All Chapters of Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

คณะวิศวกรรมศาสตร์เวลา 12.30 น.“จะเข้าเรียนทันเหรอ” ผู้หญิงที่นั่งอยู่เบาะหลังเสนอหน้ายื่นมาตรงกลางแล้วหันไปถามพี่เคลิ้ม“วันนี้ไม่เข้าจะพาน้องไปกินข้าว” พี่เคลิ้มตอบพร้อมกับจอดรถ“ขาดวิชานี้บ่อยแล้วนะ” น้ำเสียงที่พูดแสดงถึงความห่วงใยนักเชียวขาดบ่อย ๆ คงไปนัดยิ้มกันน่ะสิ“ไม่ผ่านก็ลงเรียนใหม่ ไปดิ เดี๋ยวก็ส่งงานอาจารย์ไม่ทัน”“แล้วเย็นนี้จะมา…”“กลับเองเลย ไม่ได้แวะเข้ามาหรอก ไม่ว่าง” พี่เคลิ้มบอกแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด เหมือนค่าเวลารอผู้หญิงคนนี้ลงจากรถเหมือนรู้นิสัยกันดีอะเนอะ“แล้วคืนนี้เข้าไปคอนโดไหม อินจะได้ทำกับข้าวไว้รอ” ประโยคนี้ดังพี่เคลิ้มเหลือบสายตามองฉันมองทำไม ทำอย่างกะไม่เคยไปหากัน แหม่ะ…มีทำกับข้าวให้ทานด้วย บอกเลยนะเรื่องทำกับข้าวฉันห่วยมากถ้ามีแฟนแล้วแฟนอยากได้โมเม้นทำกับข้าวให้กินแล้วชมว่าอร่อย ก็ขอบอกตรงนี้เลยว่าไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอนฉันมันสายตะลอนหากิน ไม่ใช่สายแม่บ้าน“น่าจะไม่” พี่เคลิ้มก้มมองโทรศัพท์เช่นเดิม“ถ้าบอกน่าจะ แสดงว่าอาจจะมา แล้วอินจะรอนะ” แล้วเธอก็ทำการจูบที่ต้นคอของพี่เคลิ้ม พอสมใจเธอก็ลงจากรถขนลุกขนพองเลยฉัน“เป็นแค่น้องสาวเพื่อนสนิทน

สวนสาธารณะใกล้ร้านโตเกียวเวลา 17.45 น.“คนอะไรน่ารักที่สุด” ฉันยิ้มกว้างเมื่อพี่เคลิ้มยื่นถุงโตเกียวให้ฉัน“กูยอมมึงทำไมวะ กูไม่เข้าใจตัวเองฉิบหายว่าทำไมต้องไปต่อคิวซื้อขนมหวานให้มึง” พี่เคลิ้มบ่นและนั่งลงข้างฉัน ตอนนี้เรานั่งที่สวนสาธารณะตรงข้ามกับร้านโตเกียวเมื่อวานค่ะที่มาโผล่ตรงนี้ได้ ก็เพราะกินเย็นตาโฟเสร็จ พี่เคลิ้มก็พามาตามที่ฉันขอไว้ กว่าจะมาถึงก็ใช้เวลาเพราะรถติด และร้านอยู่คนละทางกัน“สมทบทุนช่วยให้น้องไปสู่เลข 8 ไงพี่” ฉันหยิบโตเกียวออกจากถุงขึ้นมากิน“เลข 8 อะไรวะ”“น้ำหนักไง ตอนนี้ 77 อีก 3 โลพิชิตเลข 8” มองผิวเผินก็ดูเหมือนฉันอ้วนมาก แต่ที่จริงฉันก็อ้วนมากแหละ คงเพราะฉันไม่ค่อยสูงมั้ง มันเลยดูไม่น่ามองนัก“หนักมากกว่ากู 3 โล แต่ทำไมหุ่นต่างกันนักวะ” พี่เคลิ้มมองสำรวจรูปร่างฉันแบบกวน ๆ“พอ ๆ ก็พี่สูงไหม กลับบ้านกันเถอะ กว่าจะถึงบ้านสักพักใหญ่แน่ ๆ” ฉันยื่นมือไปปิดตาพี่เคลิ้มเอาไว้“ไปหมดละหน้ากู จับโตเกียวแดกแล้วเอามาจับหน้ากู มึงนี่ยังไงห๊ะอ้วน”“แฮ่ แฮ่… น้องขอโทษ” ฉันดึงมือออกแล้วลุกขึ้นยืน“ไม่ทันแล้วมั้ง แดกไส้เค็ม กลิ่นซอสกลิ่นหมูติดหน้ากูเลย” พี่เคลิ้มบ่นและลุกตา

