Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

คอนโด KLOEMเวลา 21.32 น.ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง…ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง…เพราะออดที่ดัง ทำให้ฉันตื่นหลังจากที่เพลียหลับไปเพราะแรงกระแทกแบบมาราธอนจากคนข้าง ๆ ที่กำลังหลับแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้นฉันจับยกแขนที่พาดเอวฉันไว้ออก แล้วจากนั้นก็เดินไปหารื้อเสื้อผ้าไอ้พี่มาสวมใส่ เนื่องจากชุดของฉันมันหมดสภาพเพราะฝีมือไอ้คนที่หลับอยู่ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง…เสียงออดหน้าห้องก็ยังดังไม่หยุด กดบ้ากดบออะไรนักก็ไม่รู้ทำอย่างกะมีคนจะตาย“เคลิ้มล่ะ” ผู้หญิงตรงหน้าเอ่ยถามฉันทันทีที่ฉันเปิดประตู เธอเหมือนชินกับการเจอกับผู้หญิงที่เข้าออกห้องนี้เหมือนไม่ใส่ใจเลยด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใครอ้อ! ฉันลืมไปว่าเคลิ้มไม่ใช่ของใคร แต่เป็นของทุกคน“หลับค่ะ” ในเมื่อเธอทำเหมือนไม่มีอะไรฉันก็ควรทำแบบเธอสินะคงต้องทำตัวให้กลมกลืนเธอเดินแทรกตัวเข้ามาแบบไม่พูดไม่ถามอะไรต่อ เดินตรงไปยังห้องนอนอย่างชำนาญทางฉันเห็นแบบนั้นจึงปิดประตูและเดินตามทันทีเจอแบบนี้ควรรู้สึกแบบไหนดี“เคลิ้ม เคลิ้ม” ผู้หญิงที่มาใหม่นั่งลงข้างตัวไอ้พี่ และใช้มือสะกิดพร้อมกับส่งเสียงเรียก“เคลิ้มตื่น บีมมีเรื่องจะคุยด้วย” แล้วฉันก็ได้รู้ชื่อจากการแทนตัวของเธอถ้าจำไม่ผ

-KLOEM TALK-“มึงจะหนีว่างั้น” ผมตั้งท่าหาเรื่องไอ้เป้งที่มันพร้อมจะเดินหนีตามไอ้อ้วนไป“กูไม่มีเวลามาเล่นกับมึงว่ะ เชิญมึงไปหาเหยื่อมาถ่ายหนังโป๊ต่อเถอะ” ไอ้สัสเป้งมันว่าก่อนจะวิ่งไปหาไอ้อ้วนที่เดินห่างผมออกไปไกลทุกทีไกลจากมือผมที่จะเอื้อมถึง ไกลห่างออกไปเรื่อย ๆ เมื่อไหร่กันนะที่ผมจะได้มันมายืนข้างกายแล้วบอกว่ารักแค่ผมเพียงคนเดียวเหมือนที่มันชอบย้ำชอบบอกว่ารักไอ้เหี้ยนั่นอยู่เสมอไอ้เหี้ยไหนผมก็ยังไม่รู้เลย ถามไอ้พวกพี่ชายของไอ้อ้วนก็ไม่มีใครพูด พวกมันอ้างแต่ว่าไม่รู้ พูดมาแบบนี้ผมก็ไม่เซ้าซี้ต่อแล้วแล้วนี่ไอ้อ้วนมันก็โกรธจนบล็อกการติดต่อสื่อสารกับผมทุกช่องทาง บีมก็กวนเกินไป แทนที่จะช่วยพูดช่วยอธิบาย เสือกทำหน้านิ่งเหมือนท้องกับผมจริง ๆ-เหตุการณ์เมื่อคืน-“แสดงว่าคนนี้แคร์มาก ถึงได้ยอมให้แตะต้องใบหน้าที่หวงแหน ขนาดโดนตบยังไม่โวยวาย” บีมเปิดปากพูดหลังจากที่ไอ้อ้วนมันเดินออกจากห้องของผมไป โดยที่ผมรั้งเอาไว้ไม่ได้“เฮ้อ… อะไรยังไงวะบีม ท้องกับนี่จริงอะ แต่นี่ป้องกันตลอดนะเว้ย เปอร์เซ็นต์พลาดโคตรน้อย” ผมเดินกลับมาที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน“จะไม่รับผิดชอบเหรอเคลิ้ม ตอนทำก็ร้องด้วยกัน แ

