บททั้งหมดของ Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ: บทที่ 51 - บทที่ 60

“ดูทำหน้า กวนตีนนะมึง สถานะนี้กูไม่เคยให้ใครเลยเถอะ หรือมึงจะเอาสถานะเมีย ก็คงเมียแหละเมื่อคืนปล่อยในทุกดอก ฟินฉิบหาย ตั้งแต่เย็×เป็นยังไม่เคยเย็×สดกับใครเลย ป่านนี้ลูกพ่อคงมาเกิดแล้วมั้ง”“…” ลูกพ่อกับผีน่ะสิ ฉันฉีดยาคุมก่อนมาที่กรุงเทพ เพราะคำสั่งของยาย ยายกลัวฉันท้อง จึงพาฉันไปฉีดกับหมอด้วยตัวเอง“รักมึงว่ะ” อะจ้ะ ก้มลงมาดูดจุกนมฉันคำว่ารักของไอ้พี่มันเชื่อได้เหรอ ทำไมฉันไม่รู้สึกซึ้งเลย“พี่…คือนิ่ม”“อย่าคิดปฏิเสธกู ไม่งั้นมึงเจอดี ปะอาบน้ำ” ดีดตัวลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงไม่สงสารลูกตาฉันบ้างเลยนี่เมื่อคืนฉันเอาเข้าปากไปได้ยังไง ปากฉันกว้างขนาดนั้นเลยหรือไงนะ“มองค××กูขนาดนี้อยากเอาเข้าปากว่างั้น กูพร้อมนะ” ฉันเงยหน้ามองเจ้าของเสียง เมื่อไอ้พี่มันใช้มือจับลูบที่ไอ้นั่นของตัวเอง ซึ่งมันยังแข็งตัวพร้อมใช้งาน“ไปเอาเสื้อคลุมมาใส่ดิ๊พี่ ไม่อายบ้างหรือไง”“อายทำไม ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย เห็นหมดแล้วไหม แก้ผ้านอนกอดกันทั้งคืน” ไม่พูดเปล่าแต่เดินมาตรงหน้าฉันแล้วจับไอ้นั่นมาชี้ตรงหน้าโอ๊ย กวนประสาทกว่านี้มีอีกไหม“บักหำเคียวเอ้ย”“โอ๊ย! อ้วนมึงฟาดมาทำไม ค××กูหักแล้วมั้ง” ไอ้พี่มันโอดครวญเมื่อ

“มันก็เป็นเรื่องที่ยากจะรับได้ แต่ถ้ามันรับไม่ได้ นั่นก็คือมันไม่ได้รักแกขนาดนั้น ก็แค่นั้นเอง คนเราถ้ามันจะใช่ ยังไงมันก็ต้องใช่” คำปลอบประโลมให้กำลังใจกับการลูบไล้ที่ศีรษะอย่างเอ็นดูทำให้ฉันอ่อนแอมากกว่าเดิม“แต่ถามจริงเถอะ แกรับของไอ้เหี้ยเคลิ้มไหวได้ไงวะ ไอ้เหี้ยนั่นมันทั้งยาวกว่าคนปกติ ไหนจะไปฉีดให้ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่าอีก พี่เคยเห็นของมันสองคนตอนเข้าห้องน้ำ ขนาดต่างกันมากจะตายไป ไอ้เหี้ยเคลิ้มมันพอใจค××มันฉิบหาย”“โอ๊ย พี่ตาม พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย นิ่มเป็นผู้หญิงนะ”“เฮอะ ทำอย่างกับไม่เคยโดนเอา แกอย่าพลาดไปมีอะไรกับมันอีกแล้วกัน ไม่งั้นผัวแกจับได้แน่ แล้วอีกอย่าง…ไอ้เคลิ้มมันไม่เคลียร์ผู้หญิงของมันง่าย ๆ หรอก พี่เป็นเพื่อนมัน พี่รู้ดี แกอย่าไปรู้สึกกับมันให้มาก” พี่ตามว่า“ใช่ ไอ้เคลิ้มมันเป็นพวกเสียดายของ เป็นคนตัดไม่ขาด คิดแค่ว่าเดี๋ยวค่อยตัดครั้งหน้า มันถึงมีผู้หญิงมากมายไปหมด เจ้าของห้องข้าง ๆ และห้องตรงข้ามก็ผู้หญิงของมันทั้งนั้น มันไม่ใช่ของใคร มันคือของทุกคน ผู้หญิงทุกคนของมันล้วนเข้าใจประโยคนี้กันทั้งนั้น” พี่ตั้มเสริม และพูดถึงประโยคที่ฉันเคยได้ยิน“รู้แล้วค่ะ ถ้างั้นนิ่

