All Chapters of พ่อพันธุ์มาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

การได้ออกมาจากกรงทองที่คริสสร้างเอาไว้ ทำให้ชญานีรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง เจ้าหล่อนเอาแต่มองไปยังข้างทาง โดยไม่สนใจคริสแม้แต่น้อย นั่นทำให้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกหงุดหงิด“ทำอย่างกับไม่เคยเห็น”“ก็ใช่น่ะสิ คุณขังฉันไว้ในบ้านตั้งนานแรมเดือน มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา”“คงได้ออกมาแค่วันนี้วันเดียวล่ะ ฉันคงไม่ปล่อยเธอออกมาอีกแน่”“ร้ายกาจที่สุด คอยดูเถอะฉันจะหาทางหนีซะให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าหนีไปได้ฉันจะไม่กลับมาให้คุณเห็นหน้าอีกตลอดชีวิต” เธอแค่พูดเล่น ๆ แต่ทว่าสีหน้าของคริสกลับจริงจัง จนเริ่มรู้สึกกลัว “ทำไมมองหน้าฉันอย่างนี้ละ ฉันแค่พูดเล่น ๆ เองนะ”“อย่าพูดว่าจะไปจากฉันอีกเด็ดขาด” น้ำเสียงจริงจังนั่นทำเอาชญานีถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ“อะ...โอเค ไม่พูดแล้วก็ได้” เจ้าหล่อนเม้มปากเหลือบตามองเขาแวบหนึ่งแล้วหันไปมองข้างทางต่อ“เจ้านายครับใกล้จะถึงแล้ว ให้จอดตรงไหนดี”“จอดรอตรงก่อนจะถึงท่าเรือ”“ครับเจ้านาย”ชญานีหันกลับมามองหน้าเขา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ว่าเหตุใดคริสจึงพาเธอมาที่นี่ มารอใครอย่างนั้นหรือ“คุณมารอใครเหรอคะ”“เดี๋ยวก็รู้เองล่ะ”ตอนนี้รถคันหรูได้จอดรอดูสถานการณ์อยู่บริเวณท่า

“เพิ่งเคยมาที่นี่เธอจะไปรู้อะไร” เขามองหน้าเธออย่างไม่เชื่อใจ“มนุษย์เรามันมีสัญชาตญาณ ที่ไหนปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัยทำไมจะไม่รู้ อย่ามัวแต่คุยกันอยู่เลย รีบไปดีกว่า”ในที่สุดชญานีก็พาเขาออกมาจากจุดนั้นจนได้ เสียงปืนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ทว่าในวินาทีนี้เธอจะต้องเข้มแข็ง และพาคนที่บาดเจ็บออกไปจากสมรภูมิรบนี้ให้ได้“คุณรีบไปที่เรือกันเร็ว!” เธอชี้ไปยังเรือขนส่งสินค้าลำหนึ่งซึ่งจอดอยู่ท่าเรือ“เนี่ยนะที่ปลอดภัยของเธอ”“ตามมาเถอะน่า” คราวนี้เป็นเธอที่ดึงมือคริสให้เดินตามอย่างว่าง่าย แม้ว่าตอนนี้จะปลอดคนแต่ทว่าคริสยังคงเล็งปืนตามหลังตลอดเวลา ทั้งที่ยังรู้สึกเจ็บที่แขนไม่น้อยทั้งคู่เดินมาถึงเรือแล้ว ชญานีก็รีบลงไปสำรวจว่ามีคนอยู่หรือไม่ เมื่อมั่นใจแล้วก็เดินเข้ามาหาชายหนุ่ม ที่ยืนกวาดสายตามองรอบตัวอย่างหวาดระแวง“ลงมาเร็วคุณ ที่นี่ปลอดภัย”“จะเชื่อได้เร้อ”“ได้สิเร็ว”เธอดึงมือเขาลงไปในเรือได้เป็นผลสำเร็จ เมื่อลงมานั่งแล้วเจ้าหล่อนก็ผลักตัวให้นอนแต่คริสกลับไม่ยอม“เธอจะทำอะไร”“ตอนนี้คุณควรจะนอนพักก่อน อีกอย่างพวกมันจะได้ไม่เห็นเราไง รอให้ท

คริสยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่ในห้องพักฟื้น หลังจากการผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ชญานีนั่งเฝ้าคนป่วยตั้งแต่มาถึง ยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เลยด้วยซ้ำ ด้วยความอ่อนเพลียจึงผล็อยฟุบหลับอยู่ข้างเตียงคริสลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา กำลังจะยกมือขึ้นมาจับศีรษะแต่ทว่ากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ มาทับไว้ จึงก้มลงไปมองก็เจอกับดวงหน้าสวยของชญานี ความจิ้มลิ้มทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมา มองเห็นเธอสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมก็รู้สึกปลื้มใจ ที่เจ้าหล่อนเป็นห่วงคนอื่นจนแทบไม่ได้ดูแลตัวเองเลย“เธอรู้สึกยังไงกับฉันนะชญานี” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเบาเสียง นอนยิ้มจ้องหน้าเธออยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้สึกเบื่อ ทว่าจู่ ๆ ก็กวาดสายตามองหาใครบางคน ที่อยากเห็นหน้าที่สุดในตอนนี้ มารดาจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นไหมนะ ทำไมไม่ยอมมาเยี่ยมไข้บ้างเลย คิดได้อย่างนั้นก็ทำหน้าเศร้า“อือ”ในระหว่างนั้นชญานีก็รู้สึกตัว โน้มตัวขึ้นบิดขี้เกียจทั้งที่ยังหลับตาอยู่ เปลือกตาสวยค่อย ๆ เปิดขึ้นภาพที่เบลอชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นคนป่วยนอนส่งยิ้มให้อยู่ตรงหน้า“คุณคริส! ฉันดีใจที่คุณฟื้นแล้ว” เจ้าหล่อนรีบโผเข