“สำส่อนซะจริง ปะ ลุก จะทำแผลให้” ฉันเดินมาหาพี่เคลิ้มเพื่อพยุงเขา“หัวสกปรก สระผมให้หน่อย” เหล่ตามองที่เส้นผมของพี่เคลิ้ม เอาจริงก็สกปรกนะ มันมีฝุ่น และมีคราบเลือดเกาะด้วย“นั่นหัวเลยนะ”“กับมึงได้ทุกอย่าง เร็ว ๆ ได้ไหมกูเมื่อยตัว” พี่เคลิ้มว่าแล้วก้มหัวลง“ถามจริง”“อะไรอีกอ้วน”“แค่พี่น้องแน่นะ”“เออ กูไม่ได้คิดอะไรกับมึง มึงก็ไม่ต้องมาคิดกับกู หรือมึงคิด” พี่เคลิ้มเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน“ผู้ชายที่มีผู้หญิงเป็นฝูงแบบพี่ นิ่มไม่คิดเอามาเป็นผัวหรอกจ้ะพี่จ๋า มาสระผม” พูดจบก็กดหัวไอ้พี่เคลิ้มก้มลง จากนั้นก็เปิดฝักบัวฉีดราดหัว ทำการสระผมให้คุณเขาค่ะ ตอบแทนที่เขาช่วยฉันไว้จนตัวเองยอมเจ็บขนาดนี้เอ๊ะ! จะว่าช่วยก็ไม่ใช่เพราะมันเรื่องของพี่เขาเต็ม ๆ ฉันเหมือนลูกหลงมากกว่า“เรียบร้อยหอมฟุ้ง” ฉันว่าและก้มลงไปดม เป็นจังหวะเดียวกับพี่เคลิ้มเงยหน้าขึ้น หน้าของเราก็เลย…ชนกัน“…” แล้วทุกอย่างก็เลยเหมือนถูกกดหยุดเวลาเอาไว้ เราสบตากันอยู่แบบนั้น“หน้ามึงมีรูขุมขนไหมวะ ทำไมเนียนขนาดนี้ ใช้ครีมเหี้ยไร” นี่คือการทำลายความเงียบอย่างดี“ใครจะไปเหมือนหน้าพี่มีแต่รอยแผลเป็น ขยันมีเรื่องเกิ้น ไปลุก” ฉันล้าง

