All Chapters of พ่อพันธุ์มาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

“แก…ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ” ได้ยินเสียงเพื่อน เจนสุดาก็วางมือจากการจัดร้าน หันมายิ้มให้“ว่าไงยะ ทำหน้าตาจริงจังเชียว”“ฉันว่าจะย้ายไปอยู่กับคุณคริสอ่ะ แกจะว่ายังไง” ชญานีทำหน้าหนักใจเล็กน้อย เพราะเพิ่งจะย้ายมาช่วยงานแท้ ๆ แต่กลับต้องย้ายไปอีกแล้ว“ฉันจะว่าอะไรล่ะ ดีใจกับแกด้วย อย่างน้อยไปอยู่ที่นั่นมันก็น่าจะปลอดภัย แกตัดสินใจถูกแล้วล่ะ” เจนสุดายิ้ม รู้สึกยินดีและที่สำคัญไปอยู่ที่นั่นชญานีจะได้มีคนช่วยดูแล“แต่ฉันเกรงใจแกน่ะสิ กลับมาแปบเดียวก็ต้องไปอีกแล้ว ไม่ได้อยู่ช่วยงานแกเลย”“ไม่ต้องคิดมากหรอก ร้านเรามันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก ฉันทำคนเดียวไหวน่า”“ขอบใจนะที่เข้าใจฉัน”“ไม่เข้าใจแกแล้วจะให้ฉันเข้าใจใครล่ะยะ อย่าคิดมาก ไปอยู่ที่นั่นฉันเองก็จะได้สบายใจเหมือนกัน”“มาให้ฉันกอดหน่อยเพื่อนรัก”สองสาวโผเข้ากอดกันด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจ ความผูกพันที่มีมาอย่างยาวนาน ทำให้เธอทั้งสองเป็นยิ่งกว่าคนในครอบครัว“แล้วแกจะย้ายไปวันไหนล่ะ”“คงมะรืนนี้”“อ้อ งั้นคืนนี้เรามาจัดปาร์ตี้กันนะ เดี๋ยวฉันจะชวนคุณลูคัสมาด้วย”“ดีเลย ๆ ฉันเองก็จะชวนคุณคริสมาด้วยเหมือนกัน”“งั้นแยกย้ายกันไปโทรศัพท์ แล้วค่อยไ

วางแก้วลงบนโต๊ะแล้ว ชญานีก็รู้สึกมึนศีรษะ ตาพร่ามัวจนไม่สามารถมองเห็นลูคัสได้ชัดเจน พยายามขยี้ตาก็ยังคงมัวเหมือนเดิม“คุณนีเป็นอะไรเหรอครับ”เจนสุดารีบพยุงตัวเพื่อนเอาไว้ พยายามเขย่าตัวเพื่อให้รู้สึกตัว“ยัยนีแกเป็นอะไร”“จู่ ๆ ฉันก็เวียนหัวอ่ะ”“งั้นเดี๋ยวฉันพาไปนอนพักที่โซฟา”“เดี๋ยวผมช่วยดีกว่าครับ” ลูคัสอาสาชายหนุ่มพยุงร่างชญานีไปจนถึงโซฟา จัดท่าให้เธอนานเอนหลังอย่างสบายตัว จากนั้นหันมามองเจนสุดา ก็พบว่าเจ้าหล่อนทำหน้าเครียดเพราะเป็นห่วงเพื่อน“คุณนีคงไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ”“แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี”“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ปล่อยให้เธอนอนอยู่ตรงนี้แล้วเรามาสนุกกันต่อดีกว่า”“ฉันคงสนุกด้วยไม่ได้แล้วล่ะค่ะ เพราะต้องดูแลยัยนี”“นะครับคุณเจน ผมมีอะไรบางอย่างที่จะช่วยให้คุณสนุกได้ทั้งคืนเลยล่ะ” ลูคัสยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหยิบเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋า“นะ...นี่มันคืออะไรคะ”“ก็สิ่งที่จะทำให้คุณกับผมมีความสุขกันยังไงล่ะครับ หึ ๆ” แววตาของลูคัสเปลี่ยนไป ดูมีความน่ากลัวมากขึ้น ทำเอาเจนสุดาชะงักงัน มองหน้าเขาราวกับเป็นคนอื่น“ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบเล่นยา เชิญคุณกลับไปเถอะ” เจ้าหล่อนต้องใจแข็งเข

คริสรีบบินกลับมายังชิคาโกเมื่อได้รับรายงานจากเอเดน ว่าตอนนี้ชญานีได้บินกลับไปเมืองไทยแล้ว ระหว่างนั่งเครื่องชายหนุ่มพยายามโทรฯ ติดต่อคนรัก แต่เธอกลับปิดเครื่อง และแน่นอนว่าเขาต้องตรงมาหาเจนสุดาที่ร้าน เพื่อเค้นเอาความจริง ทั้งที่สัญญากันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน“คุณคริส!” เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาในร้านอย่างรีบร้อน ด้วยใบหน้าอันเกรี้ยวกราด ทำให้เจนสุดารู้สึกหวาดกลัว แต่พยายามฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ทำไมชญานีถึงกลับเมืองไทย ทั้งที่วันนี้ก็จะต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านผมแล้ว” มาถึงคริสก็ยิงคำถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด“คือ...ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยัยนีถึงตัดสินใจปุบปับอย่างนี้ มันบอกแค่ว่าอยากกลับไปคลอดที่เมืองไทยค่ะ”“ใช่เหรอที่คุณจะไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่” คริสมองเธออย่างจับผิด“ฉันพยายามถามแล้ว แต่มันบอกแค่นี้จริง ๆ ฉันเองก็งงเหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าทะเลาะกับคุณเสียอีก” เจนสุดาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นได้ยินคำยืนยันจากปากเจนสุดา คริสก็เริ่มมีท่าทีอ่อนลง เพราะรู้ว่าคนทั้งสองรักกันมาก คงไม่มีจุดประสงค์ร้ายอย่างแน่นอน “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ โทรฯ ไปก็ปิดเคร

หลังจากเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเจนสุดาเกือบจะสองอาทิตย์ กลับไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด คริสอดรนทนไม่ไหว วางแผนที่จะบุกเข้าไปชิงตัวชญานีออกมา เพราะมั่นใจว่าถึงยังไงลูคัสก็เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน หากจะรอให้มีเบาะแสมากกว่านี้คงจะอกแตกตายก่อนเป็นแน่“ฉันทนไม่ไหวแล้วเอเดน ยังไงก็ต้องบุกไปหามันถึงที่”“ไม่ได้นะครับมันเสี่ยงเกินไป”“เสี่ยงแต่ยังดีกว่าต้องมานั่งรอนอนรออย่างนี้ ฉันทรมานใจจะขาดแล้วเอเดน กลัวว่ามันจะทำอะไรลูกกับเมียฉัน”“ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นคนเข้าไปเองครับ”“ไม่เป็นไร ฉันจะเข้าไปหามันด้วยตัวเอง ส่วนนายซุ่มดูอยู่ด้านนอก ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นก็ถล่มพวกมันได้เลย”“แต่ผมก็ยังเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านายอยู่ดี”“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันเอาตัวเองรอดอยู่แล้ว นายก็รู้ว่าฉันเก่งแค่ไหน” คริสพูดติดตลกเพื่อให้เอเดนผ่อนคลายมากขึ้น“ครับเจ้านาย”“มันคงถึงเวลาที่ต้องสะสางความแค้นกันแล้วล่ะ ไม่ฉันก็มันจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง” คริสกล่าวอย่างอาจหาญ ไม่เกรงกลัวความตายแม้แต่น้อย ขอแค่ได้ช่วยชีวิตลูกกับเมียออกมาจากรังของคู่อริได้ยินอย่างนั้นเอเดนก็นึกถึงใบหน้าของหญิงผู้เป็นที่รัก คราวนี้เขาและเธ

“ฉันหายปวดท้องแล้ว เป็นไปได้ยังไง” เอื้อมมือลงไปแตะเลือดที่หว่างขาขึ้นมาดม ก็พบว่ากลิ่นคล้ายกับน้ำหวานไม่ผิดเพี้ยน ตัดสินใจเอาลิ้นไปแตะก็ได้รับรสชาติความหวานซะอย่างนั้น “นี่มันไม่ใช่เลือด”“เข้าใจถูกแล้ว ฉันไม่ได้เอายาขับเลือดให้เธอกินหรอก ยานี้จะทำให้เธอรู้สึกปวดท้องแค่ชั่วคราว ไม่มีอันตรายต่อเด็กในท้อง”“เธอสุดยอดมาก ๆ เลยอ่ะ ฉันขอโทษที่ว่าเธอตอนนั้นนะ”ปัง!“ว้าย!”เสียงปืนยังคงดังสนั่น รถที่แล่นตามมาหลายคันเริ่มใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว ยูเมโกะตัดสินใจยิงปืนสวนกลับไปเป็นช่วง ๆ“เธอมีมือถือไหม ฉันขอโทรฯ หาคุณคริสหน่อย ตอนนี้ต้องมีใครมาช่วยเราแล้วล่ะ”“อยู่ในกระเป๋ากางเกง” เธอตอบแต่ยังคงวางสายตาไว้ที่กลางถนนชญานีรีบล้วงออกมาแล้วกดเบอร์โทรฯ หาคริสด้วยมือที่สั่นเทา พยายามควบคุมตัวเองอยู่ครู่หนึ่งกว่าสติจะอยู่กับเนื้อกับตัว“รับสิคะคุณคริส รีบรับสิ”(ฮัลโหล นี่ใคร)ได้ยินเสียงคริสน้ำตาเธอก็ไหลทันที “คุณคริสคะนี่ฉันเอง”(ชญานี! เธอจริง ๆ ด้วยตอนนี้เธออยู่ที่ไหน รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอมาก กำลังจะเข้าไปช่วยเธอออกมาจากรังไอ้ลูคัสมัน)“อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลยค่ะ มีคนช่วยฉันออกมาจากที่นั่นแล้ว ตอ