All Chapters of พ่อพันธุ์มาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณนี่มัน...” เธอทำหน้าบูดบึ้ง จ้องมองเขาอย่างโกรธแค้น“อะไร! จะทำอะไรฉันงั้นเหรอ”ชญานีไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขาแล้ว ได้แต่ก้มหน้าลงมองที่แผงอกแกร่ง พยายามระงับอารมณ์โกรธให้เพลาลง ทว่าคริสกลับยิ้มอย่างพอใจ ไม่ยอมคลายอ้อมกอดสักที ปล่อยให้หัวใจของตัวเองเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่อย่างนั้น“คุณคริสคะ” จู่ ๆ สาวใช้ก็เดินเข้ามาหา ชญานีพยายามจะลงจากตักเขา แต่ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย จึงได้แต่ซบหน้าลงบนแผงอกแกร่งเพราะรู้สึกอายเหลือเกิน“มีอะไร”“คุณพิมพ์ให้เอาเสื้อผ้ามาให้คุณนีค่ะ”ได้ยินอย่างนั้นชญานีจึงหันหลังไปมอง ก็พบว่าสาวใช้ชาวไทยคนหนึ่ง ยืนถือกล่องเสื้อผ้าเอาไว้“ปล่อยฉันก่อนได้ไหม อายจะแย่อยู่แล้ว”“ไม่ปล่อย คนอย่างเธออายเป็นด้วยเหรอ”“วางไว้ตรงนั้นล่ะ” คริสสั่ง“ค่ะ”“ฝากขอบคุณป้าพิมพ์ด้วยนะคะ”“ค่ะคุณนี”เมื่อสาวใช้คนนั้นออกไปแล้ว ชญานีก็หันไปทำหน้าดุให้คนที่เอาแต่ใจอย่างคริส เห็นหน้ากวน ๆ นั่นก็ทำให้เธอแทบอยากจะฆ่าให้ตายเสียตอนนี้“คุณมันหน้าด้านที่สุด”“ขอบใจที่ชม คนระดับฉันถ้าไม่หน้าด้าน คงไม่มาอยู่ถึงจุดนี้ได้หรอก” ว่าแล้วก็โน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้มฟอด!!“คนที่มีพร้อมอย่างคุณ ฉันไม่น

“รีบเปลี่ยนเรื่องเลยนะ คงเป็นอย่างที่ฉันคิดสินะ” คริสเหล่ตามองเธอก่อนจะอ้าปาก เมื่อรับประทานเข้าไปแล้ว เจ้าตัวก็รู้สึกไม่ต่างจากเอเดน รสชาติมันอร่อยอย่างบอกไม่ถูก เห็นอย่างนี้ก็นึกถึงตอนเมื่อยังเป็นเด็ก ที่มารดาเคยทำขนมไทยให้รับประทาน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ก่อนที่จะเกิดเรื่องนั้นขึ้น“อร่อยไหมคะ”“ไม่เห็นจะอร่อยเลย”“จริงดิ แต่สีหน้าคุณมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย” ชญานีจ้องหน้าเขาอย่างจับผิด คริสได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะอ้าปากรอชญานีอดขำไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีราวกับเด็กน้อยของเขา เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนที่มีมุมน่ารัก แต่กลับเป็นมาเฟียผู้มีอิทธิ ที่มีลูกน้องจำนวนไม่น้อยอย่างนี้ เธอป้อนเขาคำแล้วคำเล่าจนหมดถ้วย“เอาเพิ่มอีกไหมคะ”“ไม่ อยากกินอย่างอื่นมากกว่า” คริสจ้องมองที่ริมฝีปากบาง ชญานีรู้ตัวจึงรีบเม้มปากเอาไว้ พยายามแกะมือเขาออก“ฉันขอตัวค่ะ”“จะไปไหน” น้ำเสียงห้วนสั้นเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ ไม่ยอมปล่อยร่างบางให้ห่างกายเลยสักนิด“ฉันจะเอาบัวลอยไข่หวานไปให้ป้าพิมพ์”“ฉันไม่ให้ไป”“แต่ฉันทำไว้เยอะมาก อยากให้ป้าพิมพ์ได้ทานด้วย”“ก็บอกว่าไม่ให้ไปยังไงล่ะ ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว

หลายวันมานี้เอเดนได้รับมอบหมายจากคริส ให้ไปดูแลกิจการโรงแรมและบ่อนกาสิโนเป็นการชั่วคราว นั่นทำให้ช่วงนี้ชายหนุ่มแทบไม่ได้ย่างกราย เข้าไปยังบ้านของคริสเหมือนเช่นเคย หลังจากเลิกงานแล้ว ก็ขับรถกลับไปยังบ้านพักตนเอง แต่ในระหว่างทางกลับเจอเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เมื่อจู่ ๆ มีหญิงสาวคนหนึ่งกระโดดเข้ามาขวางหน้ารถ เอเดนรีบเบรกกะทันหัน จนหน้าผากชนกับพวงมาลัยรถอย่างจัง รู้สึกมึน ๆ แต่ก็พยายามลงจากรถ เพื่อดูว่าตอนนี้สาวผู้โชคร้ายคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง“คุณครับเป็นยังไงบ้าง” เมื่อเห็นเจ้าหล่อนนอนอยู่บนพื้น เอเดนก็รีบเข้าไปช่วยประคองตัว และมั่นใจว่าไม่ได้ขับรถชนเธอผู้นี้อย่างแน่นอน“ช่วยฉันด้วยค่ะ พาฉันไปจากที่นี่ที” เธอคือหญิงเอเชียผู้มีใบหน้างดงาม ทว่าดวงหน้าสวยนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ราวกับเพิ่งโดนทำร้ายมาอย่างหนัก“ใครทำคุณขนาดนี้ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล เมื่อครู่ผมไม่ได้ขับรถชนคุณใช่ไหม”“ค่ะ ฉันตกใจเลยล้มลงไปก่อน แต่ฉันไม่ไปโรงพยาบาลนะคะ กลัวว่าพวกมันจะตามตัวฉันเจอ ฉันถูกหลอกมาขายแต่โชคดีที่หนีออกมาได้ คุณช่วยฉันด้วยนะคะ ฉันไม่มีที่ไปแล้ว ฮือ...” เธอโอบกอดเอเดนร้องไห้อย่างหนักหน่วง ชายหนุ่ม

“โอย ซี๊ด เสียวสุด ๆ ฉันชักเริ่มจะติดใจเธอซะแล้วสิ” คริสเงยหน้าหลับตาพริ้ม สูดปากเสียวไม่หยุดหย่อนเมื่อได้ที่แล้วชญานีก็เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ใช้ปากปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของคริส จนหัวเห็ดขึ้นสีแดงระเรื่อ ชายหนุ่มกระเด้งเอวขึ้นรับจังหวะไปพร้อม ๆ กัน“พะ...พอก่อน เดี๋ยวฉันก็แตกก่อนพอดี รีบนั่งเลย” เขาออกคำสั่งอีกครั้ง กลัวว่าตนเองจะถึงจุดหมายปลายทางเสียก่อน เพราะความเก่งกาจของเธอมันช่างน่าอัศจรรย์ใจเหลือเกิน“จะนั่งแล้วนะคะที่รักขา” ชญานีเล่นบทนางเอกหนังเอวีให้เขาพอใจ ได้ยินคำนั้นคริสก็กระตุกยิ้มอย่างรู้สึกดี นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยมีคนเรียกเขาอย่างนี้ ฟังแล้วทำให้หัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ในใจยังคงหวาดระแวงเธอผู้นี้“โอย ซี๊ด เสียวโคตร ๆ” ชายหนุ่มพร่ำบอก เมื่อเธอจับปลายหัวเห็ดถูไถที่กลางร่องสวาท“อ๊ะ ขะ...เข้าแล้วนะคะ อูย แน่นรูเหลือเกิน” ชญานีร้องครวญครางเมื่อท่อนเอ็นใหญ่ค่อย ๆ มุดเข้าไปในรูสวาท เมื่อยามที่เนื้อเยื่ออันอ่อนนุ่มภายในนั้นตอดรัดแรง ๆ ความเสียวยิ่งทวีคูณเป็นเท่าตัว“โยกแรง ๆ เลย แรงเท่าที่เธอจะแรงได้”“อ๊ะๆ ๆ คุณคริสขา มันเข้าลึกสุด ๆ เลยค่ะ อูย เสียวไหมคะ”“เสียวที่สุด

หลังจากทานอาหารมื้อเช้าแล้ว คริสก็เดินขึ้นไปที่ห้องทำงาน ในระหว่างก้าวเท้าขึ้นบันไดอยู่นั้น ในหัวก็คิดถึงแต่เรื่องของชญานี หลังจากได้สังเกตพฤติกรรมของเธอมานาน บวกกับคำยืนยันจากปากของเจ้าหล่อนเอง ก็ทำให้คริสเริ่มลังเลใจอีกครั้ง เขากำลังคิดหาทางพิสูจน์ว่าเธอผู้นี้เป็นคนของลูคัสจริงหรือไม่ คนที่จะยืนยันได้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากกลุ่มคู่อริมาถึงโต๊ะทำงานแล้ว คริสก็เห็นความผิดปกติ เพราะบนนั้นมีกรอบรูปของตนเองที่เคยถ่ายกับมารดาสมัยยังเป็นเด็ก เขาเก็บมันไว้ในลิ้นชักในห้องนอน แต่ทำไมมาโผล่ที่นี่ได้ ชายหนุ่มจับมันขึ้นมามองดู นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มให้มารดาเลย ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้น วันที่มารดาใช้ปืนยิงบิดาตนเองจนเสียชีวิต หลังจากนั้นความสัมพันธ์อันดีระหว่างกันก็ค่อย ๆ ลดลงจนมาถึงตอนนี้“ผมรักแม่นะครับ แต่แม่ก็ไม่ควรทำอย่างนั้นกับพ่อ” กล่าวจบน้ำตาก็ไหลจนหยดลงบนกรอบรูป“คุณคริสคะ”เสียงของผู้มาใหม่ทำเอาคริสสะดุ้ง รีบใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้ม พยายามปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เหี้ยมขึ้น แล้วหันกลับไปมองเธอ“ไม่มีมารยาท”“ฉันขอโทษที่ไม่ได้เคาะประตูห้อง”“นั่นก็ส่วนนึง แต่ที่ฉันพูดถึงคือเรื