Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

NUMNIM TALK“พี่เคลิ้ม พี่เคลิ้มพี่เป็นอะไรอะ อย่ามาแกล้งนิ่มดิ นิ่มไม่ตลกด้วยนะพี่ ตื่นมาเดี๋ยวนี้” ฉันนั่งลงและจับที่แขนของไอ้พี่เคลิ้มเขย่า ๆแต่มันก็ไร้วี่แววจะตื่น ไอ้พี่มันสลบไปแล้วมันต้องแกล้งฉันแน่ ๆ เมื่อกี้มันยังดีอยู่เลยฉันนั่งลงข้างไอ้พี่เคลิ้ม ข้างกายก็มีบัวลอยไข่หวานลุกเดินบ้างนั่งบ้าง และตอนนี้เริ่มเดินข้ามตัวไอ้พี่เคลิ้มไปมา อีกไม่นานคงไปนอนทับบนตัวตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…(ว่าไงเล็ก ทำไมแกโทรมาดึก เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า) ฉันกดโทรหาพี่ตั้มค่ะ“พี่ตั้ม นิ่มรู้แล้วนะว่าใครอยู่ห้องข้าง ๆ” ฉันบอกพร้อมกดสปีกเกอร์โฟน(ระ เหรอ ใครล่ะ)“อย่ามาทำเนียน เดี๋ยวพี่จะโดนด้วย ตอนนี้พี่บอกเพื่อนพี่ให้ลุกออกไปจากห้องนิ่มเดี๋ยวนี้เลย บอกเขาว่าอย่ามาเนียนแกล้งหลับ”(แกล้งหลับอะไรของแก มันแอบเข้าไปหลับในห้องแกเหรอ แต่เดี๋ยวนะ! ไอ้เคลิ้มมันเข้าห้องแกเหรอเล็ก!)“ก็ใช่น่ะสิ เปิดประตูบานนั้นเข้ามา แล้วก็กอดแข้งกอดขานิ่ม โดนนิ่มจิกกระชากหัวแล้วทำมาแกล้งหลับเนี่ย บอกเพื่อนพี่ตื่นแล้วออกไปจากห้องนิ่มเดี๋ยวนี้เลย”(มันไม่ตื่นหรอก แล้วนี่แมวแกอยู่ไหน)“นั่งทับพี่เคลิ้มอยู่นี่แหละ ทำไมอะ ยุ่งอะไรกับแมวของนิ

“ไม่ใช่เรื่องอะ ต่างคนต่างไปก็จบ จะได้ไม่ต้องเป็นขี้ปากใคร”“แคร์ผัวนี่ จะแคร์คนอื่นทำไม”“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกตัวเองว่าผัว”“ก็กูผัวมึง มันคือเรื่องจริง”“ตลก”“บอกตลกหน้าไม่เห็นตลกเลยวะ” ผมเดินเข้าไปหยิกที่แก้มของมันครับ“เมื่อกี้ไม่เจ็บไง อยากโดนอีกไง” นุ่มนิ่มมันชักสีหน้าใส่ผม“รีบไปเถอะ เริ่มหายใจไม่สะดวกละ”“ใครบอกให้เข้ามา”“เมียอยู่นี่ก็ต้องมาดิ”“โอ๊ย! งึด” แล้วไอ้อ้วนมันก็คว้ากระเป๋าและเดินออกจากห้อง ผมก็ออกตามไปติด ๆ สิครับการตื๊อของผม ชนะมันอยู่แล้ว เพราะนุ่มนิ่มมันชอบตัดความรำคาญด้วยการเดินหนี-มหาวิทยาลัย ×××-เวลา 09.12 น.“บอกให้แวะกินข้าวก่อนก็ไม่กิน” ผมเริ่มบ่น“นมกับขนมปังก็พอ กินดิ ซื้อมาเผื่อเนี่ย” แล้วก็ยื่นขนมปังอีกชิ้นมาให้ผม ผมก็หยิบมากินครับ กินบนรถก็ดีเหมือนกัน ได้มองแก้มยุ้ย ๆ ของมันขยับไปมาแบบใกล้ชิด“อะ นม” ยื่นนมมาให้ผมครับ“กินนมมึงได้ไหมอะ”“เฮ้อ… แล้วนี่เลิกกี่โมง” ผมว่ามันเอือมผมครับ มันถึงได้ถอนหายใจแล้วเปลี่ยนเรื่องพูด“บ่ายโมง มึงอะ”“บ่ายโมงครึ่งแหละ”“งั้นเดี๋ยวกูเลิกแล้วขับมารอรับตรงนี้ เคไหม”“เคดิ ไม่เคได้เหรอ หรือว่าพี่จะกลับกับเพื่อนไหมอะ

