บททั้งหมดของ เลวสิ้นดี: บทที่ 81 - บทที่ 90

มือหนาข้างหนึ่งที่ยังกอดเอวเล็กเลื่อนขึ้นมาเกาะกุมเต้างาม พร้อมกับมืออีกข้าง ก่อนจะบีบคลึงอย่างเมามัน เขาใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดอกเพื่อให้ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างหญิงสาว ซึ่งนั่นก็ได้ผลเพราะเริ่มได้ยินเสียงครางแผ่วเบาออกมาจากปากเธอเม็ดบัวสีหวานล่อตาล่อใจให้ชายหนุ่มห่อลิ้นชิมรส ทันทีที่ความอุ่นชื้นจากลิ้นสัมผัสกับเม็ดเชอร์รี เจ้าของร่างก็สะดุ้งเฮือกราวกับมีกระแสไฟฟ้าส่งผ่านเข้ามา เธอก้มมองใบหน้าของเขาที่ตอนนี้กำลังดูดดึงยอดอกอย่างตะกละตะกลาม เท่านั้นไม่พอเขายังฝากรอยไว้รอบๆ จนผิวขาวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง“อื้อ เจ็บ” พิรญาณ์ดันใบหน้าหล่อเหลาออกทันที แต่เขาก็เปลี่ยนมาโลมเลียเช่นเดิมจนยอดปทุมถันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย สะท้อนกับแสงไฟที่ลอดผ่านประตูบานเลื่อนมือนั้นก็ไม่อยู่นิ่ง ตั้งท่าจะถอดเสื้อออกจากร่างคนตัวเล็ก แต่เธอรีบยั้งไว้“ไม่ถอดนะ หนาว”“เดี๋ยวก็ร้อนแล้ว แป๊บเดียว”หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ไม่ใช่เพราะอากาศที่ทำให้เธอไม่อยากถอดเสื้อ แต่เป็นเพราะไม่กล้าเปลือยกายในที่โล่งแบบนี้“กินไอติมอุ่นๆ ไหม เผื่อช่วยให้คลายหนาว”พิรญาณ์รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรจึงส่ายหน้าอีกครั้ง ซึ่งก็ไม่วายถูกเขาจับให้

จนกระทั่งออกมา เหมันต์อนุญาตให้คนตัวเล็กนุ่งแค่ผ้าขนหนู ไม่ยอมให้ใส่เสื้อผ้าอีก หลังจากปิดไฟในห้องแล้วเหลือไว้แค่แสงจากโคมไฟ เขาก็นอนกอดหญิงสาวอยู่บนเตียง มือไม้เริ่มไม่อยู่นิ่ง เตรียมที่จะนัวเนียเพื่อขอทำรอบสอง“ตอนนี้เปิดใจให้ผมแล้วใช่ไหม” เขาถามอย่างไม่แน่ใจนักพิรญาณ์กำลังนอนหนุนแขนแกร่งเพราะลุกหนีไปไหนไม่ได้ เธอตวัดสายตาขึ้นมองคนน่ารำคาญ แล้วตั้งท่าจะพลิกกายเพราะไม่อยากตอบคำถามของเขา แต่เขายิ่งกอดแน่นกว่าเดิม“ถ้าคิดจะหลอกผม ผมเอาจริงนะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนตัวเล็กก็ส่งเสียงขัดใจขึ้นมาทันที เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรจึงบอกว่า “ฉันเปิดใจแล้ว คุณก็อย่าลืมทำตามสัญญาด้วยล่ะ”“สาบานว่าพูดจริง?”“ฉันพูดจริง แต่บอกไว้ก่อนว่าความรักของฉันเริ่มจากศูนย์ ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของคุณแล้ว ว่าจะทำให้ฉันรักจนถึงร้อยได้หรือเปล่า”“ได้ครับ จะบอกรักพราวทุกวันเลย” เขาจูบหน้าผากมนด้วยความหลงใหล และกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นตอนแรกคิดว่าจะปล่อยให้ตัวเองหลับไปแบบนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าน้องชายไม่ยอมให้ความร่วมมือ“มันแข็งอีกแล้วพราว ขึ้นให้หน่อย”“หยุด ถ้าคิดจะทำอีก ขอให้แผลเน่า”“เป็นทาสกล้าขัดคำสั่งนายเหรอ ข

