Todos los capítulos de เลวสิ้นดี: Capítulo 111 - Capítulo 120

“นี่ใครเหรอ” นับดาวถามอย่างตื่นเต้นพลางชี้ไปที่พิรญาณ์“เมียกับลูกผมเอง”“ฮะ!” คนเป็นพี่ดูตกใจกับคำตอบของน้องชายอยู่ไม่น้อย เธอหันไปมองพิรญาณ์อีกครั้ง อีกฝ่ายก็ส่งยิ้มกลับมา แต่ไม่ได้ไหว้ทักทายกันเพราะติดตรงที่ยังอุ้มลูก“ตกใจอะไร”“ก็ตกใจตรงที่บอกว่าเมียกับลูกนี่แหละ เราไปทำผู้หญิงท้องตั้งแต่ตอนไหน ทำไมพี่ไม่รู้เรื่องเลย”เหมันต์ก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ถ้าพูดออกไปตรงๆ เดี๋ยวพี่ก็จะถามอีก เขาจะไม่ได้ยืนตอบคำถามทั้งคืนเลยหรือ“น้องสะใภ้พี่ชื่ออะไร”“ชื่อพราว ส่วนลูกชื่อพีร์”“อย่าบอกนะว่านี่คือหลานของพี่จริงๆ” นับดาวหันไปมองน้องพีร์ที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่“ก็ใช่ไง คิดว่าหน้าเหมือนกันไหมล่ะ”“เหมือนนะ ตอนเด็กหน้าตาเราเป็นแบบนี้เลย พี่จำได้” จากที่ไม่เชื่อก็ชักจะเริ่มเชื่อแล้วว่าน้องชายพูดความจริง มันเป็นอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกเซอร์ไพรส์มาก“น้องสะใภ้พี่ก็คือแม่ค้าขายขนมที่พี่เคยบอกให้ผมโอนเงินให้นั่นแหละ”“จริงเหรอ” นับดาวทำตาโตด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเดินไปหาพิรญาณ์อย่างไม่เชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกันจริงๆ “น้องจำพี่ได้ไหม พี่ชื่อนับดาว เคยสั่งขนมไปครั้งหนึ่ง นี่ก็ว่าจะสั่งอีกอยู่เลยนะ”

ถนนที่อยู่หน้าบ้านเป็นเพียงถนนในซอย ไม่ใช่ถนนใหญ่ พอมีรถยนต์หลายคันจอดอยู่จึงกลายเป็นว่าแคบลง พิรญาณ์ต้องเดินไปจนสุดมุมรั้วบ้านถึงเจอกับรถของเหมันต์ ซึ่งตรงนี้สว่างไม่มากนักเพราะไม่ได้อยู่ใต้เสาไฟ แต่ก็ไม่ถึงกับมืดจนต้องส่องไฟนำทางเมื่อเห็นคนตัวสูงยืนกอดอกพิงประตูรถด้านหลังฝั่งซ้ายมือ เธอก็เข้าไปถามด้วยความฉงน “คุณมีอะไรจะคุยกับฉันหรือเปล่า”เหมันต์หันไปมองเจ้าของเสียงด้วยแววตาเรียบนิ่ง จนยากจะคาดเดาว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ก่อนที่จะถามออกไปตรงๆ ว่า “คิดจะหนีเหรอ”หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับชะงัก “คุณพูดเรื่องอะไร”ชายหนุ่มกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บช้ำ เพราะได้ยินหมดแล้วว่าเธอคุยอะไรกับพี่ชายเขา ถ้าเขาไม่เอะใจตอนที่เห็นคิมหันต์เดินกลับเข้าไปในบ้าน ก็คงจะกลายเป็นคนโง่ ถูกเมียหลอกให้ไปเอายาดมในรถ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอแค่ต้องการหาเวลาคุยกับอีกคนเขาแอบตามพี่ชายไปทั้งที่ยังไม่ได้ก้าวเท้าพ้นเขตประตูรั้วบ้านด้วยซ้ำ และยืนฟังจนรู้แจ้งว่าพิรญาณ์แค่หลอกให้เขาตายใจ เธอถึงขั้นกล้าหลอกเขาซ้ำสองเลยหรือ? กล้ามากจริงๆเรื่องที่เจ้าตัวโทรมาขอให้ปล่อยวาสินี ก็ใช่ว่า