“อย่าทำสะดีดสะดิ้งเหมือนไม่เคยโดนกูเย็× วันนั้นมึงขอให้กูเย็×มึงเอง” ไอ้พี่มันขยับตัวขึ้นมาบนเตียงแล้วดึงลากขาฉันเข้าหาตัวมัน อยู่ในท่าคาบคร่อมพร้อมเสียบ“วันนั้นนิ่มโดนยาไหม ถ้าไม่โดนนิ่มไม่มีทางนอนกับพี่หรอก ปะ ปล่อย!”“ลิ้นไม่ขาด hee ไม่ฉีกมึงไม่หยุดปากดีใช่ไหม” คำหยาบที่ถูกพ่นออกมามันทำให้ฉันตกใจ และไอ้พี่มันอาศัยจังหวะนั้นจับแขนฉันรวบขึงขึ้นเหนือหัว ถลกเสื้อนอนฉันขึ้น และโน้มตัวลงมางับที่จุกนมฉันไอ้พี่มันดูเลียวนรอบและกัดจนหนำใจ มันก็ค่อย ๆ จูบเลียเลื่อนต่ำลงไปจนถึงตรงนั้น มือที่จับขึงมือฉันไว้ถูกคลายออก และเลื่อนไปล็อกขาฉันไว้แทน ลิ้นเปียกชื้นปาดเลียที่จุดเสียว จังหวะเดียวกันกับนิ้วที่สอดเข้าออกในร่องฉันเลียจนพอใจก็ผงกเงยหน้าขึ้นยิ้มร้ายใส่ฉัน จากนั้นก็ขยับตัวขึ้นมาจะจูบปากฉัน แต่ฉันหันหน้าหนี“เฮอะ” เขาแค่นเสียง และหอมแรง ๆ ที่แก้มของฉันแทนไอ้พี่มันยัดนิ้วเข้าไปเพิ่มในช่องคลอด ฉันรู้สึกอึดอัดและเจ็บจนน้ำตาไหล ไหลเพราะความเจ็บปวดและเจ็บใจ“แหม่ะ แค่จะโดนกูเย็×ถึงกับต้องบีบน้ำตามาเช็ด น้ำตามึงลดความเงี่×นกับความโกรธของกูไม่ได้ว่ะอ้วน” น้ำเสียงที่พูดออกมาไม่เหลือความเป็นเพื่อนพ