“เลิกเรียนแล้วเหรอ”“ใช่ค่ะ กำลังจะกลับ แล้วพี่เป้ง”“กำลังจะเข้าเรียนน่ะ โอเคขึ้นยัง”“ก็ดีขึ้นเยอะค่ะ คิดถึงไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น ต่างคนต่างมีชีวิตใหม่เรื่องปกติของคนเลิกกัน ใช่ว่านิ่มโดนบอกเลิก และอกหักคนเดียวในโลก ใช่ไหมคะ” นุ่มนิ่มมันยิ้มให้ไอ้เป้งเมื่อพูดจบ ส่วนผมไม่รู้จะทำอะไรก็เลยหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ“ก็คงใช่ ขนาดพี่ยังอกหักจากนุ่มนิ่มเลย”“เลิกเล่นเถอะพี่ ถ้างั้นพี่ไปเรียนเถอะ เดี๋ยวนิ่มกลับห้องก่อน ป่านนี้บัวลอยไข่หวานคิดถึงแล้ว”“เค ๆ” นุ่มนิ่มมันเข้าไปนั่งในรถเมื่อบอกลากับไอ้เป้งเสร็จ ตรงนี้ก็เลยเหลือผมกับไอ้เป้ง“มันเป็นไงบ้าง” ผมยื่นบุหรี่ให้ไอ้เป้งสูบพร้อมเอ่ยถาม“ก็ปกติ มันก็หน้านิ่งเหมือนเดิม ถามถึงนุ่มนิ่มว่าดีขึ้นยังเป็นยังไงบ้าง พอกูเล่าให้ฟัง แล้วแม่งก็ร้องไห้ ฝากบอกมึงด้วยว่าให้มึงดูแลนุ่มนิ่มให้ดี”“ให้กูดีเท่ามันกูทำไม่ได้หรอก แต่กูก็รักผู้หญิงที่นั่งอยู่ในรถไม่น้อยไปกว่ามัน”“ถ้ารักไม่น้อยไปกว่าไอ้เปอร์มึงก็เลิกมั่วได้แล้ว เพราะไอ้เปอร์มันเลิกมั่วตั้งแต่คบกับนุ่มนิ่ม อยากได้หัวใจเขามึงก็พยายามกว่านี้หน่อย”ไอ้เหี้ยเป้งมันมองมาที่ต้นคอของผมซึ่งมีรอยลิปสติกติดอ

