All Chapters of Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ: Chapter 31 - Chapter 40

ห้องนอนนุ่มนิ่มเวลา 00.30 น.ครืด ครืด ครืด…ครืด ครืด…ครืด…“ไอ้พี่นี่มันดึกแล้วไหม” ฉันงัวเงียคว้าโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมากดรับ(มึงมาทำไมไม่โทรบอกกูก่อน แล้วมึงกลับยังไง) น้ำเสียงดูร้อนรนร้อนรนตอนเที่ยงคืนครึ่ง นี่คงเล่นกิจกรรมบนเตียงแบบมาราธอนสินะ“ซื้อข้าวต้มไปฝากไง อุ่นกินยัง”(กำลังอุ่น มึงกลับยังไงทำไมไม่เอารถไป)“นิ่มนั่งแท็กซี่ ก็เผื่อพี่ใช้รถไง มีไรอีกไหม นิ่มง่วง”(มึง…) เรียกแล้วเงียบ ไม่เข้าใจคนเพลียบ้างหรือไง“ว่า”(มึงเห็นอะไรไหมวะ คือมันไม่ได้…)“ไม่ได้อะไร ที่พี่ตีก้นเด็กพี่อะเหรอ โอ๊ย พี่จะทำอะไรมันก็ความสุขของพี่ไหม แล้วนิ่มก็ดันแตะคีย์การ์ดเข้าไปเอง พี่ไม่ได้เล่นควบม้ากันกลางแจ้งสักหน่อย…เออพี่ นิ่มฝากคีย์การ์ดของพี่ไว้ที่นิตินะ” ฉันบอกเมื่อนึกขึ้นมาได้(อะไรของมึงวะ ทำไมไม่เก็บไว้ มึงโกรธกูใช่ไหม) พี่เคลิ้มเริ่มชักน้ำเสียงฉุนเฉียว“นิ่มจะโกรธอะไร ไปกินข้าวกินยาแล้วไปนอนไป”(ไม่เอา มึงเปิดกล้องหน่อย กูอยากเห็นหน้า)“อะไรของพี่ นิ่มง่วง”(เร็วอ้วน ไม่งั้นกูนอนไม่หลับ)“อะ อะ แป๊บเดียวนะ นิ่มง่วงมาก” ฉันกดเปิดกล้องและเอื้อมมือกดเปิดโคมไฟข้างเตียงตอนนี้พี่เคลิ้มนั่งอ

บ้านของพ่อชอปเปอร์เวลา 15.05 น.ฉันเดินเข้ามาในบ้านของพ่อพี่ชอปเปอร์ ซึ่งมันเป็นบ้านอีกหลังอยู่ด้านหลังของร้านข้าวหมูแดง และตอนนี้พี่ชอปเปอร์ก็พาฉันเดินขึ้นมาบนห้องของพี่เขาพี่ชอปเปอร์บอกว่าวันนี้พ่อของเขาปิดร้าน มีนัดตกปลากับเพื่อน ซึ่งคุณลุงก็เคยเล่าให้ฉันฟังว่านัดกับเพื่อนไปตกปลากลางทะเลด้วยกันเดือนละ 2 ครั้งพี่เขาพาฉันไปหาหมออย่างที่พูดจริง ๆ แล้วก็ขัดอะไรไม่ได้ พอจะอ้าปากเขาก็ทำหน้าโหดใส่ฉัน“ดูทำหน้า” พี่ชอปเปอร์โน้มลงมาหอมแก้มฉัน เพราะฉันขมวดคิ้วใส่พี่เขาที่ชอบทำเสียงดุหน้าโหดใส่“นอนรอพี่ เดี๋ยวไปทำข้าวต้มมาให้” พี่ชอปเปอร์วางกระเป๋าและถุงยาที่ฉันได้มาไว้ที่โต๊ะ และจับมือฉันเดินพามาหยุดที่เตียงนอน“พี่ทำเป็นเหรอ” เพราะฉันทำกับข้าวไม่เป็น มันก็เลยดูเหมือนจะแปลกใหม่สำหรับฉันในเรื่องที่พี่เขาทำเป็น“ครับ ปกติพี่อยู่คนเดียวน่ะ ไม่ค่อยกลับบ้าน ก็เลยลองผิดลองถูกลองทำไปเรื่อยค่าเวลาเล่น รอนะเดี๋ยวพี่มา”“ค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่ชอปเปอร์และนั่งลงที่เตียง พี่เขาก็โน้มตัวมาแล้วจูบปากฉันก่อนจะเดินออกไปเรื่องพี่เคลิ้มฉันจัดการไลน์ไปหาไอ้พี่มันเรียบร้อยทุกอย่าง ไอ้พี่ก็คงเข้าใจแหละถึงส่งแค่ส

