Todos los capítulos de เลวสิ้นดี: Capítulo 121 - Capítulo 130

นานหลายวันแล้วที่เหมันต์ต้องทนอยู่กับความเศร้า เขาแทบไม่คุยกับใครเลย กลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่โมโห ไม่โวยวาย ผิดกับเหมันต์คนก่อนอย่างเห็นได้ชัด จนเข้มกับสิงห์นึกเป็นห่วง พวกเขาเองก็ไม่กล้าหาผู้หญิงคนใหม่มาช่วยดามใจ เพราะรู้ว่าเจ้านายรักผู้หญิงที่ชื่อพิรญาณ์มาก จึงทำได้มองอยู่ห่างๆตอนบ่ายของวันนั้น ชายหนุ่มนั่งมองผลตรวจ DNA อยู่ตรงระเบียง เขากับน้องพีร์มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเป็นพ่อลูกกันจริงๆ หากในยามที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เขาคงจะดีใจมาก แต่ตอนนี้กลับมีความเศร้าปะปนอยู่เขาพลาดเองที่ปล่อยให้ผีห่าซาตานที่อยู่ในใจเข้าครอบงำ จนทำให้พิรญาณ์ต้องหอบลูกหนีไปอยู่ที่อื่น กว่าจะรู้ว่าตัวเองเลวมากแค่ไหน เมื่อคิดจะปรับปรุงตัว มันก็สายไปเสียแล้วเมื่อมองสร้อยที่สลักชื่อเก่าของคนรัก ซึ่งอยู่ในมืออีกข้าง น้ำตาก็ตกในทันที เขาไม่โทษว่าเธอใจแข็งดั่งหินผาหรอก มันเป็นเพราะเขาเองต่างหากที่ทั้งปากและหัวใจบอกว่ารัก แต่กลับใช้ความรักไม่เป็นถึงทำให้เสียเธอไปในขณะเดียวกันผู้เป็นพ่อก็เคาะประตูแล้วถือวิสาสะเปิดเข้ามาหาลูก เพราะได้ยินเข้มกับสิงห์เล่าให้ฟังเมื่อหลายวันก่อนว่านายน้อยของพวกเขาอกหัก แต่ตนเพิ่งม

จักรินขอตัวไปเข้าห้องน้ำ อรพินท์ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยจึงถือโอกาสนี้ส่งเสียงเรียกลูกให้เข้ามาหา ซึ่งนางได้ยินบทสนทนาของทั้งสองมาตั้งแต่แรกเริ่ม จึงอยากบอกอะไรบางอย่าง“แม่มีอะไร หิวน้ำเหรอ หรือว่าอยากเข้าห้องน้ำ?”คนเป็นแม่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะพูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงว่า “อย่าช่วยจักริน…”“แม่ฟังนะ วาบอกไปหลายครั้งแล้วว่าพี่เหมันต์คือเจ้าหนี้ตัวจริง เขาทำเกินไปมาก ในเมื่อวากับพี่จักรินมีศัตรูคนเดียวกัน การช่วยเขาแก้แค้นมันก็เป็นสิ่งที่สมควรทำแล้วค่ะ แม่อยู่เฉยๆ รอฟังข่าวก็พอ เราจะได้หลุดพ้นจากหนี้นอกระบบนี่สักที”“อย่า…”เสียงกระแอมของจักรินดังขึ้น ทำให้อรพินท์หยุดชะงัก เขาเดินออกจากห้องน้ำแล้วเดินมาบอกหญิงสาวว่ามีเรื่องจะคุยกับแม่ของเธอนิดหน่อย เธอจึงออกจากห้องไปชายหนุ่มเดินเข้าใกล้เตียงผู้ป่วย เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความดุดันว่า “ถ้าไม่อยากให้ลูกสาวของคุณถูกส่งไปขายตัว อะไรที่ไม่ควรพูดก็หุบปากไว้ซะ อย่าลืมว่าผมกำลังช่วยปิดบังอยู่”อรพินท์น้ำตาไหล นางกำมือแน่นจนสั่นระริก อยากลุกขึ้นทุบตีคนพูดใจแทบขาด ทว่าก็ทำได้แค่มองด้วยสายตาขุ่นเคืองนางไม่ส