“ว่าแต่เธอเป็นคนที่ไหนล่ะ ตอนนี้ทำงานอะไร”“จริง ๆ แล้วตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกครับ เธอชื่อฮารุ เป็นคนญี่ปุ่น ผมเจอเธอครั้งแรกขณะขับรถกลับบ้าน เธอโดนพวกมาเฟียจับตัวมาขาย โชคดีที่หนีรอดมาได้ เธอไม่มีที่ไปตอนนี้เลยให้พักที่บ้านผมก่อนครับ”“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง เธอน่าสงสารมาก เอาอย่างนี้นายลองไปถามเธอนะว่าอยากทำงานไหม ถ้าสนใจก็ให้ไปทำงานในโรงแรมเราได้เลย”“ขอบคุณมาก ๆ ครับเจ้านาย เดี๋ยวกลับไปผมจะลองชวนเธอดูนะครับ”“ยังไงก็เอาใจช่วยนะ คนอย่างนายผู้หญิงคนไหนได้อยู่ใกล้ก็ต้องหลงรักทั้งนั้นล่ะ ยังดีที่ชญานีไม่ได้อยู่ใกล้นาย ไม่งั้นฉันคงจะหึงหวงนายไปแล้วแน่ ๆ”“รู้อย่างนี้แล้ว เจ้านายคิดจะจริงจังกับเธออยู่ไหมครับ”“ตอนนี้ฉันคงตอบอะไรไม่ได้ ต้องดูกันยาว ๆ ไป” เจ้าตัวยังคงไม่แน่ใจ ว่าชญานีจะยอมรับในตัวตนเขาได้ไหม หลังจากเข้าใจผิดทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธอมานาน กลัวว่าสิ่งเหล่านั้นจะทำให้เจ้าหล่อนกลัวที่จะมาเป็นคนของมาเฟียอย่างเขา“ผมเองก็เอาใจช่วยนะครับ หวังว่าคนนี้จะเป็นตัวจริงของนายสักที”“ขอบใจมาก”“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับนะครับ”“โอเค ขอบใจมากที่คอยไปรับไปส่ง ถ้าไม่มีนายทั้ง

หนึ่งเดือนต่อมา“อ้วกกก!”เช้าวันใหม่ของชญานีได้เริ่มต้นขึ้น พร้อมกับการอาเจียนตั้งแต่เช้ายังไม่หยุด เจ้าหล่อนยังคงนั่งอยู่ข้างชักโครกด้วยความอ่อนเพลีย น้ำท่าก็ยังไม่ได้อาบ ทำให้วันนี้ยังลงไปข้างล่างช้าจนผิดปกติก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“ชญานี เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ลงมาช้านักล่ะ” คริสยืนกอดอกรอให้หญิงสาวมาเปิดประตูให้ สีหน้ายุ่งด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงที่ผ่านมาเธอมักมีอาการแปลก ๆ แต่ก็ปฏิเสธว่าไม่มีอะไร แถมไม่ยอมไปโรงพยาบาลอีกต่างหากชญานีหอบร่างอันอ่อนแรงเดินมาเปิดประตูให้เขา เมื่อเห็นใบหน้าอันซีดเซียวของเธอคริสก็ตกใจ รีบเบียดตัวเข้าไปในห้องทันที“คุณคริสมีธุระอะไรไหมคะ พอดีฉันยังไม่สะดวกตอนนี้”“เธอเป็นอะไร ทำไมหน้าซีด ๆ อย่างนั้น”“เอ่อ...ฉันไม่เป็นไรค่ะ”“ไม่จริง! เธอเป็นแบบนี้มาเป็นเดือนแล้วนะ รีบแต่งตัวฉันจะได้พาไปหาหมอ” กล่าวจบก็จูงมือเธอไปที่ตู้เสื้อผ้า“คุณคริส! ปล่อย! ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลย”“ดีเลยงั้นฉันจะอาบน้ำให้” เขาถือวิสาสะอุ้มตัวเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวพาเข้าไปในห้องน้ำ“คุณคริส! ปล่อยฉันลง ฉันอาบเองได้”“ตอนนี้เธอไม่สบาย ให้ฉันเป็นฝ่ายดูแลเธอเองนะ ห้ามปฏิเสธด้วย” คริสยักค