Todos los capítulos de เลวสิ้นดี: Capítulo 101 - Capítulo 110

เหมันต์หยุดดื่มแล้วเดินขึ้นไปยังชั้นบน เมื่อเข้าไปในห้องก็รู้สึกว่าอากาศร้อนกว่าตอนที่ออกมา ดวงตาคมกริบเหลือบมองเครื่องปรับอากาศทันที พบว่ามันถูกปิดไปแล้ว น่าจะเป็นฝีมือของคนที่นอนอยู่บนเตียงพิรญาณ์นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ทำเหมือนกับว่าหนาวมากอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่อากาศภายในห้องก็ไม่ได้เย็นเท่าข้างนอก เขาดึงผ้าห่มออกแล้วจับร่างเล็กพลิกตัวนอนหงาย ก่อนจะเลิกเสื้อที่เธอสวมใส่แล้วขึ้นไปกองไว้เหนืออก จากนั้นก็ทาบทับร่างและดูดเลียยอดปทุมถันเพื่อเริ่มบทรักรอบที่สองทว่าความร้อนจากร่างกายที่มากจนเกินปกติ ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก เธอไม่ได้ลืมตามองเขาเลย แต่ริมฝีปากนั้นสั่นระริกราวกับอยู่ท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ บางครั้งก็ขมวดคิ้วคล้ายกับว่ารู้สึกทรมานเขายื่นหลังมือไปแตะหน้าผากมนทันที พบว่าอุณหภูมิของร่างกายร้อนกว่าตอนกลางวันเสียอีก จากที่จะทำอีกครั้งก็ไม่มีอารมณ์แล้ว จึงดึงเสื้อเธอลงแล้วห่มผ้าให้เช่นเดิมเหมันต์ไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะดูแลคนป่วยไม่เป็น เขาลงไปเคาะประตูห้องเรียกป้าแก้ว แต่เมื่อรู้ว่านางไม่ได้อยู่ในห้องจึงเดินกลับขึ้นไปชั้นบนอีก เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพิรญาณ์น่าจะฝากให้ช่วยด

เหมันต์เดินลงมายังชั้นล่างอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในครัว แล้วหยิบกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในตู้เย็นออกมาเปิดดื่ม ช่วงเวลาเดียวกันนั้นป้าแก้วกำลังตักข้าวต้มใส่ชาม เหมือนจะยกขึ้นไปให้พิรญาณ์ นางเหลือบมองเขาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ไม่ยอมพูด“ป้ามีอะไรหรือเปล่า”“คุณเหมันต์อย่าทำอะไรรุนแรงกับหนูพราวได้ไหมคะ ถือว่าป้าขอ ป้าสงสารหนูพราวค่ะ” นางรวบรวมความกล้าเอ่ยออกไป แต่ก็ทำใจมาแล้วว่าเขาจะต้องโกรธมากแน่ๆ ที่ไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว“ป้าควรจะบอกคิมหันต์ให้เลิกยุ่งกับเมียผมมากกว่านะ”ป้าแก้วก้มหน้างุด แต่ก็ทำใจกล้าพูดต่อไปอีกว่า “หนูพราวเคยถูกข่มขืนมาก่อน ถ้าคุณเหมันต์รักเธอจริงๆ ก็พยายามอย่าใช้ความรุนแรงกับเธอเลยนะ บางทีอะไรๆ มันอาจจะดีขึ้นก็ได้”“ถูกข่มขืน?” ชายหนุ่มทำหน้าฉงน ตอนที่เขาแอบถ่ายคลิปเมื่อปีนั้นจะเรียกว่าข่มขืนได้หรือเปล่านะ แต่ก็ไม่น่าใช่ นั่นควรจะเรียกว่าลักหลับมากกว่าเพราะเขาไม่ได้ใช้ความรุนแรงเลย“ค่ะ หนูพราวเคยถูกข่มขืนจนท้อง จนมีน้องพีร์นั่นแหละ ป้าไปก่อนนะ” หญิงวัยกลางคนยกถาดที่มีชามข้าวต้มขึ้นมาแล้วรีบเดินออกจากห้องครัว เหมือนกลัวว่าจะได้ตอบคำถามอย่างไรอย่างนั้น นางคง

“สร้อยเส้นนี้มาอยู่กับคุณได้ยังไง หรือว่า… คุณคือเจ้าของสร้อย?”“ไม่ใช่ ฉันแค่เก็บได้” เธอรีบปฏิเสธ แต่แทนที่คนตรงหน้าจะเชื่อ เขากลับยิ้มเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ“ผมว่าคุณไม่น่าจะเก็บสร้อยของคนอื่นไว้นะ ยอมรับมาเถอะว่าชื่อเก่าของคุณคือรวิกานต์”“ก็ฉันบอกว่าไม่ใช่ไง!” เธอขึ้นเสียงใส่เขา“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมบอกลูกน้องไปบ้านที่คุณเคยอยู่มาก่อน แล้วให้พวกมันถามคนบ้านนั้นว่ามีคนชื่อรวิกานต์หรือเปล่า ดีไหม?”“อย่านะ!”“ทำไมล่ะ คุณไม่ได้ชื่อรวิกานต์ไม่ใช่เหรอ จะกลัวอะไร” เขาถามอย่างยียวน ท่าทางของหญิงสาวยิ่งทำให้เขาเชื่อว่าเธอคือเจ้าของสร้อยจริงๆพิรญาณ์บีบมือตัวเองแน่นก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ เอ่อล้นออกจากดวงตาคู่สวย เธอไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนออกมาแล้วเพราะมืดแปดด้านไปหมด ตอนนี้เขากำลังสงสัยว่าเธอคือ ‘รวิกานต์ นิรากร’ ยากนักที่จะปฏิเสธได้ คงเป็นเพราะเพื่อนเขาแน่เลยที่เป็นคนเล่าให้ฟังเหมันต์โน้มตัวลงพร้อมกับยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กของหญิงสาว เขายิ้มที่มุมปากแล้วเอ่ยว่า “ที่แท้คุณก็ตกเป็นของผมอีกครั้งตั้งแต่คืนนั้นแล้ว คนที่คิมหันต์แอบพาเข้ามานอนในบ้านของผม ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคุณจริง

ค่ำคืนนั้น เชนดื่มเหล้าจนเมาหลับเลยได้นอนอยู่บนโซฟา เหมันต์บอกป้าแก้วหาหมอนกับผ้าห่มไปให้มันก่อนที่เขาจะขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อนอนกับหญิงสาว ซึ่งเธอก็ล็อกประตูไว้เช่นเดิม ลำบากเขาต้องหากุญแจมาไขเข้าไปอีกตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่ม ไฟในห้องถูกปิดหมดแล้วเหลือไว้เพียงแสงสลัวจากโคมไฟที่สว่างไม่มาก ในคอกกั้นเด็กนั้นพิรญาณ์กำลังกล่อมลูกที่ยังไม่ยอมนอน เหมือนเธอจะรู้แต่แรกว่าเขาเปิดประตูเข้ามา จึงไม่ตกใจอะไร แต่ก็ทำหน้าเหม็นเบื่อแน่นอนว่าเธอไม่คุยกับเขา ตอนป้อนข้าวลูกเมื่อช่วงเย็นก็ย้ายไปป้อนอยู่ในห้องครัว เพราะกลัวว่าเขาจะกวนลูก และตอนกินข้าวก็ไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะกัน ซึ่งมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันก่อนแล้วเมื่อชายหนุ่มเห็นว่าคนที่นอนตะแคงอยู่ข้างลูกนั้นนิ่งเงียบ ทำเหมือนกับว่ามองไม่เห็นเขา เขาจึงเข้าไปอยู่ในคอกกั้นเด็ก ก่อนที่จะเอนตัวลงแล้วอุ้มเด็กพีร์ขึ้นมานอนคว่ำบนตัวเจ้าตัวเล็กถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อเห็นหน้าคนที่ไม่ชอบก็ตะเกียกตะกายจะไปหาผู้เป็นแม่ทันที แต่กลับถูกคนตัวใหญ่กอดไว้แน่นจนต้องส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างขัดใจ“ไหนลองเรียกพ่อซิ”พิรญาณ์มองคนที่แกล้งลูกของเธอด้วยแววตาสงบนิ่ง แล้วเอ่ยเสีย

ความเจ็บจุกที่ไม่เคยชินสักที ทำให้พิรญาณ์กัดริมฝีปากแน่น ของเขาใหญ่มากจนเธอต้องขยับหนีทุกครั้งที่มีการบดเบียดเข้ามาแต่ก็หนีไม่ได้อยู่ดีเพราะชายหนุ่มสอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าของเธอ เพื่อรั้งไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนที่เขาจะเริ่มเคลื่อนไหวสะโพกอย่างไม่อาจหักห้ามใจ และใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดเกสร หยอกเย้าให้เธอสยิวจนอยู่ไม่เป็นสุขท่านี้ทำให้เธอรู้สึกดีมากจนแทบจะกลั้นเสียงครางไว้ไม่ได้ แต่ก็พยายามเอามือปิดปากตัวเองเพราะกลัวว่าลูกจะตื่น มีเพียงคนคุมเกมที่ได้ยินเสียงหวานหลุดออกจากปากเล็ก“อา… แน่นจัง” เหมันต์ครางกระเส่าอย่างเมามันในอารมณ์ เขาก้มลงใช้ลิ้นลากเลียซอกคอหอมกรุ่นไปด้วย ทว่าไม่ได้ฝากรอยจูบไว้เพราะรอยเดิมยังไม่จางหายสนิท พอผละจากซอกคอก็เกร็งเรียวลิ้นเลียติ่งหูของเธอ เป็นเหตุให้สาวเจ้าขนลุกเกรียวจนต้องหดชิดลำคอด้วยความรู้สึกซ่านหวิวชายหนุ่มขยับสะโพกไปเรื่อยๆ อย่างช่ำชอง เบาบ้างหนักบ้างสลับกัน แต่ทุกครั้งที่กระทุ้งอย่างหนักหน่วงก็จะได้ยินเสียงครางจากเจ้าของร่างเล็ก ทำให้เขานึกสนุก อัดกระแทกซ้ำๆ เน้นๆ จนร่างนั้นสั่นไปตามแรงกระทำ ยิ่งเห็นมือข้างหนึ่งของเธอกำหมอน ส่วนอีกข้างก็ขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู