All Chapters of พ่อพันธุ์มาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

ได้ยินเสียงคริสชญานีและเอเดนก็ยิ้ม รีบเดินตามเข้าไปในบ้านทันทีแม้ว่าจะเป็นบ้านร้าง แต่ทว่าก็มีอุปกรณ์ทุกอย่างเกือบจะครบครัน สามารถค้างคืนได้อย่างสบาย ๆ ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดจนพอที่จะอาศัยอยู่ได้ จากนั้นจึงเริ่มปฏิบัติการผ่าเอากระสุนออกให้เอเดนทำการต้มน้ำจนเดือดด้วยหม้อใบเล็ก ๆ เพื่อทำการฆ่าเชื้อมีดเล่มเล็กที่คริสนำติดตัวมาด้วย ส่วนชญานีมีหน้าที่เช็ดตัวให้ยูเมโกะรอเวลา ตอนนี้คนเจ็บนอนซมลืมตาแทบไม่ขึ้น แม้แต่แรงจะเปล่งเสียงยังแทบจะไม่มี“เสร็จแล้วครับเจ้านาย” เอเดนเดินเข้ามาพร้อมกับหม้อน้ำร้อน ที่มีไอควันลอยคลุ้งเหนือปากหม้อ วางมันไว้ข้างเตียงไม้เล็ก ๆ“เธอออกไปรอข้างนอกก่อน”“ไม่เอาฉันจะอยู่ที่นี่ด้วย”“บอกให้ออกไปยังไงล่ะ เดี๋ยวเห็นเลือดก็เป็นลมเป็นแล้งกันพอดี” คริสทำเสียงดุชญานีทำหน้าบึ้งราวกับเด็กเอาแต่ใจ “ไปก็ได้” เบะปากแล้วหันไปเอ่ยกับยูเมโกะ “สู้ ๆ นะยูเมโกะ”คนเจ็บแทบจะไม่มีแรงตอบแต่ก็ยิ้มน้อย ๆ เป็นการตอบรับ ชญานีออกไปแล้วเอเดนก็นำผ้าผืนเล็กมาให้ยูเมโกะกัดเอาไว้ แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยกำลังใจ แต่ตอนนี้เจ้าหล่อนคงไม่รับรู้เพราะเปลือกตาสวยได้ปิดลงไปเสียแล้ว“จะเริ่มแล้ว

ทั้งสี่คนออกมาจากป่าได้เพราะมีเฮลิคอปเตอร์บินไปรับถึงที่ โดยติดตามสัญญาณจากนาฬิกาข้อมือของคริสที่เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า มาถึงแล้วเอเดนก็ขอตัวพาคนรักกลับไปที่บ้าน ส่วนคริสกับชญานีจูงมือกันเข้าไปกราบมารดา“คุณแม่ครับ มีแขกมาขอพบครับ”ได้ยินเสียงลูกชายพิมพ์ผกาก็ละมือจากการถักนิตติ้ง เงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง“อ้าว! กลับมาแล้วเหรอลูก” เธอยิ้มด้วยความดีใจ เมื่อลูกชายปลอดภัยกลับมา แต่ก็สงสัยว่าแขกคนนั้นคือใครกันแน่ “แต่เอ๊ะ! แม่ไม่เคยมีแขกที่ไหนมาก่อนนี่นา”“ก็แขกคนที่แม่อยากเจอมากที่สุดไงล่ะครับ” คริสยิ้มก่อนจะยักคิ้วส่งสัญญาณให้คนที่หลบซ่อนตัวออกมา“สวัสดีค่ะป้าพิมพ์” ชญานีเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม โผเข้าไปกอดแม่สามีด้วยความคิดถึง“หนูนี! ฉันดีใจมากที่หนูปลอดภัยกลับมา”“หนูก็ดีใจที่ได้เจอป้าอีกครั้งค่ะ”“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก ต่อไปนี้หวังว่าจะไม่มีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นแล้ว”“ค่ะป้า ต่อไปนี้หนูจะมาอยู่กับป้าที่นี่ไม่ไปไหนแล้วค่ะ”คริสยืนยิ้มมองคนทั้งสองอย่างมีความสุข ได้ตัวชญานีกลับมาแล้ว ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมให้เธอออกไปไหนเด็ดขาด จนกว่าจะมั่นใจว่าลูคัสสิ้นฤทธิ์ ไม่สามารถทำอะไรใครได้อีก“ถึงเธออยาก

