All Chapters of พ่อพันธุ์มาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

“ยัยนี!!!” เมื่อเห็นเพื่อนรักเดินเข้ามาพร้อมกับชายแปลกหน้า เจนสุดาจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ“ฉันหายใจไม่ออกแล้วยัยบ้า” ชญานีดีใจจนน้ำตาซึม เมื่อได้เจอหน้าเพื่อนรักอีกครั้งห“ก็ฉันคิดถึงแกนี่นา หายไปตั้งสองเดือนแหนะ”“ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน”ต่างฝ่ายต่างก็ยิ้มให้กัน ก่อนที่เจนสุดาจะเหลือบตาไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง เจ้าหล่อนคุ้นหน้า พยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน“สวัสดีครับคุณเจน”“เอ่อ...คุณคือ”“ผมคริสครับ”“อ้อ ฉันจำได้แล้ว คุณคือผู้ชายที่ผับวันนั้นนั่นเอง รู้ตัวไหมว่าเป็นผู้ชายที่แย่มาก ลักพาตัวเพื่อนฉันไปตั้งนาน คิดบ้างไหมว่าเพื่อนเค้าจะเป็นห่วงแค่ไหน”ตอนแรกคริสส่งรอยยิ้มแห่งมิตรภาพให้ แต่ทว่าเมื่อโดนด่าซึ่ง ๆ หน้ารีบหุบยิ้มแทบไม่ทัน ปรายตาไปมองชญานีขอความช่วยเหลือ“แก...ใจเย็น ๆ ก่อน ฉันไม่เป็นไรกลับมาครบสามสิบสองก็ดีแล้ว อย่าไปว่าคุณคริสเลย”“ใช่สินะ แกชอบเค้านี่นา”“ไม่ใช่อย่างนั้น คือตอนนี้ทุกอย่างมันโอเคแล้ว ไม่อยากให้ต่อความยาวสาวความยืด อย่างน้อยไปอยู่ที่โน่นฉันก็สุขสบายดี”“ออกรับแทนอย่างนี้คงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วสินะ ว่าแต่แกจะกลับมาอยู่กับฉันเหมือนเดิมแล้ว

ได้ยินอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ หากเธอบอกไปตอนนี้เขาคงจะดีใจมาก แต่ก็กลัวว่าจะเกิดเหตุร้ายกับเธอและลูก เธอไม่อยากสูญเสียลูกไป“ฉันว่าอย่าเพิ่งคิดถึงขั้นนั้นเลยค่ะ ทำปัจจุบันให้ดีเป็นพอ ส่วนอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตก็ค่อยว่ากันอีกที”“ฉันรักเธอนะชญานี เธอคือผู้หญิงที่ฉันเลือกแล้ว รู้อย่างนี้จะยอมคบกับฉันไหม”“ถ้าคุณยังทำตัวดีสม่ำเสมอ ฉันจะยอมคบกับคุณค่ะ แต่ตอนนี้ฉันยังให้คำตอบไม่ได้”“งั้นฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันจริงใจมากแค่ไหน”“ฉันจะคอยดูค่ะ”เขาคลายอ้อมกอด แล้วพลิกตัวเธอให้หันมาสบตากัน คริสอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบ แต่ทว่าเจ้าหล่อนรีบเอียงหน้าหนีก่อน“ทำไมล่ะ”“ไม่ทำไม แค่ไม่อยากให้จูบ หื่นไม่รู้เวล่ำเวลา” เธอเบะปากใส่เขา“เอาน่า นิด ๆ หน่อย ๆ เอง”“คุณคริส!”เขาพยายามโน้มใบหน้าเข้ามาจนชญานีต้องยอมแพ้ ปล่อยให้ชายหนุ่มประกบริมฝีปาก บดจูบอย่างดูดดื่ม จนเธอเคลิ้มตามไปด้วย เลื้อยมือขึ้นไปกอดคอไว้อย่างแน่นหนาผละริมฝีปากออกมาแล้ว แต่ทว่าใบหน้ายังคงคลอเคลียกันอยู่ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดมาอย่างต่อเนื่องคริสเก็บตกด้วยการจุมพิตซ้ำอีกสองสามครั้ง จ้องมองดวงต

