เวลา 19.12 น.“แม่ว่ามาอยู่กันแบบนี้ก็ดีนะ ไม่เหงาดี” แม่ของไอ้พี่พูด ระหว่างที่เรากำลังนั่งทานข้าวเย็นด้วยกันหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานั้น ไอ้พี่กลับไปฝึกงาน ที่บอกว่ากลับเพราะก่อนหน้านี้ที่เราทะเลาะกัน ไอ้พี่ขลุกอยู่แต่ในห้องเขากลับมาจากฝึกงานเขาก็มาดูแลฉัน ใส่ใจฉันเหมือนที่เคย ๆ ทำ และมันพิเศษกว่าเดิม เพราะเรามีคำว่า ‘รัก’ ให้กันช่วงที่ผ่านมาฉันไม่ได้กลับไปที่คอนโด รอแผลหายถึงจะกลับไป ไม่อยากให้คนในครอบครัวรู้ และไม่อยากให้พี่ชอปเป็นห่วง ด้านบัวลอยไข่หวานก็ให้พี่ตามมาเอาไปเลี้ยงที่บ้านให้ก่อน เหตุผลที่เอ่ยอ้าง ก็คือแม่ของไอ้พี่ไม่สบายอยากให้ฉันมาดูแล และท่านเป็นคนบอกกับพี่ชายของฉันเอง เพื่อความสมเหตุสมผลซึ่งพี่ชายของฉันก็ไม่ระแคะระคาย ด้านพ่อแม่เมื่อรู้ข่าวว่าแม่ของไอ้พี่ไม่สบายก็โทรเข้ามาถามไถ่ แม่ของไอ้พี่จึงจำต้องโกหกเพื่อช่วยฉัน เนื่องจากฉันไม่อยากให้ครอบครัวรู้ว่าฉันทำอะไรลงไป“เคลิ้มก็คิดแบบนั้น แต่ก็ตามใจน้อง” ไอ้พี่หันมายิ้มให้ฉัน แววตาดูเศร้าหมอง แต่ริมฝีปากยังคงฉีกยิ้ม“แล้วหนูจะกลับพรุ่งนี้เช้าเลยเหรอลูก ทำไมไม่อยู่จนมอเปิดล่ะ” แม่เอ่ยถา

“แต่ใจจริงพี่อยากกินไข่เจียวฝีมือน้อง… พี่คงขอมากไปสินะ” นั่นไงคะ เรื่องนี้พูดทุกวัน ขอทุกวัน แต่ฉันเฉยตลอด ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วไอ้พี่ก็จะเงียบไป“พี่ไม่ได้นอนกอดน้องเป็นอาทิตย์แล้วนะ น้องไม่คิดถึงซอกอก แล้วก็หัวนมพี่เหรอ” เอิ่ม… ทำไมเอาข้อนี้มาอวดอ้าง มันใช่ของที่จะเอามาพูดไหมอะแล้วไม่พูดเปล่านะ ขยับตัวมาจับจ้องใบหน้าของฉันด้วย แล้วแบบนี้ฉันจะเฉยได้นานแค่ไหนกัน“ถึงน้องไม่ตอบ พี่ก็รู้ว่าน้องคิดถึง น้องต้องคิดถึงเหมือนที่พี่คิดถึงแน่ ๆ พี่อะคิดถึงเต้านมแล้วก็ร่อง…”“พอเลย หยุดพูด ไม่งั้นนิ่มจะไม่มารับ มาส่งพี่แล้ว” ฉันรีบแทรกก่อนที่ไอ้พี่มันจะพูดจาละลาบละล้วงมากกว่านี้“ง่ะ ก็เป็นงี้ พี่ก็แค่บอกเล่าว่าพี่คิดถึงน้อง พี่ไม่อยากห่างแล้ว ไม่ห่างได้ไหม หลายวันมานี้มือเกร็งหมดละน้องจ๋า…” มีการตีเนียนแอบอิงซบฉัน“อะไรคือมือเกร็ง”“ชักว่าว”“ไอ้พี่!”“เอ้า! พูดจริง พี่ไม่โกหกอยู่แล้ว ก็น้องไม่ชอบให้พี่ปิดบัง รอบนี้พี่ก็จริงใจล้วน ๆ ไม่มีอะไรปิด… ให้เปิดตอนนี้ก็ได้นะ”“ปะ เปิดอะไร น้องไม่เล่น ขับรถอยู่” เสียงฉันสั่น รู้สึกเขินขึ้นมาเพราะไอ้พี่ขยับตัวมาสูดดมฉันพร้อมกับตั้งท่าจะปลดกางเกงตัวเอง

