Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป…คอนโด NUMNIMเวลา 12.56 น.งานหมั้นของฉันกับไอ้พี่ผ่านไปอย่างเรียบง่ายท่ามกลางความพึงพอใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย รวมถึงความพึงพอใจของฉันกับไอ้พี่เคลิ้มด้วย และตอนนี้พี่เคลิ้มก็ไปฝึกงานแล้ว ก่อนจะไปก็สั่งห้ามอะไรฉันมากมายนักก็ไม่รู้ ทั้งที่ตอนเย็นก็ต้องกลับมาเจอกัน สั่งอย่างกับว่าฉันเป็นเด็ก ทั้งที่เราก็ห่างกันแค่ปีเดียว และเพื่อความสบายใจของเขา ฉันก็ขานรับดิบดีทุกอย่างมันก็ดีนะคะ หมั้นกับไม่หมั้น ไอ้พี่ก็ยังเหมือนเดิม จะว่าหลงตัวเองก็ได้ แต่คือเขาทำให้ฉันเห็นว่าเขายังรักฉันติ๊ง! ติ๊ง!...เสียงแจ้งเตือนที่ดัง ไม่ได้มาจากมือถือของฉัน และแน่นอนว่าฉันอยู่คนเดียวไม่ต้องคิดว่าผีหลอกนะคะ เพราะไอ้พี่มันเชื่อมต่อไลน์ไว้ในโน้ตบุ๊กแล้วน่าจะลืมกดออก แจ้งเตือนถึงได้ดังขนาดนี้และฉันจะไม่สนใจกดคลิกอ่านเลย ถ้าหากว่ามันไม่ดังรัว ๆ และข้อความบางข้อความที่เด้งขึ้นมาทำให้ฉันเกิดความสงสัยแจ้งเตือนที่เด้งรัว ๆ ทำให้ต่อมความอยากรู้ของฉันเริ่มทำงาน อาจจะเพราะกลัวเขาจะมีเรื่องมั้งคะ ฉันก็เลยกดเปิดอ่านทันทีแต่ข้อความที่ฉันได้อ่าน มันคนละอย่างกับที่ฉันคิด(PENG: วันอังคารมึงลาหยุดยังวะ)

“ยิ้มทั้งน้ำตาเนี่ยนะ”“อื้ม ยิ้มให้พี่หน่อย” พี่ชอปกำลังรอให้ฉันยิ้มให้เขาฉันพยายามฝืนยิ้มให้พี่เขา ตามที่พี่เขาขอ“ขอบคุณนะ กลับได้แล้ว ขับรถดี ๆ ด้วย” พี่ชอปยิ้มให้เมื่อฉันฝืนยิ้มให้พี่เขา“นุ่มคิดถึงพี่นะ คิดถึงตลอดไม่เคยลืมพี่ พี่ยังเป็นคนแรกในหลาย ๆ เรื่องของนุ่ม ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ และขอโทษที่ตอนนี้นุ่มรักเขาคนนั้นไปแล้ว”“ครับ อย่าดื้อนะ ตั้งใจเรียน แล้วก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก พี่ไม่อยากให้นุ่มมาเหยียบที่นี่ ไม่อยากให้นุ่มจดจำพี่ในสภาพนี้ เอาไว้เราค่อยเจอกันข้างนอกดีกว่า เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม”“เข้าใจค่ะ พี่สัญญาแล้วนะ อย่าโกหกหลอกให้นุ่มดีใจ”“ครับ” ฉันยิ้มให้พี่ชอปทั้งน้ำตา และพี่เขาก็ยิ้มให้ฉันกลับมา“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ” ก็แค่บอกไป เพราะยังไงพี่เขาก็ต้องดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว ไม่งั้นคงไม่ดูดีเหมือนเดิมแบบนี้ ที่จะแปลกก็คงมีแค่ทรงผมแต่ถึงยังไงฉันก็อยากให้พี่เขาออกมาอยู่ข้างนอกมากกว่าจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เชิญให้ลุกเดินออกเป็นแถวเรียงค่ะ ฉันหันไปยิ้มให้พี่ชอปอีกครั้งก่อนจะหันหลังให้พี่เขาฉันเดินกลับออกมาทางเดิมจนมาถึงจุดที่นั่งรอเรียกชื่อ ฉันก็เห็นพี่เป้งยืนหน้าเครียดกดมือถ

สองนาทีต่อมา…“คิดอะไรอยู่ ไหนบอกว่ารัก ตอนทำไม่คิดถึงหน้านิ่มบ้างเหรอ ไหนบอกจะไม่ทำให้เสียใจ” ฉันลุกขึ้นยืน และเดินไปหยุดตรงหน้าเขา จากนั้นก็ก้มลงหยิบเสื้อที่เขาถอดทิ้งมาเช็ดรอยลิปสติกที่ต้นคอของเขาออก“ลิ้นไม่มีกระดูก มึงจะเชื่ออะไรกู ก็แค่คำสัญญาไหม อย่าโง่ แล้วจะมาแคร์เหี้ยอะไรกู ในเมื่อคนที่มึงรักกำลังจะกลับมาแล้วนิ กลับห้องมึงไป ไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้า” ไอ้พี่ผลักมือฉันออกจากตัวเขา พร้อมออกปากไล่ฉัน“นิ่มไหมที่ต้องโกรธ ที่พี่ผิดสัญญา นิ่มไหมที่ต้องโกรธ ที่พี่โกหกนิ่ม… ที่พี่ไล่นิ่ม พี่คิดดีแล้วใช่ไหม” ฉันยืนจ้องหน้ารอคำตอบ แต่เขาก็ไม่ตอบ และเดินหนีฉัน“ตอบนิ่มเดี๋ยวนี้พี่เคลิ้ม!” ฉันดึงแขนเขาไว้และตะคอกถาม“ตอบเหี้ยอะไร!” เขาตะคอกกลับบ้าง“ที่ไล่นิ่ม พี่คิดดีแล้วใช่ไหม พี่จะเลิกกับนิ่มใช่ไหม” ฉันร้องไห้และจ้องเขาตาไม่กะพริบ“มึงจะให้กูเป็นฝ่ายบอกเลิกว่างั้น เฮอะ… ก็ได้นะ กูเป็นให้มึงได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ให้กูเป็นพระรอง กูก็เป็น ให้กูเป็นพี่ กูก็เป็น ให้กูเป็นคนเหี้ย กูก็เป็น ให้กูเป็นคนดี กูก็พยายามเป็น ให้กูเป็นคนผิด กูก็เป็นได้ แล้วถ้าจะให้กูเป็นคนบอกเลิก กูก็บอกได้… เลิกกันนะ”

