Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

สองวันต่อมา…-คอนโด INLAK-เวลา 17.06 น.-KLOEM TALK-“ทำไรกิน” ผมเดินเข้ามาในครัวเปิดตู้เย็นหาน้ำดื่ม“ผัดมักกะโรนี เห็นบ่นว่าอยากกิน หิวยัง” อินรักหันมายิ้มให้ผม“ยัง อยากนอนต่อ” ตอบพร้อมกระดกน้ำดื่ม“อาการมันเป็นยังไงคะ เรียนก็ไม่ไป โซนดีอาร์ก็ไม่เข้า นี่ถ้าอินไม่รู้จักเคลิ้ม อินจะคิดว่าเคลิ้มอกหักจากผู้หญิงนะ” อินรักปิดแก๊สและเดินมาหาผม“อย่าจับ” ผมปัดมือเธอออกเมื่อเธอกำลังจะยื่นมาจับที่แก้มของผมผมแค่รู้สึกไม่อยากให้ใครได้แตะอีก นอกจากผู้หญิงคนนั้น คนที่มีคนอื่นเป็นเจ้าของแล้ว“ทำไม แต่ก่อนยังจับได้ แล้วทำไม…” อินรักชักสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน“ก็แค่ไม่อยากให้จับแล้ว เข้าใจตรงกันนะ หรือว่าไม่เข้าใจ” ผมมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเฉย“เข้าใจสิ เข้าใจ อย่าเพิ่งกลับนะ อยู่กับอินเถอะ อย่าไปหาคนอื่น” เธอรีบพยักหน้าแสดงถึงความเข้าใจ เพราะถ้าเธองี่เง่า ผมก็แค่ไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่พูดง่ายกว่าเธอก็แค่นั้น“เข้าใจก็ดี เพราะอินคงรู้ว่ากฎในเกมนี้คืออะไร” ผมยัดขวดน้ำใส่มือของเธอและเดินออกจากห้องครัวเดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ ห้องที่ผมมาขลุกอยู่ที่นี่เวลากลางวัน ส่วนกลางคืนผมก็จะไปหาเที่

-ห้องนอนนุ่มนิ่ม--NUMNIM TALK-“พี่ชอป…อึก อึก ฮือ…”ปึก ปึก…“นุ่ม ขะ ขอโทษ ฮือ…” ฉันยืนเคาะประตูห้องน้ำแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น ยืนเคาะมาได้สักพัก คนที่อยู่ในห้องน้ำก็ไม่ยอมเปิด และไม่ส่งเสียงอะไรทั้งนั้น“ชอป…” ฉันเรียกพี่เขาอีกครั้งและคิดถึงคำที่พี่เขาพูดก่อนจะเดินหนีเข้าห้องน้ำไป‘แย่ยิ่งกว่าไอ้เป้งอีกนะ’ สายตาของพี่เขามีแต่ความผิดหวัง‘ตอนแรกพี่ก็ไม่อยากนึกถึง แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วยว่ามันคือใคร เพราะถึงรู้ไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้ พี่ไม่อยากให้เรื่องบ้า ๆ มันมาบั่นทอนความรู้สึกของเราทั้งคู่ แต่มันไม่ใช่แล้วไง นุ่มรู้สึกดีกับมันใช่ไหม ถึงได้ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นมากกว่าหนึ่งครั้ง’‘ขอโทษ’ ฉันได้แค่ก้มหน้ายอมรับผิดและเอ่ยคำขอโทษ‘ไหนบอกแค่เพื่อนพี่ชายไงวะ ไหนว่าไม่มีอะไร แล้วทำไม…เหี้ยเอ้ย’‘อย่าทำร้ายตัวเอง อย่าทำ…’ ฉันรีบเดินเข้าไปห้าม เมื่อพี่เขาซัดหมัดของตัวเองใส่ผนังห้องเต็มแรง‘นุ่มขอโทษ อย่าทำร้ายตัวเองเลยนะ นุ่มเห็นพี่เจ็บแล้วนุ่มใจจะขาด’ ฉันดึงรั้งแขนพี่เขาไว้และสวมกอดพี่เขาจากด้านหลัง‘ขออยู่คนเดียวนะ’ พี่เขาแกะแขนฉันออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเลย ปล่อยฉันยืนรู้สึกผิดอยู่แบ

“อย่าเรียก อย่า… ถ้าจะพูดกลับมาพูดที่บ้าน ชอบเคลียร์ต่อหน้าไม่ใช่เหรอ กลับมาเคลียร์ต่อหน้ากันนะ” ฉันพยายามกลั้นเสียงไม่ให้มันสั่น ไม่อยากจะร้องไห้มากเกินไป กลัวจะพูดไม่รู้เรื่อง(พี่พลาด…พี่…พี่ทำผู้หญิงท้อง พี่นอกกายนุ่ม พี่ขอโทษ)“พูด อะ อะไรออกมา ล้อเล่นอะไรอยู่ อย่าเล่นแบบนี้ นุ่มไม่เล่นนะพี่ชอป… ฮึก กลับบ้านเถอะ”(พี่คงกลับไปหมั้นด้วยไม่ได้แล้ว ขอโทษนะ)“กลับบ้าน กลับมาบ้านนะ นุ่มคิดถึงพี่ อยากกอดพี่ กลับมานอนกอดกันเหมือนที่เคยกอดกันไง ฮึก ฮือ…” ฉันทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่พี่เขาพูด และพูดขอร้องพี่เขาแทน(พี่ต้องรับผิดชอบเขา พี่คงไม่มีหน้ากลับหาคนที่พี่ทรยศได้ ขอโทษนะ พี่ขอโทษ)“พี่ชอป…นุ่มบอกให้พี่กลับบ้าน กลับมาเลยนะ นุ่มรอพี่อยู่ อย่าให้นุ่ม ฮึก ฮือ…รอนานสิ อย่าใจร้ายกับนุ่ม เรารักกันไม่ใช่เหรอ”(ผู้หญิงที่นุ่มเจอที่ชั้นสิบตึกเอห้อง 234 เมื่อสามอาทิตย์ก่อนไง… ผู้หญิงคนนั้นเกิดอุบัติเหตุเมื่ออาทิตย์ก่อนไปหาหมอก็เลยรู้ว่าตัวเองท้อง เธอก็เลยมาบอกพี่ บอกให้พี่รับผิดชอบ พี่บอกว่าขอเวลา กระทั่งตอนเที่ยงคืนที่ผ่านมาเธอเลยส่งข้อความมาว่าจะทำแท้ง ถ้าพี่ไม่รับผิดชอบ… พี่เลวเอง พี่ไม่ยับย