สองวันต่อมา…มหาวิทยาลัย×××เวลา 11.46 น.“พี่สวัสดีค่ะ” ใบชาเอ่ยทักพร้อมยกมือขึ้นไหว้สวัสดีพี่ชายฝาแฝดทั้งสองของฉัน“สวัสดีครับน้องใบแสนสวย”“ใบชา เรียกให้ถูกด้วยพี่ตาม แล้วก็เลิกส่งตาหวานให้ใบชาได้แล้ว พี่ไม่มีทางได้แอ้มหรอก ใบชามีโซ่คล้องคอพี่ไม่สังเกตหรือไง” ฉันรีบพูดดัก“พี่แค่ทักทายไหมยัยเล็ก”“นี่น้องนะ อยู่ด้วยมาตั้งแต่เด็ก มองตาก็รู้ว่าคิดอะไร”“เฮอะ ไปเถอะไอ้ตั้ม เบื่อคนรู้ทัน ถ้ายังไงโทรหาพี่นะ แล้วก็ไม่ต้องทะลึ่งเดินไปคณะพี่อีก”“รู้แล้วค่ะ ไปนะคะ” ฉันฉีกยิ้มให้พี่ชาย จากนั้นก็พยักหน้าชวนใบชาเดินเข้ามาในตึกสองวันที่ผ่านมาฉันหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกไปไหน เรียนก็ไม่เรียน จะมีก็คุยกับพี่ชอปเปอร์ ส่วนพี่เคลิ้มเขาจะทักเข้ามาเป็นข้อความซึ่งถามมาฉันก็ตอบไป ส่วนมากจะถามแค่ว่าอาการเป็นยังไงบ้าง กินข้าวกินยาบ้างไหมและลงท้ายว่า ‘กูคิดถึงมึง’“นิ่มน่ารักมากเลยอะ ตอนนั้นเห็นแค่ผ่านกล้อง ตอนนี้หุ่นสุดยอด ถ้าพี่ชอปเปอร์กลับมาคงหึงมากแน่ ๆ” ใบชาเริ่มพูดเยอะแบบนี้ เพราะความเป็นกันเองมาได้สักพักแล้วค่ะ เราสองคนลองให้ใจกัน ถ้าหากจะพังก็ให้มันพังซึ่งฉันอยากให้ปัง อยากให้ใบชาเป็นเพื่อนที

“มันแผนสูงแม่มึงเชื่อมันเหรอ มันหาเรื่องกลบเกลื่อนความผิดนะน่ะ” พ่อรีบอ้างอย่างรู้ทันผม“พอกันทั้งคู่ แล้วนี่จะนอนตรอมใจอีกนานไหม เรียนก็ไม่ไป จะจบไหมเคลิ้ม แม่ชักจะปวดหัวกับลูกแล้วนะ แล้ววันอาทิตย์ทำตัวให้ว่างอย่าไปมีเรื่องชกต่อยที่ไหน มีนัดจำได้ใช่ไหม ถ้าไม่ไปคือแม่โกรธ”“เฮ้อ… รู้ครับ จะหมกตัวอยู่บ้านไม่ไปไหนจนถึงวันนั้นเลยดีไหมครับ” ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ถึงจะไม่ชอบเรื่องที่แม่ขอแต่เรื่องนี้ผมไม่เคยขัดสักครั้ง ไม่งั้นแม่จะโกรธจริง ๆ ที่รู้ว่าโกรธจริง เพราะผมเคยลองเชิงว่าจะขัด สรุปเจอของจริงเลยครับ“อย่าเอานิสัยขี้ประชดเหมือนพ่อมาใช้กับแม่นะเคลิ้ม” นั่นไงครับแม่ของผมเริ่มอีกแล้ว“กูซวยอีก” พ่อโอดครวญ“นึกขึ้นมาได้ว่ามีธุระ งั้นผมไปก่อนนะครับ” ผมดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นไอดราม่า“อ้าว แม่เอาข้าวมาให้ ทำไมไม่กินก่อน แล้วไอ้ที่นอนเหมือนป่วยใกล้ตายมาสองวันคืออะไร”“ก็แอคติ้งไงแม่ เรียกร้องความสนใจอยากให้แม่ดูแล” ผมตอบพร้อมกับเดินหาเสื้อผ้ามาสวมใส่“เดี๋ยวจะโดนดี แล้วอย่าทะลึ่งไปมีเรื่องนะ ห้ามลืมนัดของแม่ด้วย ไม่งั้นแม่โกรธจริง ๆ ด้วย”“ไม่ลืมครับ