ในที่สุดก็ถึงวันที่ชญานีต้องเดินทางกลับไปใช้ชีวิตตามเดิม วันนี้จึงมาลาพิมพ์ผกา โดยมีคริสเดินตามหลังมาอย่างอิดออด เพราะไม่ว่าจะรั้งไว้อย่างไรเธอก็ไม่ยอมอยู่ต่อ“อ้าว! หนูนี ตาคริส”“สวัสดีค่ะป้าพิมพ์”“สวัสดีจ้ะ นั่งก่อน ๆ”พิมพ์ผกาเอ่ยเชื้อเชิญด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เมื่อคนทั้งสองนั่งลงแล้ว ก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากสีหน้าของลูกชายสุดที่รัก“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะตาคริส”“ก็ถามคนโปรดของแม่ดูสิครับ ว่าเป็นเพราะอะไร” ได้ยินอย่างนั้นพิมพ์ผกาก็หันไปมองชญานีทันที“เกิดอะไรขึ้นเหรอหนูนี”“วันนี้หนูจะมาลาป้าพิมพ์ค่ะ อยู่ที่นี่มานานคงถึงเวลาจะต้องกลับแล้ว”“อ้าว! ฉันนึกว่าจะอยู่ที่นี่ด้วยกันซะอีก ในเมื่อหนูกับตาคริสก็เป็นผัวเมียกันแล้วนี่นา”“ผมไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นหรอกครับแม่ คนไม่มีใจถึงอ้อนวอนร้องไห้จนเป็นสายเลือดก็คงไม่อยู่” คริสยังคงทำหน้าบึ้งไม่ยอมมองหน้าเธอเลย“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะลูก เดี๋ยวหนูนีก็เสียใจหรอก หนูนีเค้าต้องกลับไปช่วยเพื่อนดูแลร้าน จะมาอยู่ที่นี่ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ ถึงยังไงก็ไปมาหาสู่กันได้เหมือนเดิมนี่นา” พิมพ์ผกากล่าวอย่างเข้าใจ“ขอบคุณมากนะคะป้าพิมพ์ที่เข้าใจ ไม่เหมือนใ
Last Updated : 2026-03-29
