All Chapters of Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

หลายนาทีต่อมา…“มึงไปหามันทำไม” ไอ้พี่เคลิ้มจอดรถข้างทางหลังจากที่ขับออกมาจากมหา’ลัยแล้ว ตอนนี้พี่เคลิ้มหันมาถามฉัน“…” ฉันไม่ตอบหรอก ก็ไอ้พี่มันบอกให้ฉันเงียบ“ปากมึงมีไว้แค่จูบกับมันหรือไง กูถามทำไมไม่พูด”“…” ฉันจ้องไอ้พี่เคลิ้มแบบโกรธเคือง แล้วจากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์มือขึ้นมากดพิมพ์แชตไลน์ส่งไปให้คนข้าง ๆติ๊ง!(NUMNIM: ก็บอกเองไหมว่าไม่ให้พูด บ้ารึเปล่า)“มึงกวนตีนกูว่างั้น” ไอ้พี่เคลิ้มก้มหน้าอ่านแล้วเงยหน้าขึ้นมาหาเรื่องฉันอีกรอบ(NUMNIM: พี่เป็นไรมากไหม ทำไมต้องมาโวยวายใส่นิ่ม นิ่มทำอะไรผิด)ฉันพิมพ์ไปอีกรอบ คือฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาโวยวายต้องมาอาละวาดขนาดนั้น ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยไหมแล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำเหมือนหึงหวง แล้วเขาจะหวงฉันทำไม เขาก็บอกอยู่ว่าเขาไม่ได้รักฉัน จะมาหวงทำบ้าอะไร“ก็มึงมันโง่ไง” พี่เคลิ้มเหมือนจะคิดอยู่นานก่อนจะพูดคำนี้ออกมา เหมือนเขาสับสนตัวเอง พยายามหาคำตอบให้ตัวเอง และให้ฉัน“…” ฉันมองหน้าพี่เคลิ้มนิ่ง ๆ จากนั้นก็ปลดล็อกประตูรถ แล้วก็ลงจากรถของเขาทันทีคือมันไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วไหม ก็เข้าใจว่าเป็นคนหยาบ แต่มันมากเกินไปไง ด่าฉันเพื่ออะไร“มึง

“โอ๊ย ปล่อยแขนก่อนได้ไหมนิ่มเจ็บแขน อึดอัดไปหมดแล้วเนี่ย นิ่มอ้วนยังมาบังคับกักขังนิ่มอีก เกิดขาดอากาศหะ…”“อีกหนึ่งนาทีดีไหม จะได้เลิกบ่ายเบี่ยงหาทางหนี” พี่ตั้มกระซิบที่หูฉัน แล้วเขาทำจริงแน่ ๆ ถ้าฉันยังเจ้าเล่ห์อยู่แบบนี้“นิ่มก็ไม่รู้จักเขา เมื่อวานพี่เคลิ้มมาส่ง บอกว่าพวกพี่ติดกิจกรรม คนรถก็ไม่อยู่ พี่เคลิ้มเลยอาสามาส่ง แวะกินข้าวที่หน้าปากซอย ข้าวหมูแดงร้านลุง แล้วพี่เคลิ้มก็บอกว่ามีธุระ บอกให้นิ่มนั่งวินเข้าบ้าน แต่วินมันไม่มีนิ่มก็เลยเดิน คราวนี้พี่คนนั้นเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดดักหน้า แล้วบอกว่าจะไปส่งบ้าน แต่นิ่มไม่ไป เขาก็เลยบอกจะเดินมาส่งเงียบ ๆ เพราะมันอันตราย แล้วก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ” ใครจะไปเล่าหมดล่ะ ถ้าขืนบอกว่าเป็นรุ่นพี่ที่แอบปลื้ม ฉันก็โดนพี่ชายฝาแฝดหัวเราะเยาะน่ะสิ“แกพูดจริงนะยัยเล็ก” พี่ตามจ้องหน้าฉัน“จริงสิ” ฉันยืนยันเสียงหนักแน่น ก็เรื่องที่พูดมันคือเรื่องจริงนี่นา เพียงแต่ฉันเล่าไม่หมดก็เท่านั้น“มันชอบน้องเรา” พี่ตั้มปล่อยแขนฉันให้เป็นอิสระ แล้วจากนั้นก็โดดข้ามมานั่งที่โซฟาข้างตัวฉัน“แต่มันหล่อ น้องเราอ้วน เรื่องที่มึงพูดไม่มีทางเป็นไปได้” ไอ้พี่ตามที่นั

“นึกว่าหลอกซะอีก” ฉันเดินมานั่งข้าง ๆ เขา พร้อมกับวางอุปกรณ์ทำแผลไว้ที่ตัก“พี่พูดคำไหนคำนั้น หนาวไหม” พี่ชอปเปอร์หันมาถาม ใบหน้าของเขามันเกิดรอยแผล คิ้วแตก และจมูกเหมือนจะมีแผลตรงสันดั้ง ปากแตกและเหมือนกำลังจะเจ่อ โหนกแก้มก็แตก“สภาพแบบนี้น่าจะไปโรงพยาบาล ไม่ใช่มานั่งอยู่ริมสระแบบนี้” ฉันบอกและแกะอุปกรณ์ทำแผล“ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น แต่ตอนนี้ไม่หล่อเลย ยังชอบอยู่ไหม” พี่ชอปเปอร์ยื่นหน้ามาใกล้ฉันมาก แล้วคือฉันทำยังไงน่ะเหรอ ก็ตกใจไง ใจเต้นตึกตักเลยล่ะใจของฉันมันเต้นแรงอีกแล้ว ทำไมมันเต้นแรงกับพี่เคลิ้มและผู้ชายคนนี้“เอ้า เป็นไรนุ่ม” พี่ชอปเปอร์ยกมือขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าฉัน“เปล่า ๆ มาทำแผลเถอะ นิ่มจะได้กลับบ้าน” ฉันดึงสติกลับมา“บอกว่าถ้าเราคุยกันให้แทนตัวเองว่านุ่ม พี่ไม่อยากให้พูดกับพี่เหมือนพูดกับคนอื่น พี่อยากเป็นคนพิเศษ เหมือนที่พี่บอกให้นุ่มเรียกพี่ว่า ‘ชอป’ คำนี้ก็ไม่มีใครเรียก เพราะพี่ให้คนพิเศษของพี่เท่านั้นที่เรียก เรามาเป็นคนพิเศษของกันได้ไหม” พอประโยคนี้เข้ามาในหูฉันแล้วเป็นยังไงน่ะเหรอ ?ก็…นั่งกะพริบตามองคนตรงหน้าไง เขามาพูดบ้าอะไร ไหนพี่ชายฉันบอกว่าเขาชอบเงียบ“ว่าไงนุ่ม”