-KLOEM TALK-“มึง” ผมเรียกและใช้มือไล้ที่ต้นแขนของไอ้อ้วนที่นอนหันหลังให้ผม หลังจากที่ผมหลอกล่อจนได้ล่อกับมันกระทั่งน้ำแตก“อือ”“เลิกกับมันเถอะ มึงเอากับกูขนาดนี้ ถ้ามันรู้มันรับไม่ได้หรอก” จะว่าผมเห็นแก่ตัวก็คงถูก เพราะผมตั้งใจเย็×มันเพื่อให้มันรู้สึกดีกับผมทั้งจูบ กอด หอม ลูบคลำ พร่ำคำว่ารักอยู่เรื่อยไป มีเหรอที่มันจะไม่รู้สึกกับผมบ้าง คนขี้สงสารแบบมันต้องอ่อนไหวกับสิ่งที่ผมพยายามยื้อบ้างแหละน่า ไม่มากก็คงน้อย“ไม่รู้สิ ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไร พี่ก็กลับบ้านไปได้แล้ว นิ่มอยากพักผ่อน” ไอ้อ้วนมันกำชับผ้าห่มขึ้นมาห่ม“แหม่ะ ทำเหมือนกูเป็นผู้ชายขายตัวเลยเนอะ พอเสร็จก็ไล่กลับ”“นิ่มอยากอยู่คนเดียวสักพัก” ไอ้อ้วนมันลุกขึ้นนั่ง แล้วหันมามองหน้าผม ผมก็เพิ่งจะสังเกตว่าหน้ามันเครียดมาก“สักพักของมึง นานแค่ไหน หรือที่ไล่กูเพราะจะได้อยู่กับไอ้เหี้ยนั่นต่อ ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็เท่ากับว่ามึงใจร้ายมากรู้ไหม” ผมขยับตัวไปนอนหนุนตักมัน มันเต็มใจไหมผมไม่รู้ ผมรู้แค่ว่าผมอยากอยู่ใกล้มันให้มากที่สุด ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกรักผู้หญิงคนนี้ได้ขนาดนี้ ทั้งที่มันก็ไม่ได้สวยหยาดเยิ้มจนใครต่อใครต้องเหลี

เช้าวันต่อมา...บ้านพ่อชอปเปอร์เวลา 08.56 น.ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้ จำได้เลือนลางว่าพี่ชอปเปอร์อัดหมัดตัวเองใส่พื้นปูนนับครั้งไม่ถ้วนเหลือบมองรอบห้องหลังจากที่รับรู้ว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง การตกแต่งห้องและรูปที่ถ่ายติดผนังทำให้ฉันรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนไหนว่ารังเกียจ ไหนว่าฉันสกปรก แล้วให้ฉันมาที่นี่ทำไมแกร๊ก!ฉันหลบสายตาเมื่อคนที่เดินเข้ามาทำหน้านิ่งขรึม ที่มือของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลซึ่งมันมีเลือดซึมออกจากผ้า“ปวดหัวไหม” มือข้างที่ไม่มีแผลแตะอังที่หน้าผากของฉัน ฉันส่ายหัวแทนการพูดตอบ และความจริงคือปวดหัวมาก แต่ไม่อยากรบกวนพี่เขาอีกแล้ว พยายามพยุงตัวลุกขึ้นแล้วลงจากเตียง เรี่ยวแรงก็หายไปไหนหมดไม่รู้“จะไปไหน ไม่สบายอยู่นะ” พี่เขาจับที่แขนของฉันเมื่อฉันเดินผ่านเขา“…” ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ที่ทำคือแกะมือที่จับแขนฉันออก“นุ่ม…” พี่ชอปเปอร์ดึงฉันเข้าไปกอด และหอมที่หัวของฉัน“ปล่อยเถอะค่ะ” ฉันพยายามดิ้นตัวออกจากกอดของพี่เขา“ไม่รักพี่แล้วใช่ไหม” พี่เขากอดฉันแน่นกว่าเดิม“ฉันมันสกปรก มันน่ารังเกียจไม่ใช่เหรอ” คิดถึงคำพูดเมื่อคืนน้ำตาของฉันก็ไหล

บ้านนุ่มนิ่มเวลา 18.59 น.-NUMNIM TALK-“ขนมาทำไมเยอะแยะ” ฉันเอ่ยถามว่าที่คู่หมั้น ที่ขนกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองลงจากรถ“ขนมาไว้ใส่ไง ก็จะมาอยู่นี่”“ได้ไง เดี๋ยวแม่ว่า”“แม่กับพ่อและตายายอนุญาตแล้วครับ อย่าลืมสิว่าเราจะหมั้นกันแล้ว จากนี้เราต้องประคับประคองและดูแลกันให้ดี ช่วงจะแต่งเนี่ยมารมันเยอะ”“…” ฉันขมวดคิ้วใส่พี่ชอปเปอร์“อย่าคิดมากสิที่รักของพี่ เข้าบ้านกัน” พี่ชอปเปอร์จับมือฉันและพาเดินเข้าบ้านของฉันทำอย่างกะบ้านตัวเองเลยค่ะ“ลืมถามเลย ไปทานข้าวกับแม่เป็นไงบ้าง แล้วแม่โกรธไหมที่นุ่มไม่ได้ไป” ฉันหยุดเดินและเอ่ยถาม“แม่ไม่โกรธ แม่เข้าใจ ส่วนที่โต๊ะอาหารก็ปกติดีมั้ง พี่ไม่ได้ใส่ใจ นุ่มก็รู้ว่าพี่ไม่ค่อยสนอะไรอยู่แล้ว” พูดแล้วก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของฉันเลยค่ะ“แต่สนนุ่มใช่ไหม” แม้จะมีเรื่องที่ค้างคาใจ แต่ฉันก็พยายามหาเรื่องอื่นมาคิดกลบเกลื่อนจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้น เรื่องที่ทำให้เราสองคนร้องไห้ใส่กัน“ที่สุดในชีวิตแล้วครับ” พี่เขายกมือขึ้นมาขยี้ที่หัวของฉันอย่างเอ็นดูฉันชอบโมเมนต์และรอยยิ้มแบบนี้ของพี่ชอปเปอร์ที่สุด มันเหมือนกับว่าการกระทำแบบนี้ พี่เขาทำกับฉันแค่คนเดียว ไ