‘เรื่องแค่นี้ไม่ตายหรอก คนอื่นเจอหนักกว่านี้ยังผ่านมาได้’‘คนอื่นผ่านมาได้ เราก็ต้องผ่านไปให้ได้’‘งมงาย จะเสียใจอะไรขนาดนั้น เขาไม่รักก็ปล่อยเขาไป’‘พร่ำเพ้อ เพิ่งเคยมีผัวก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวมีหลายคนเข้าก็เคยชิน’หลายถ้อยคำที่กระทบเข้าหูฉัน แต่ประโยคข้างต้นที่ได้ยินมา ไม่พูดจะดีกว่า เพราะมันเหมือนเหยียบซ้ำมากกว่าเติมเต็มเพราะขีดจำกัดความรู้สึกทุก ๆ ด้านของทุกคนไม่เท่ากัน ฉะนั้นอย่าเอาคนอื่นมาเปรียบกับอีกคน และที่สำคัญที่สุด… อย่าเอาตัวเราเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ถ้าเราทำแบบนั้นผลของมันก็คือ…มันจะทำให้เรารักตัวเองน้อยลง หรือบางทีเราอาจจะเกลียดตัวเราเองที่ทำไมทำได้แค่นี้ ทั้งที่คนอื่นยังทำได้มากกว่าตัวเราเริ่มจากรักตัวเอง แล้วเราจะมีความสุขแต่ก็ต้องแยก ระหว่างรักตัวเอง กับหลงตัวเอง และเห็นแก่ตัวเฮ้อ…ฉันเริ่มจะกลับเข้าสู่โหมดมโนแล้วสินะสามวันต่อมา…-คอนโดนุ่มนิ่ม-“ห้องแกสวยนะเนี่ยเล็ก”“ก็สวยนะจ๊ะพี่ตาม นิ่มชอบ สองตัวนั่นก็น่าจะชอบ”“เฮอะ ไอ้สองตัวนั่นของแกอะนะ แกอยู่ไหนมันก็อยู่นั่นแหละ แล้วนี่แกจะกินแต่อาหารสำเร็จรูปแช่แข็งแบบนี้ไม่ได้นะ” พี่ตามเดินออกมาจากโซนครัวหลังจากที่ขนอาห

“เดี๋ยวนี้มึงขับรถเอง”“อื้ม อยากเปลี่ยนชีวิตประจำวัน อยากหาอะไรใหม่ ๆ ทำน่ะ”“ไม่ได้ลองแดกเหล้าใช่ไหมวะ”“ยังไม่ถึงจุดนั้นนะพี่ ไม่อยากให้แม่เสียใจน่ะ แค่นี้ที่บ้านก็อายกันมากแล้ว เกิดนิ่มทำอย่างนั้นคงได้โดนคนด่าว่าใจแตกแหละ แค่จะหมั้นยังมีคนบอกแรดเงียบเลย พอโดนยกเลิกงานหมั้นนี่โดนหนักมากอะ”“มึงเป็นมึง จะสนใจเหี้ยไรกับพวกปากส้นตีน อย่าไปแคร์แม่ง อีพวกนี้มันก็แค่พวกชอบหาจุดด้อยคนอื่นมาทำให้ตัวเองสูงขึ้น ถ้ากูได้ยินกูจะเอาตีนอัดปากแม่ง ปากตีนไง”“หัวร้อนนี่แก้ไม่เลิกนะพี่”“กูก็เป็นของกูแบบนี้ ทำไมกูต้องเปลี่ยนวะ กูยังหาเหตุผลที่กูจะเปลี่ยนตัวเองไม่ได้เลย”“…” ฉันเงียบค่ะ ไม่ได้พูดอะไรออกไป เถียงกับไอ้พี่ยากที่จะชนะ“มึง”“ว่า”“…เลี้ยวแยกหน้า”“เค ๆ”จากนั้นไอ้พี่ก็บอกทางฉันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งรถจอดที่บ้านหลังใหญ่“เลี้ยวเข้าไปเลยมึง กูเจ็บขา เดินไกลไม่ได้”“ได้ ๆ” ฉันเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ตามที่ไอ้พี่มันบอก เมื่อประตูรั้วหน้าบ้านเลื่อนเปิดอัตโนมัติ“ช่วยพยุงลงรถหน่อยดิ” ไอ้พี่มันหันมาบอกเมื่อฉันจอดรถ“อ่อ ได้ ๆ” ดูเหมือนมีน้ำใจ แต่ก็คงมีน้ำใจนั่นแหละ ก็ไอ้พี่มันดูเละมาก คงเดิน