เหมันต์รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เมื่อมองออกไปข้างนอกแล้วเห็นผู้ชายคนนั้นเดินไปไกลแล้ว จึงหันมาบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนว่า “กลับบ้านเถอะ”มือหนาจับสะโพกผายยกขึ้นทันที แต่เธอกลับกดกายลงมาทั้งน้ำตา“คืนนี้ฉันจะทำให้คุณมีความสุขเอง แต่ฉันขออิสระได้ไหม คุณอยากให้ฉันเป็นลูกหนี้ของคุณก็ได้ แต่อย่าบังคับจิตใจฉันอีกเลยนะ ฉันไม่อยากรักคุณแล้ว” พูดประโยคสุดท้ายจบ น้ำตาของเธอก็ยิ่งหลั่งรินออกมามากกว่าเดิม ทำเอาคนฟังถึงกับน้ำตาตกใน“ไม่อยากรักแล้ว… หมายความว่าครั้งหนึ่งคุณเคยรักผมใช่ไหม”พิรญาณ์ตอบไม่ได้ว่ารักหรือไม่รัก แต่หลังจากที่เปิดใจให้เขา มันมีความรู้สึกหลงรักเกิดขึ้นจริงๆ ซึ่งเป็นการรักแบบเริ่มต้น ไม่ใช่รักมานาน เธอหลงมองเขาในแง่ดีเพราะไม่รู้ว่าเขายังมีอีกมุมหนึ่งที่ทั้งโหดร้ายและป่าเถื่อน หากรู้แต่แรกก็คงไม่มีทางเปิดใจให้แบบนี้“ปล่อยฉันกับลูกไปเถอะ แล้วฉันจะตอบแทนน้ำใจของคุณ ฉันจะทำให้คุณมีความสุขเท่าที่คุณอยากให้ทำ ขอให้คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของเราสองคนเถอะนะ ส่วนคลิปที่คุณถ่ายเก็บไว้ ถ้าไม่สงสารผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้อย่างฉัน ก็สุดแล้วแต่คุณ”คำพูดของหญิงสาวพานทำให้น้ำตาของลูกผู้ชายไห

เหมันต์นอนอยู่ในห้องพักหลังร้านเหล้าทั้งคืน กลับบ้านอีกทีก็ตอนสิบโมงเช้า ซึ่งเป็นเวลาที่เขาคิดว่าพิรญาณ์ไม่อยู่แล้ว เขาหนีไปอยู่ที่อื่นก็เพราะไม่อยากเห็นหญิงสาวขับรถออกไปต่อหน้าต่อตา แต่เมื่อกลับถึงบ้านแล้วไม่เห็นรถของเธอ แววตาคู่นั้นกลับเศร้าหมองยิ่งกว่าเดิมเขาไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เมื่อวาน สภาพในตอนนี้จึงเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า ทันทีที่ลงจากรถก็เห็นชายชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้าน เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะสงสัยว่าเป็นใครในขณะเดียวกันลูกน้องสองคนก็เดินมาดูด้วยความเป็นห่วง เหมือนพวกเขาจะรู้จากป้าแก้วแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่ถามเจ้านายว่าหายไปไหนมา แต่ก็ระมัดระวังอยู่มากเพราะกลัวอีกฝ่ายโมโห“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ชายหนุ่มเอ่ยถามลูกน้องสองคนที่เขาวานให้ไปสืบหาที่มาที่ไปของพิรญาณ์เมื่อสามสี่วันก่อน สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสดชื่นเท่าใดนักเพราะนอนไม่หลับทั้งคืน เช้ามาก็ยังดื่มเหล้าต่ออีก“เพิ่งมาถึงได้ไม่นานครับ แต่ว่า…” เข้มเงียบไป“แต่ว่าอะไร”“มีคนขอตามมาด้วย เขาบอกว่าเป็นพี่ชายบุญธรรมของคุณพราวครับ แล้วตอนนี้ก็กำลังนั่งอยู่ในบ้าน รอคุยกับนายน้อย”“แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ” เขามองไปยังชายชุดด

ช่วงเย็นของวันนั้นเองที่พิรญาณ์เข้าใจคำพูดของพี่บุญธรรม หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปอย่างที่เขาพูดไว้จริงๆ ในคฤหาสน์ของตระกูลพนานิธิกุลที่เธอเคยอยู่มาตั้งแต่เด็ก บัดนี้เงียบเหงา เพราะมีทั้งคนที่ลาออกและตายจากไป นอกจากพัสกร ก็มีแค่บรรดาสาวใช้กับคนสวน รวมถึงคนขับรถเท่านั้น ส่วนคนเป็นแม่ ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลภารดีคือแม่บุญธรรมของเธอ นางปวดหัวเรื้อรังมานานแล้ว จนกระทั่งไปหาหมอถึงได้รู้ว่าเป็นโรคเนื้องอกในสมอง เพิ่งผ่าตัดไปเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง ปัจจุบันยังนอนอยู่ในห้อง ICUพัสกรชวนน้องบุญธรรมไปเยี่ยมผู้เป็นแม่ที่โรงพยาบาล โดยฝากน้องพีร์ให้สาวใช้ช่วยเลี้ยงไปก่อน ตอนแรกเธอปฏิเสธเพราะในใจยังเต็มไปด้วยทิฐิ แต่เมื่อรู้ว่าก่อนหน้านี้คนป่วยเคยเอ่ยปากขอให้ลูกชายตามหาคนที่หายไป เพราะนางอยากขอโทษทุกเรื่อง และอยากชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างให้สมกับที่ตนเคยทำ ใจของเธอก็โอนอ่อนและยอมตามคนเป็นพี่ไปแต่โดยดีในห้อง ICU ที่พิรญาณ์เข้าไปพร้อมกับพัสกร คนที่นอนอยู่บนเตียงยังไม่ฟื้น ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ ภาพที่เห็นทำให้เธอนึกถึงพี่ชายบุญธรรมอีกคน สภาพของเขาตอนที่นอนรักษาตัวดูหนักหนาสาหัสกว่านี้มาก จนใ