“คุณเอเดนตื่นได้แล้วค่ะ”ยูเมโกะเดินเข้ามาปลุกชายผู้เป็นที่รัก หลังจากทำอาหารเช้าไว้รอเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าตอนนี้เอเดนยังคงนอนอยู่บนเตียง แถมยังเอาหมอนมาปิดหูไว้อีกต่างหาก“ยังง่วงอยู่เลย” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงงัวเงีย“นี่มันสายแล้วนะคะ ฉันเตรียมข้าวเช้าไว้รอแล้ว ลุกขึ้นมาเร็ว”“หอมแก้มก่อนสิ แล้วจะลุก”“ทำตัวเหมือนเด็กไปได้” ยูเมโกะกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยอมโน้มตัวลงไปหอมแก้มเขา เอเดนฉวยโอกาสนี้รั้งตัวเธอเอาไว้ ประกบจูบริมฝีปากบางทันที“ปากหวานจัง”“พอใจแล้วใช่ไหม รีบลุกไปอาบน้ำ ฉันจะไปรอที่โต๊ะอาหารนะคะ”“ครับผมเดี๋ยวตามไปนะ”เอเดนมองตามไปจนเธอออกจากห้อง ชายหนุ่มนอนยิ้มอย่างมีความสุข ไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องมันจะลงเอยได้อย่างงดงามถึงเพียงนี้ เพราะก่อนหน้าคิดเอาไว้ว่า ถึงอย่างไรคงไม่มีวันจะได้อยู่ด้วยกันเป็นแน่หลังจากนั้นไม่นานเอเดนก็ออกไปหาเธอที่โต๊ะอาหาร พบว่ามีอาหารญี่ปุ่นสุดโปรดของตนวางเรียงรายบนโต๊ะ เอเดนยิ้มกว้างแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ“อร่อยไหมคะ”“อร่อยมาก ๆ เลยครับ ทำอย่างนี้ให้ผมกินไปตลอดชีวิตเลยได้ไหม” เอเดนเอ่ยทั้งที่ยังมีอาหารอยู่เต็มปาก“ได้สิคะ ฉันจะทำให้

“ยัยเจน! ฮึก ขอร้องล่ะนะอย่าทำอะไรเพื่อนฉันเลย” ได้ยินเสียงกรีดร้องของเพื่อนชญานีก็น้ำตาไหล ใจจะขาดรอน ๆ(ตอนนี้ชีวีตคุณเจนขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะ ถ้าคืนนี้เวลาสองทุ่ม ผมไม่เห็นคุณที่นั่น พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวมารับศพคุณเจนได้เลย หึ ๆ) กล่าวจบแล้วลูคัสก็วางสายไปชญานีเข่าทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก น้ำตาไหลพรั่งพรูลงอาบสองแก้มด้วยความเสียใจ รู้สึกสับสนกับชีวิตที่เกิดเรื่องร้าย ๆ ไม่หยุดหย่อน คราวนี้เธอจะตัดสินใจอย่างไรดี“ใจเย็น ๆ นะชญานี นายท่านว่ายังไงบ้าง บอกได้ไหม เผื่อว่าฉันจะช่วยอะไรได้” ยูเมโกะโอบไหล่เธอเพื่อให้กำลังใจ“ไอ้นั่นมันจับเพื่อนฉันไปทรมาน มันบอกว่าคืนนี้เวลาสองทุ่ม ถ้าฉันไม่ไปที่ท่าเรือมันจะฆ่าเพื่อนฉัน มันสั่งห้ามไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใคร ฉันควรจะทำยังไงดียูเมโกะ ฮือ ๆ ฉันกลัวเหลือเกิน”“นายท่านไม่มีวันทำอย่างนั้นหรอก เพราะถ้าเพื่อนเธอตายก็จะไม่มีอะไรต่อรอง ควรเอาเรื่องนี้ไปบอกกับคุณคริส เขาต้องช่วยเธอได้แน่ ๆ”“ไม่นะ! ฉันกลัวว่าเพื่อนจะโดนทำร้าย ยัยเจนคือเพื่อนที่ฉันรักที่สุดในชีวิต เป็นเหมือนพี่น้อง เป็นคนในครอบครัว ฉันไม่มีทางปล่อยให้เพื่อนฉันเป็นอะไรไปแน่”

ลานท่าเรือที่เคยมีผู้คนเดินพลุกพล่าน บัดนี้กลายเป็นเพียงสถานที่อันเงียบสงัด มีเพียงแสงจากเสาไฟส่องสว่างเป็นจุด ๆ ยูเมโกะเดินไปยืนอยู่ตรงกลางลาน กวาดสายตามองไปรอบตัวก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่มั่นใจว่าผู้เป็นเจ้านายจะต้องหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง“ยัยนี! ฮือ... แกไม่น่ามาที่นี่เลย” เสียงเจนสุดาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ยูเมโกะชะงักงัน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งยังไม่ยอมเอ่ยอะไร“ในที่สุดคุณก็มาจนได้ หึ ๆ” เอเดนหัวเราะอย่างพอใจ“ยัยนีรีบกลับไปตอนนี้เลย ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน” เจนสุดาตะโกนลั่น หญิงสาวที่เคยมีใบหน้าสวย ตอนนี้กลับโทรมขึ้นถนัดตา ขอบตาคล้ำราวกับคนที่อดหลับอดนอนมาหลายวัน นั่นเป็นเพราะยาเสพติดที่ลูกคัสฉีดเข้าไปในตัวเธอ จนตอนนี้แทบจะกลายเป็นทาสเขาเพราะฤทธิ์ยานรกนั่นไปแล้ว“ทำไมไม่หันมา คิดจะเล่นตุกติกอะไรงั้นเหรอ มาถึงที่นี่แล้วยังไงคุณก็ไม่มีทางรอดหรอก” ลูคัสเริ่มหวาดระแวง มองไปรอบตัวเพื่อสังเกตว่ามีอะไรผิดปกติไหมยูเมโกะกำลังจะเลื้อยมือลงไปหยิบปืนแต่ทว่าลูคัสกลับรู้ทันเสียก่อน“ห้ามขยับ! ไม่งั้นเพื่อนคุณตายแน่”“เอาเลยฆ่าฉันเลย! อยู่แบบนี้มันก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่แล้ว ฉันโคตรเสียใจที่เคยรั