“...” ไม่ใช่ว่าไม่เหลือความรู้สึกกับพี่ชอป ขึ้นชื่อว่าแฟนเก่า แฟนคนแรก ทุกคนย่อมหลงเหลือความรู้สึกดี ๆ ให้กันอยู่แล้วไม่งั้นคงไม่มีคำว่า ‘ถ่านไฟเก่า’แล้วฉันก็อยากกอดพี่ชอปเช่นกัน แต่มันติดตรงที่ไม่เหมาะสม แม้ว่าฉันกับไอ้พี่จะเลิกกันแล้ว แต่เรื่องหมั้นมันยังคาราคาซัง ฉันต้องให้เกียรติคู่หมั้นของฉัน“ดูโตขึ้นเยอะเลยนะ เด็กดีของพี่” พี่ชอปเอ่ยและยิ้มให้ฉัน“นุ่มยังเหมือนเดิมค่ะ ยังเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง แล้วก็โดนทิ้งแบบง่าย ๆ เหมือนเดิม” ฉันพูดแล้วหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาแกะกิน ช็อกโกแลตที่พี่ตามซื้อมาฝากฉัน เพราะหวังว่าฉันจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง“อย่าคิดแบบนั้นดิ ไม่มีใครอยากจะเลิกกับนุ่มนะ เดี๋ยวมันก็กลับมา มันทิ้งนุ่มไม่ได้หรอก”“กลับมาในตอนที่สายน่ะเหรอคะ กลับมาตอนนั้นก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เขากับพี่ชอปต่างกันค่ะ พี่ชอปพยายามทุกอย่างเพื่อที่เราจะไม่ทะเลาะกันข้ามวัน แต่กับเขา เขาเลือกจะไป โดยที่นุ่มพยายามเหนี่ยวรั้งเท่าไหร่เขาก็ไม่ฟัง คนรักกันต้องเชื่อใจกัน แต่เขาไม่เชื่ออะไรนุ่มสักอย่าง คงผิดที่นุ่มไม่น่าเชื่อถือมั้งคะ…เลิกพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ พี่ชอปออกมาแล้ว แบบนี้เราไปฉลองกันไหมคะ” ฉันพ

-บ้านฮอลล์จิว-เวลา 19.33 น.NUMNIM TALK“ลองคุยกับพี่เขาก่อนไหมลูก ลองถามเอาชัวร์ ๆ หรือหนูคิดเหมือนพี่เขา ถ้าหนูอยากถอนหมั้น แม่ก็จะคุยกับพ่อแม่ของหนู แต่แม่อยากให้ลองคุยกันก่อน ตอนนี้ไอ้แสบมันก็มโนไปเองว่าหนูกลับไปคืนดีกับชอปเปอร์ มโนเป็นตุเป็นตะเหมือนพ่อมัน” แม่ของไอ้พี่พูดกับฉันฉันมาถึงที่นี่ได้ประมาณ 10 นาทีแล้ว ที่มาอยู่นี่ได้ก็เพราะบอดี้การ์ดของบ้านนี้ไปเชิญฉันมา บอกว่าพ่อของไอ้พี่ให้มาเชิญไปพบ และสั่งมาว่า ห้ามปฏิเสธฉันจึงได้มาอยู่ที่นี่มาถึงแม่ของไอ้พี่ก็ทำหน้างง ๆ ว่าฉันมาได้ยังไง ฉันจึงเล่าว่าพ่อให้คนไปตามมา เท่านั้นแหละค่ะ แม่ใส่พ่อชุดใหญ่เลย หาว่าไปข่มขู่ฉันจากนั้นแม่ก็ถามเรื่องพี่ชอป ฉันตอบไปว่าไม่ได้กลับไปคบกัน แม่จึงเล่าต่อว่าไอ้พี่ต้องการถอนหมั้น ฉันก็ขานรับอย่างเดียว เพราะไม่รู้จะพูดอะไร เมื่อเขาต้องการจะถอนหมั้น ฉันจะห้ามได้เหรอ“ว่ากูอีกละ นี่กูอุตส่าห์ไปเชิญมาดี ๆ ให้เกียรติลูกสะใภ้เลยนะ ไม่งั้นกูสั่งอุ้มมาละ” เรื่องใจร้อน ทำอะไรไม่คิด ฉันว่าไอ้พี่ได้พ่อมาเต็ม ๆ เลยค่ะ“มึงเงียบปากเลยฮอลล์… ว่าไงลูก คุยกับพี่เขาไหม ลองถามให้ชัดเจน เคลียร์ให้ชัด ในเมื่อทั้งสอง