ห้าวันผ่านไป…คอนโด KLOEMเวลา 11.08 น.“ควรไปหาหมอแบบจริงจังนะพี่” ฉันบ่นทันทีที่ได้เห็นหน้า เพราะไอ้พี่มันเดินกะเผลกลงมารับฉันที่หน้าลอบบี้“มันดีขึ้นแล้ว วันนี้ได้ไรมากินบ้างวะ หิวข้าวฉิบหาย” สายตานี่สอดส่องของกินในมือของฉันเลยค่ะ“หิวข้าวแล้วทำไมไม่ให้สาวที่เพิ่งอึ๊บเสร็จหาให้กินก่อนกลับล่ะ แล้วไอ้เอวที่มันไม่หายเคล็ดสักทีก็เพราะปี้ทุกวันนี่แหละ จนนิ่มหายป่วยแต่พี่ดูเหมือนจะเท่าเดิม เผลอ ๆ แย่ลงด้วยซ้ำ” สบโอกาสฉันก็ใส่ชุดใหญ่อย่างไว ร่องรอยตามซอกคออย่างกะพวกเป็นโรค ห้าวันที่ฉันมาส่งข้าวส่งน้ำทำความสะอาดห้องให้ รอยพวกนี้จะผุดขึ้นทุกวันค่ะ ไม่รู้จะเมามันอะไรกันขนาดนั้นพอเห็นว่าฉันบอกเฉย ๆ กับเรื่องผู้หญิงไอ้พี่มันก็ตีมึนหนักมาก“กับข้าวที่มึงซื้อมาอร่อยกว่า ขี้บ่นนะมึง ไหนมึงว่าเรื่องธรรมชาติของกูไง จะทำไงได้วะ อยู่ห้องมันเครียดก็หาอะไรมาเล่นให้ชีวิตเสียวซ่านบ้างดิ”“บักหำเคียวเอ้ย” ฉันดึงคีย์การ์ดจากมือไอ้พี่แล้วเดินเอามาแตะที่หน้าลิฟต์ ส่วนไอ้พี่ก็ค่อย ๆ กะเผลกเดินมาค่ะ“พูดอีกละ ภาษาอีสานวันละคำของมึงทำให้กูเครียด”“ข่ออ้างซือ ๆ ดอก คนเจ้าชู้มักม่วน ตัดหำถิ่มให่เป็ดกินสะไคคนจั่ง

ติ๊ง ติ๊ง!โทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้น แต่ฉันปิดเครื่องไปแล้ว มันจะดังได้ไง หรือเผลอกดเปิดกันนะฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย“พกติดมาด้วยนี่เอง เบลอจนลืมไปหมด ไม่ได้เรื่องเลยนุ่มนิ่ม แกจะปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ได้นะนุ่มนิ่ม” ฉันเช็ดน้ำตาแล้วกดดูแจ้งเตือนที่มันรันเข้ามา ซึ่งก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะติดต่อฉันจากเครื่องนี้(BLACK: วันนี้เป็นยังไงบ้าง)(BLACK: ทำอะไร)(BLACK: ว่างไหม)(WHITE: อืม…ก็ดีมั้ง หรือแย่ดีล่ะ)(BLACK: อยากเล่าไหม)(WHITE: กำลังอยากได้คนรับฟังพอดี)(BLACK: เล่ามาเลยพร้อมรับฟังตลอด ขอแค่บอก)(WHITE: คนที่ไวท์เล่าให้แบล็คฟังว่าเขารักไวท์ แล้วเราก็คบกัน จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่นะ เขามาหลอกไวท์ หลอกเล่นเอาสนุก โง่เนอะ)(BLACK: ตอนนี้โอเคไหม)(WHITE: ไม่)(WHITE: ไวท์รักเขา มันเจ็บเหมือนจะขาดอากาศหายใจตายเลย แบล็คก็รู้ว่าไวท์ไม่เคยรักใคร ไม่เคยสัมผัสกับคำว่าอกหัก)(BLACK: เดี๋ยวแบล็คคุยเป็นเพื่อนทั้งคืนเอาไหม อย่างน้อยก็ได้ระบาย)(WHITE: มันก็ดีนะ แต่เราไม่ได้เอาแบตสำรองมา กลัวแบตหมด)(BLACK: ไปไหน)(WHITE: มอเราปิด เราจะไปหาพ่อกับแม่)(BLACK: อ่อ ไม่เห็นเล่าเลย ปกติเ

บ้านยายของนุ่มนิ่มเวลา 19.01 น.ตอนนี้ฉันกำลังนั่งก้มหน้าพับเพียบอยู่ที่พื้น ข้างกายก็มีพี่ชอปเปอร์นั่งข้างกัน ส่วนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็คือตายายพ่อและแม่ของฉันค่ะสถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดดีจัง ฉันล่ะอยากจะหายตัวให้รู้แล้วรู้รอดต้องเล่าก่อนนะคะว่าตากับยายมีลูกคนเดียวนั่นก็คือแม่ของฉัน และฉันเป็นหลานสาวที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวการที่ครอบครัวจะห่วงหวงฉันจึงมีแน่นอนอยู่แล้ว เพียงแค่ที่ผ่านมามันไม่เคยเกิดเรื่องที่เกี่ยวกับผู้ชายมาให้พวกท่านได้เป็นกังวล พวกท่านจึงเหมือนเบาใจเพราะคิดว่าชีวิตนี้ฉันคงอยู่กับแฟนมโนในนิยายกับของกินที่แสนอร่อยแต่ ณ ตอนนี้ฉันว่าฉันน่าจะโดนหนัก วัดจากสายตาทั้งแปดคู่ของผู้ใหญ่ตรงหน้า“นี่สินะเหตุผลที่หลานสาวเพียงคนเดียวของฉันมาเซอร์ไพรส์ฉันแบบกะทันหัน” ยายเปรยสายตามองพี่ชอปเปอร์ น้ำเสียงของยายแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมากซึ่งเราสองคนเงียบค่ะ“ผิดผีกันรึยัง” ตาของฉันถามขึ้นมาโต้ง ๆ และคำถามมันทำให้ฉันกับพี่ชอปเปอร์ถึงกับสะดุ้งเฮือก“พ่อ!” แม่ของฉันชักน้ำเสียงใส่คำถามของตา“เรียกทำไม ก็มัวแต่อ้อมค้อมจ้องหน้ากดดันหลานอยู่นั่นแหละ หลานสาวตาบุญแค่มีแฟน พวกเอ็งจะอะไร