ผมไม่ได้สนถึงสาเหตุที่มันทำแบบนั้น ก็เลยไม่เคยได้ถาม กระทั่งเลิกคบกันเป็นเพื่อน และกลับมาเจอบัวลอยไข่หวานของมันอีกครั้งตอนที่คุยกับนุ่มนิ่มผ่านการวีดีโอคอลแล้วนุ่มนิ่มมันถ่ายให้ผมดู ทำให้ผมได้รู้ว่าสองตัวนี้คือตัวใหม่ ไม่ใช่ตัวที่ผมเคยเห็นก่อนจะเลิกเป็นเพื่อนกับมัน และไม่รู้ว่าระหว่างที่เลิกเป็นเพื่อน มันเปลี่ยนแมวมากี่คู่แล้วเวลา 16.56 น.“ทีหลังกินร้านแถวบ้านพอนะ กินแบบนี้จะอ้วน” เดินออกจากร้านมาได้มันก็เอ่ยปากบ่นเลยครับ“อ้วนอะดี ขี้เกียจตามหึง”“จะหึงทำไม นิ่มไม่ได้รักใครง่าย ๆ ขนาดนั้น”“แต่มึงมักแพ้คนที่ทำดีด้วย มึงมันคนอ่อนไหวง่าย”“นิ่มแอ๊บรึเปล่า แบบแรดเงียบอะไรประมาณนั้น ถึงได้มีผัวถึงสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน แล้วก็ยังไม่เลิกกับอีกคนด้วยซ้ำ ไม่แรดไม่ร่านทำแบบนี้นะจ๊ะ”“แต่ตอนนี้ก็มีแค่กูไง แล้วกูก็จะไม่ให้มึงมีใครอีก รักแค่กูคนเดียวก็พอ”เพราะมันโดนคนทั้งมอว่ามาหลายอย่าง มันถึงได้พูดแบบนี้‘แรดเงียบเนอะ ซุ่มคบหนุ่มฮอตอย่างชอปเปอร์’‘นิสัยแรดเงียบไง เลยไม่รู้ว่าผู้ชายแอบไปทำผู้หญิงท้อง’‘สมน้ำหน้า งานหมั้นล่ม’มีอะไรอีกหลาย ๆ ประโยคที่พวกมีปมมักกดให้คนอื่นดูต่ำนั้นพ่นออกมานี่

“มึงแคร์เหี้ยอะไรนักหนากับสิ่งที่ยังไม่เกิด จะเลิกเหี้ยอะไร กูไม่มีวันเลิกกับมึงอยู่แล้ว ไร้สาระ”“ถ้าเรื่องนั้นมันไร้สาระ ถ้างั้นเรื่องนี้พี่คงจะว่านิ่มไม่ได้”“เรื่องเหี้ยอะไรอีก มึงพูดมาดิ๊”“ถามจริง ๆ นะพี่เคลิ้ม พี่จะทนได้เหรอพี่เคลิ้ม เป็นแฟนกันต้องอยู่ในกรอบนะ พี่จะเทียวไปนอนกับใครต่อใครเหมือนที่ผ่านมามันเป็นไปไม่ได้ เราเป็นแฟนกันพี่หึงนิ่มได้ นิ่มก็หึงก็หวงร่างกายพี่เหมือนกัน นิ่มบอกตรงนี้เลยนะว่านิ่มรับไม่ได้หรอกถ้าพี่จะมีรอยลิปสติก หรือดูดกลับมาให้นิ่มเห็น หรือจะให้นิ่มมาเก็บซากถุงยางของพี่เหมือนที่เคยทำ นี่ยังไม่นับรวมถ้าเกิดเพื่อนพี่โทรเรียกไปต่อยตีอีก”“ก็บอกแล้วไงว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกสำหรับเรื่องผู้หญิง ถ้ามันเกิดขึ้นกูจะให้มึงลงโทษกูเลย ลงโทษอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เลิกกัน ส่วนเรื่องต่อยตี…กูจะเพลา ๆ ลงแล้วกัน” ระหว่างเรื่องผู้หญิงกับเรื่องต่อยตีสำหรับฉันไม่ว่าเรื่องไหน ๆ ก็ไม่อยากให้คนที่เรียกว่า ‘แฟน’ ทำทั้งนั้น“แล้วถ้ามีผู้หญิงมาบอกว่าท้องกับพี่แบบรอบก่อนอีกล่ะ” ฉันยังจำเรื่องนั้นได้ดี เรื่องที่มีผู้หญิงเดินเข้าห้องมาบอกว่าท้องกับเขา“ไม่มีแล้ว กูไม่ได้สดกับใครนอกจากมึง