“ช่างเถอะ ไม่ตายหรอก” ทำเนียนครับ บ้วนเลือดออกมาอีก“พี่…” หน้ามันเหมือนจะร้องไห้เลยว่ะ“ขอโทษนะ ก็พี่อะ มาจูบทำไม นิ่มเตือนพี่แล้วนะ” นั่น โทษผมอีก ใช่เรื่องไหมน่ะ“อืม ช่างเถอะ ไปล้างหน้าไป” ผมเอาน้ำยามาบ้วนปาก จากนั้นก็ล้างหน้าและเดินผ่านออกมาจากห้องน้ำ“พี่จ๋า” เวรกรรม หัวใจเจ้ากรรม แค่ได้ยินเสียงหวาน ๆ กับคำที่พูดว่าพี่จ๋า ไอ้หัวใจของผมมันก็เต้นตึกตักขึ้นมาทันใด“ไม่โกรธน้องใช่ไหมจ๊ะ” ไม่เพียงแค่เอ่ยถาม แต่เกาะแขนผมไว้ด้วยค××เถอะอ้อนแบบนี้กูก็ตายดิวะไม่ได้ ผมจะใจอ่อนตอนนี้ไม่ได้ เป็นแบบนั้นไม่ได้‘แค่จ๊ะจ๋ามึงอย่าอ่อนไอ้เคลิ้ม’ ผมกำลังด่าและแอบหยิกตัวเองให้รู้สึกตัว ถ้าผมอ่อนรับรองได้ว่าคงได้ห่างกับไอ้อ้วนอีกนานซึ่งไม่ได้ จะเป็นแบบนั้นไม่ได้ ผมไม่ยอม“อืม ไม่ได้โกรธ” ผมทำเสียงนิ่งเรียบแม่ง! อยากกระชากมากอดมาหอมฉิบหาย“แต่หน้าพี่…”“ไปล้างหน้าอาบน้ำ พี่ไม่เป็นไร”“อ้าปากให้ดูหน่อย แผลลึกไหม เจ็บมากรึเปล่า” ไอ้ที่พูดไปคือไม่เอาเข้าหูเลยครับ นุ่มนิ่มขยับมายืนตรงหน้าผม จากนั้นก็ทำหน้าอ้อน คล้ายคนจะร้องไห้ ทำตัวเหมือนคนรู้สึกผิดมาก ๆและที่สำคัญ… นุ่มนิ่มมันคงตกใจจนลืมว่าผมเป็นนั

“ถ้าน้องไม่ตอบ งั้นให้ร่างกายของเราตอบแทนนะครับ” ว่าจบประโยคเขาก็โถมตะโบมจูบฉันอีกครั้งจูบปานว่ากลัวฉันจะหายจูบปานว่าโหยหาฉันมากมายจูบปานว่าจูบนี้มีเพียงฉันจูบปานว่าจูบนี้ให้แค่ฉันจูบปานว่าจูบนี้ฉันคนเดียวที่ได้รับจูบปานว่าจูบนี้จะเป็นของฉันคนเดียวตลอดไปเพราะมัวแต่ลุ่มหลงในรสจูบที่เขามอบให้เนิ่นนานผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ถึงได้รู้สึกตัวว่า…“อื้ม…ขึ้นลงแบบนั้นแหละดี… น้องจ๋า” เสียงครางกระเส่าพร้อมสองมือกำเต้านมฉันใช่ ฉันกำลังขึ้นขย่มอยู่บนตัวของไอ้พี่ เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้รับรู้แค่เพียงว่า มันเสียวมาก มากที่สุด ถึงที่สุด ไอ้พี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาทำหน้าเหมือนเสียวจะขาดใจที่ฉันกำลังขย่มขึ้นลงที่ดุ้นของเขา“รักไหม?” คือคำถามที่หลุดออกจากปากของคู่หมั้นฉัน สายตาที่กำลังมองฉันช่างเร่าร้อนเหลือเกิน“รัก นิ่มรักพี่เคลิ้ม อื้อ…” เมื่อฉันเอื้อนว่ารัก เขาก็จับฉันยกค้างและกระแทกดุ้นเข้ามาในร่องของฉันอย่างถาโถม“บะ เบาพี่จ๋า” ฉันกอดล็อกที่ต้นคอของเขาไว้แน่น เพราะกลัวตก ทำให้เต้าข้างขวาถูกงับด้วยปากของไอ้พี่ เขาจูบดูดในขณะที่เอวยังคงเด้งสวน เนื้อกระทบเนื้อดังระงม“พี่จ๋า อ้ะ อ้ะ อ้า มั