“ฉันไม่โทร” พิรญาณ์เอ่ยเสียงแข็งพลางมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเกลียดชัง เธอไม่เคยลืมว่าครั้งหนึ่งเขาคิดจะฆ่ากันให้ตาย ถ้าคืนนั้นคิมหันต์ไม่บังเอิญช่วยไว้เสียก่อน คาดว่าเธอคงจะจากโลกนี้ไปเพราะน้ำมือของผู้ชายคนนี้แล้ว จิตใจของเขาต้องอำมหิตแค่ไหนกันถึงรับจ้างฆ่าคนได้“บอกให้โทร!” เขาขึ้นเสียง“หึ! ฉันชักจะเริ่มสงสัยแล้วสิ ว่าคนที่ไปทำร้ายร่างกายน้าอรไม่ใช่คนของเขา แต่เป็นคุณเอง คุณต้องการทำให้ยัยวาเกลียดเขามากๆ เพื่อที่จะได้ช่วยกันแก้แค้น ฉันพูดถูกไหม?” พิรญาณ์ถามอย่างรู้ทันเธอเชื่อว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะคืนสุดท้ายที่มีอะไรกับเหมันต์ เขายกหนี้ให้แล้ว ถ้าเขาจะกลับคำเพียงเพราะเธอไม่อยากอยู่กับเขา ไม่สู้ขูดรีดเงินจากเธอแทนจะไม่ดีกว่าหรือ? อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสได้เงินคืนมากกว่าอีก และอาจจะใช้เป็นข้อผูกมัดให้อยู่ด้วยกันต่อไปได้“ฉลาดดีนี่ ตามที่คุณเข้าใจนั่นแหละ แต่ช่วยไม่ได้นะ ผมก็แค่อยากเอาคืนในสิ่งที่มันเคยทำกับผม”“แล้วทีตัวเองทำกับคนอื่น ไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาก็อยากเอาคืนเหมือนกัน”“ไม่ต้องพูดมาก โทรหามันเดี๋ยวนี้”พิรญาณ์นั่งนิ่งไม่ยอมทำตาม จักรินเห็นเช่นนั้นก็เริ่มฉุน เขากดโทรออกแล้วเปิดลำโพ

พิรญาณ์ถูกนำตัวออกมาจากห้องห้องหนึ่ง ซึ่งมีเพียงสังกะสีกั้นไว้ ผ้ามัดปากถูกแก้ไปแล้ว เหลือเพียงเชือกที่ยังมัดข้อมือไว้เหมือนเดิม“แก้เชือกให้พี่ฉันสิ!” วาสินีหันบอกชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนประกบพี่สาว เมื่อพวกเขานิ่งเฉย เธอจึงเดินเข้าไปเสียเอง“วาระวัง!” คนเป็นพี่ตะโกนบอกเพราะสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเห็นจักรินเดินตามน้อง สีหน้าของเขาดูไม่น่าไว้ใจเท่าใดนัก เพียงชั่วพริบตาเดียวก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ เพราะเขาทุบท้ายทอยน้องเธอจนล้มลงกับพื้นจักรินเดินไปเปิดกระเป๋าสะพายของวาสินีเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จากนั้นก็ส่งสายตาบอกให้เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาอุ้มเธอออกไปข้างนอก เขาพูดอย่างกระหยิ่มใจว่า “ดีจริงๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”“หมายความว่ายังไง” พิรญาณ์ถามเสียงห้วน“ก็หมายความว่าน้องคุณมันโง่จนให้ผมหลอกได้ง่ายๆ ยังไงล่ะ รู้หรือเปล่าว่ามีคนต้องการเอาตัวน้องคุณไปขายเพื่อใช้หนี้แทนเจ๊อรพินท์”“เลว”คำพูดสั้นๆ ที่ออกจากปากหญิงสาวทำให้จักรินขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน เขาบีบคอเธอแล้วเอ่ยว่า “ไอ้เหมันต์ก็เลวไม่ต่างจากผมหรอก ไม่อย่างนั้นคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้”“แต่จิตใจของคุณสกปรกยิ่งกว่า” พิรญาณ์ไม

พิรญาณ์พยุงคนเจ็บให้เดินเข้าไปในป่าด้านหน้าโกดัง เธอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของจักรินตามหลังมาเรื่อยๆ แต่ฟังไม่ชัดนักคืนนี้เป็นคืนเดือนหงายจึงพอมองเห็นรางๆ หญิงสาวกัดริมฝีปากฮึดสู้จนพาคนเจ็บออกห่างจากโกดังร้างนั้นได้ เมื่อเธอรู้ว่าเขาเดินไม่ไหวจึงพาไปนั่งหลบอยู่หลังพุ่มไม้ก่อนไม่นานนักก็ได้ยินเสียงของคนที่ตามหลังมาไม่ห่าง“ไอ้เหมันต์! มึงออกมา!”เสียงที่ได้ยินนั้นไม่ต่างจากฆาตกรโรคจิต พิรญาณ์กลัวจนตัวสั่นไปหมดเพราะอีกฝ่ายตะโกนอยู่ไม่ไกล เธอกอดชายหนุ่มไว้แน่น เขาก็กอดตอบเพื่อปลอบประโลมว่าไม่ต้องกลัวในมือของจักรินมีไม้หน้าสาม เขาเดินสำรวจดูป่าละเมาะด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความอำมหิต แต่เพราะเจ็บหลังเท้าที่มีแผลจึงเดินได้ช้า ต้นแขนที่ถูกยิงเฉียดๆ ก็ยังคงมีเลือดไหลซึม ซึ่งตอนนี้ใช้ผ้าพันแผลไว้แล้ว เขากวาดสายตามองรอบๆ จนกระทั่งยืนอยู่ใกล้พุ่มไม้นั้น“มึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ออกมา!”หัวใจของหญิงสาวเต้นโครมครามเมื่อได้ยินเสียงนี้ในระยะประชิด เธอคิดว่าถ้าจักรินเดินมาอีกสักสามสี่ก้าว ก็คงจะเห็นแน่ๆ ว่ามีคนนั่งอยู่ทางซ้ายมือ แขนเล็กโอบกอดคนข้างกายแน่นขึ้น และทำใจไว้แล้วว่าคงจะไม่รอดพ้นจากเงื้อมมือข