ห้องนอนนุ่มนิ่มเวลา 22.22 น.ครืด ครืด…“ถึงบ้านแล้วเหรอ” ฉันกดรับสายด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ แต่ฉันยังนอนไม่หลับหรอก เนื่องจากคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งวันของวันนี้ และเหตุการณ์ล่าสุดที่มันทำให้ฉันหลุดทำรุนแรงไป(อืม อาบน้ำแล้ว นึกว่าจะไม่รับ)“ถ้าคิดว่าจะไม่รับแล้วโทรมาทำไม”(เสี่ยงดูไง)“กินยายัง พี่ปวดแผลไหม” ทำไมต้องทำเหมือนห่วงล่ะนุ่มนิ่ม(กินแล้ว แผลก็ตึง ๆ นุ่มหนาวไหม) ทำไมฉันรู้สึกอยากคุยกับพี่เขาไปเรื่อย ๆ ทำไมฉันรู้สึกดีกับพี่เขาแบบนี้ไม่ได้นะยัยนิ่ม แกจะเดินไปตกหลุมที่พี่เขาขุดไว้ไม่ได้“แค่นี้นะพี่” ฉันตัดบทจะได้ไม่ต้องหลวมตัวไปมากกว่านี้(ที่ไม่อยากคุยกับพี่เพราะกำลังคิดว่าพี่จะหลอกนุ่มใช่ไหม)“ใช่ นิ่มบอกพี่แล้วไงว่าอย่ามาเล่นกับความรู้สึกนิ่ม”(พี่รักนุ่มจริง ๆ พี่ชอบที่นุ่มเป็นคนใจดีกับทุกอย่าง ชอบที่นุ่มเป็นคนง่าย ๆ ยิ้มให้กับทุกคน)ใจของฉันมันเต้นแรงอีกแล้ว ไม่นะ ฉันจะเชื่อแค่คำพูดแค่นี้ไม่ได้“เห็นนิ่มเป็นแบบนี้ นิ่มไม่เชื่อพี่หรอกนะ พี่อย่ามาพูดเหมือนรู้จักนิ่มดีนักเลย”(พี่เป็นลูกชายร้านข้าวหมูแดงปากซอยที่นุ่มไปกินประจำ ไม่เชื่อก็ไปถามพ่อพี่ที่เป็นเจ้าของร้าน คนที่

“มาทำไม” ฉันถามไอ้พี่เคลิ้มที่ตอนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตรงหน้าก็มีถ้วยโจ๊ก“ซื้อโจ๊กมาง้อ กินโจ๊กกัน กำลังร้อน ๆ ไปต่อคิวซื้อมา ร้านประจำมึงไงพี่มึงเคยเล่าให้กูฟัง ลุงใหญ่ใส่ใจไข่ฟรีทุกถ้วย ใช่ไหมวะชื่อร้าน”“อืม ใช่ แต่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมายุ่งกับนิ่มอีก นี่พี่ไม่เข้าใจที่นิ่มบอกเหรอ” ฉันเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะอาหาร ตรงหน้าก็มีถ้วยโจ๊ก“รีบกินดิ เดี๋ยวไปเรียนไม่ทันนะ” พี่เคลิ้มทำเป็นไม่สนสิ่งที่ฉันพูด เขาตักโจ๊กเข้าปากหน้าตาเฉย“นิสัย แล้วถามจริงมาทำไม” ฉันถามแล้วก็ตักโจ๊กเข้าปากบ้าง เพราะกลัวจะไม่ทันเวลา และถ้าจะไม่กินก็เสียดาย เพราะมันคือร้านอร่อยที่ฉันชอบมาก“ก็บอกว่ามาง้อไง”“ง้อทำไม”“ช่างกูเถอะกูอยากง้อ ว่าแต่ทำไมไม่อ่านไลน์” พี่เคลิ้มเงยหน้าขึ้นมามอง“ไม่เห็น”“โกหก”“ไม่อยากอ่านไง ไม่อยากยุ่งด้วย”“ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษเรื่องจูบ ตบกูแล้วก็หายกันดิ ไม่โกรธเถอะนะ”“ผีเข้าเหรอพี่เคลิ้ม แล้วก็เลิกพูดเรื่องจูบได้แล้ว นิ่มไม่ได้จำมันแล้ว พี่ก็ช่วยลืมมันด้วย”“มึงโกรธกูอยู่ มึงไม่เหมือนเดิม”“อะไรที่ไม่เหมือนเดิม นิ่มก็เป็นแบบนี้ไหม”“เนี่ย มึงไม่เหมือนเดิม”“ทำไมนิ่มจะไม่