“ถ้าอยากให้ไป เดี๋ยวจะไปค่ะ แต่พี่ต้องไปหาหมอก่อน หรือไม่ก็ไปนั่งให้นุ่มเช็ดตัว ถ้าพี่ดีขึ้นนุ่มจะไป จะไม่มายุ่งวุ่นวาย ไม่มาเสือกระ…” เขาดึงฉันเข้าไปประชิดแล้วประกบจูบปากของฉัน“อย่าทิ้งพี่ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่รักนุ่มนะ พี่รักนุ่มจริง ๆ แต่ทำไมนุ่มใจร้ายกับพี่ นุ่มหายไปไหน โทรหรืออะไรก็ไม่มี ไม่ติดต่อพี่เลย ปล่อยให้พี่รอ พี่ก็นั่งรอเผื่อว่านุ่มจะมา พี่รอถึงตี 3 แต่นุ่มก็ไม่มา…นุ่มไปไหนมา หายไปไหนมา” เสียงของพี่ชอปเปอร์มันสั่นควรจะบอกว่าไปไหนมาล่ะ ถ้าบอกว่าไปนอนค้างคืนที่โรงแรมชั่วคราวกับพี่เคลิ้ม เขาก็คงโกรธฉันแน่เลยแต่เราก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกันนะ เราเป็นแค่คนคุยเท่านั้น“ไปนั่งนะคะ เดี๋ยวนุ่มเช็ดตัวให้” ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ เลือกที่จะบ่ายเบี่ยง“นุ่มไม่ได้จะทิ้งชอปใช่ไหม ไม่ทิ้งนะนุ่ม นุ่มอย่าทิ้งพี่” ตัวโอนเอนแต่ก็ยังพยายามฝืนยืน“มะ…”“เป็นแฟนกันนะ เป็นแฟนพี่เถอะ” พี่ชอปเปอร์ทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงแล้วกอดเอวฉันไว้“พี่สัญญาว่าพี่จะรักแค่นุ่ม รักแค่นุ่มคนเดียว รักนุ่มคนเดียว รักตลอดไป เชื่อพี่สิ เชื่อพี่ พี่สาบานเลยก็ได้ ถ้าพี่รักคนอื่น ถ้าพี่นอกกายนอกใจนุ่ม ขอให้พี่ตายโหงตายห่าไปเลย”

“อื้ม พี่ชอป นุ่ม…อ้ะ อื้อ” ฉันเผลอส่งเสียงและรีบเอามือปิดปาก เพราะเต้านมของฉันถูกสัมผัสด้วยลิ้น“เสียวไหมเด็กดี พี่โคตรเสียว ซี้ด….อ่า” พี่ชอปเปอร์ผงกหัวขึ้นมาจากเต้า ในขณะที่เอวยังคงเด้าไม่หยุด พี่เขาขยับขึ้นมาป้อนจูบให้ฉันอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“อื้ม มัน รู้สึก อื้ม…นุ่ม นุ่มไม่ไหวแล้วพี่ชอป อ้า… อ้ะ รู้สึกเหมือนน้ำจะไหลเลยพี่ อื้อ พอก่อนพี่ชอป…อ้าส์ หยุดก่อนพี่ อือ…อ้าส์” สองมือของฉันจิกผ้าปูที่นอนแน่น ยิ่งฉันร้องบอกให้พี่ชอปเปอร์หยุด พี่เขายิ่งกระแทกกระทั้นเข้ามาถี่กว่าที่เคย“หยุดได้ไง ซี๊ด ต้องให้สุดสิ อื้ม…โคตรเสียวเลยเด็กดี มาเสร็จพร้อมผัวนะครับ” มือทั้งสองข้างของพี่ชอปเปอร์จับประสานมือของฉันแน่น ใบหน้าโน้มมาใกล้ชิดเพื่อจูบริมฝีปากของฉัน ส่วนเอวของพี่เขายังซอยถี่ ๆ จนฉันรู้สึกมวลท้อง“อ้ะ อ้าส์ อะ พี่ชอป… อื้อ…”“อื้ม ซี๊ด อ้ะ อะอ้ะ อ้าส์…” ฉันรับรู้ถึงของเหลวที่ไหลพุ่งเข้าช่องท้อง พี่ชอปเปอร์เกร็งกระตุกตัวก่อนจะฟุบหน้าซุกลงมาที่ซอกคอฉัน“รักที่สุด” เสียงพึมพำและการเต้นแรงของหัวใจที่บ่งบอกถึงความหอบเหนื่อยฉันเงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกไปรับรู้แค่เพียง ฉันเสียบริสุทธิ์ให้ผู้ชายค