“ดีเลยครับ งั้นไปตอนนี้เลยดีไหมครับ”“ตอนนี้ฝนกำลังตกอยู่ค่ะ”“อ้อ ผมลืมไป งั้นนั่งรอจนกว่าฝนจะหยุดก็ได้ครับ” เขายิ้มให้เธอในระหว่างนั้นเจนสุดาก็เดินเข้ามาพอดี“อ้าว! แกมีแขกเหรอนี”“มาพอดีเลย ฉันจะแนะนำให้รู้จักกับคุณลูคัส”“สวัสดีค่ะ” เจนสุดากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีครับ”“นี่ยัยเจนเพื่อนสนิทฉันเองค่ะ”“ครับผม” ลูคัสพยักหน้ารับเจนสุดาหันไปมองหน้าเพื่อน เชิงตั้งคำถามว่าเขาเป็นใคร“อ๋อ ฉันเคยช่วยชีวิตคุณลูคัสไว้เมื่อห้าปีที่แล้วไง จำได้ไหมที่เคยเล่าให้ฟัง เมื่อครู่บังเอิญเจอกันที่หน้าร้าน”“อ้อ ฉันจำได้แล้ว บังเอิญมาก ๆ เลยเนาะ”ลูคัสส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เจนสุดา ด้วยความหล่อเหลาทำเอาเธอหน้าแดงก่ำด้วยความอาย แต่แสร้งทำเป็นนิ่งไม่ยอมให้เพื่อนสังเกตเห็นความผิดปกติ“คุณลูคัสจะว่าอะไรไหมคะ ถ้าฉันจะชวนเพื่อนไปด้วย”“ไม่มีปัญหาครับ ไปหลายคนสนุกดี”“ไปไหนกันเหรอ” เจนสุดาหันไปถามเพื่อน“อ๋อ คุณลูคัสจะไปเลี้ยงข้าวที่ฉันเคยช่วยเขาไว้น่ะ”“จะดีเหรอ”“ดีสิไปด้วยกัน”“โอเค ๆ ไปก็ไป” เจนสุดายิ้ม ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ชายหนุ่มบ้าง หลังจากใช้ชีวิตโสดมานานเพราะยังไม่มีผู้ชายถูกใจ บัดนี้เธอได้เจอแ

หลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมาทั้งคืนแล้ว เอเดนจึงตื่นนอนเช้ากว่าปกติ ตั้งใจจะมาเข้าครัวโชว์เสน่ห์ปลายจวัก เพราะเห็นว่ายูเมโกะนั้นกำลังไม่สบาย เมื่อคืนนี้เขาตื่นขึ้นมากลางดึก ก็พบว่าเจ้าหล่อนได้เข้านอนแล้วจึงไม่อยากจะรบกวนกำลังจะเดินไปเปิดไฟ ทว่าเอเดนกลับเห็นประตูห้องยูเมโกะเปิดแง้มเอาไว้ มีแสงไฟเล็ดลอดออกมา ชายหนุ่มยืนชั่งใจตัวเอง ใจหนึ่งก็บอกกับตัวเองว่าไม่ควรเสียมารยาท แต่อีกใจกลับสั่งให้ก้าวเท้าเข้าไปมองว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่‘คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง’ นั่นคือสิ่งที่เอเดนคิดในใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปอย่างเบาเสียงที่สุด พอมาถึงหน้าประตูหัวใจชายหนุ่มก็เต้นแรง ยื่นหน้าเข้าไปส่องที่ช่องเล็ก ๆ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลสัมผัสกับแสงไฟ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาชายหนุ่มเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เธอนั่งหันหลังบนเตียงนอน โดยไม่ได้สวมใส่อะไรเลย หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหื่นกระหาย แต่ทว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นดึงความสนใจของเอเดนไปชั่วครู่เจ้าหล่อนกำลังล้างแผลที่บริเวณต้นแขนอย่างตั้งใจ เห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร เอเดนจึงเกิดความอยากรู้ ว่าเธอไปทำอะไรมาจึงได้มีแผลอย่างนั้น กำลังจะเดินอ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวนะครับ ถ้ามีอะไรผิดปกติกดกริ่งเรียกหมอได้ตลอดเวลา”“ครับ”หลังจากคุณหมอออกไปจากห้องแล้ว คริสก็ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง จ้องเขม็งมองเธออย่างเอาเรื่อง ส่วนเรื่องความดีใจเก็บเอาไว้ก่อน“อธิบายมาว่ามันคืออะไร ปิดฉันทำไม”“คือ...ฉันไม่ได้ตั้งใจปกปิดเรื่องนี้เลยนะ”“ไม่ตั้งใจแล้วทำไมไม่บอก หรือคิดว่าฉันเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ” เขายังคงทำหน้าเข้ม แม้ในใจอยากจะกอดเธอเต็มทนแล้ว“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันแค่...” เธอไม่อยากพูดเรื่องนั้นให้เขาได้ยิน กลัวว่าจะทำให้ความเจ็บปวดในอดีตกลับมาทำร้ายเขาอีก“แค่อะไรรีบพูดมาสิ”“ฉันกลัวว่าลูกจะโดนฆ่าเหมือนอย่าง...”ได้ยินอย่างนั้นคริสก็ถึงบางอ้อ เป็นอย่างนี้สินะที่ทำให้เธอไม่ยอมบอกความจริง พอนึกถึงเรื่องลูกก็ทำให้คิดถึงคนทั้งสองที่ได้ล่วงลับไปแล้ว“คุณแม่คงบอกเธอแล้วสินะ”“อื้ม ฉันขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกแย่ แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ”คริสจับมือเธอมากุมเอาไว้ ส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้คนรัก เพื่อทำให้คลายความกังวลใจ“คุณไม่โกรธฉันแล้วเหรอ”“จะโกรธทำไมล่ะ ดีใจต่างหาก ดีใจมากจนพูดอะไรไม่ออก ขอบใจนะ” ดวงตาคมแดงก่ำ น้ำใส ๆ ที่เอ่อคลอไหลลงมาเป็นทาง จำ