“วาชอบพี่เหมันต์ พี่พราวช่วยหลีกทางให้วาได้ไหม” วาสินีพูดออกไปตรงๆ เพราะไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา อยากรู้เหมือนกันว่าพี่จะทำหน้าอย่างไรหลังจากได้ยินคำพูดนี้“นี่รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”“ทำไมคะ พี่พราวเคยบอกว่าไม่ได้รักเขาไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ได้รักก็ต้องเปิดทางให้วาสิ เดี๋ยววาจะช่วยให้หนีไปจากที่นี่โดยไม่ต้องใช้หนี้เขาอีก”“แล้ววาแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะรักตอบ”“ผู้ชายจะติดใจผู้หญิงได้ มันก็วนอยู่แค่เรื่องเซ็กซ์แค่นั้นแหละ ลองให้เขามีอะไรกับวาดูสิ แล้วมาพนันกันว่าเขาจะยังคิดถึงพี่พราวอยู่อีกหรือเปล่า”พิรญาณ์ไม่แปลกใจที่น้องพูดออกมาแบบนี้ เพราะในโลกโซเชียลก็เห็นเจ้าหล่อนแชร์โพสต์แนวหื่นๆ อยู่ร่ำไป แต่เธอก็แอบตกใจที่น้องกล้าขอผู้ชายต่อหน้า“หึ! เงียบ กลืนน้ำลายตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะคะ” ถามอย่างกระแทกแดกดัน“ถ้าเมาก็ไปนอน อย่ามาหาเรื่องพี่”“วาพูดจี้ใจดำเหรอ ปากบอกไม่ได้รักเขา แต่ก็ยอมเขาทุกอย่าง ลีลาบนเตียงของพี่เหมันต์ คงจะทำให้พี่พราวหลงจนลืมคำพูดของตัวเองไปแล้วสินะ”“ถ้าวารู้ว่าพี่ขอร้องอะไรเขาไว้ วาจะไม่พูดแบบนี้นะ หยุดดื่มแล้วไปนอน สติจะได้อยู่กับเนื้อกับตัว” พิรญาณ์เอ่ยเสียง

“พี่ไม่ได้ชอบเธอ ขอโทษด้วย” คำพูดนี้ทำเอาคนฟังหน้าชาไปชั่วขณะ เธอผละออกจากร่างกำยำแล้วฝืนยิ้ม พลางถามว่า “วามีอะไรด้อยกว่าพี่พราวหรือคะ” “ไม่มีอะไรด้อยกว่า ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ถ้ายังอยากนอนอยู่ที่นี่จนถึงเช้าก็อย่าทำแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่ใจดีกับเธอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง วาสินีปวดร้าวไปทั้งหัวใจเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ออกมาจากปากชายหนุ่ม แต่ในเมื่อสารภาพความในใจให้เขาได้ยินแล้ว เธอก็ไม่อาจยอมแพ้ง่ายๆ ก็ให้มันรู้ไปสิว่าเขาจะทนทำตัวเป็นพระอิฐพระปูนจนไม่ตอบสนองผู้หญิง เธอขยับเข้าหาคนตัวสูงแล้วเขย่งเท้าขึ้นทำท่าเหมือนจะจูบ แต่กลับถูกเขาผลักออกอย่างไม่ไยดี เมื่อเป็นเช่นนั้นก็เปลี่ยนมาปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของตัวเอง หวังจะให้เขาเห็นเรือนร่างที่อยู่ข้างใน “ร่านมากเลยเหรอ ให้พี่โทรเรียกพวกขี้ยามารุมดีไหม สักสี่ห้าคน หรือจะเอาสักหกเจ็ดคนก็ได้นะ” หญิงสาวถึงกับชะงักไปทันที เธอหยุดการเคลื่อนไหว น้ำตาก็พลันไหลออกมาด้วยความอับอายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน “วาไปทำอะไรให้คะ ทำไมพี่เหมันต์ถึงเฉยชาแบบนี้” “ก็ไม่ได้ชอบไง ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ต่อให้เธอนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียง พี่ก็ไม่มีทางจับเธอแห

คนที่คิมหันต์เคยโทรไปถามไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ จึงสะกิดบอกเพื่อนให้เล่าแทน เพราะอีกฝ่ายเห็นตั้งแต่ตอนที่หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากบ้านของลูกชายนักการเมืองแล้วชายผิวคล้ำเล่าให้ฟังอย่างละเอียดตั้งแต่วินาทีที่เห็นผู้หญิงจนถึงตอนที่พาเธอไปขังไว้ในบ้านร้างกลางป่า จึงยืนยันได้ว่าบ้านสองชั้นที่เธอเคยนอนสลบไสลอยู่ คือบ้านของเหมันต์จริงๆพิรญาณ์น้ำตาไหลตลอดเวลา ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นตั้งแต่จอดรถอยู่หน้าบ้านครั้งแรก มันก็คือที่เดียวกัน เพียงแต่เขาเพิ่งรีโนเวทบ้านใหม่ อีกทั้งบริเวณโดยรอบก็ไม่ได้รกเท่าตอนนั้น จึงทำให้เธอหลงคิดว่าตัวเองคงจะคิดมากเกินไปคิมหันต์ขอให้ชายทั้งสองคนปิดปากเงียบ แล้วบอกให้พวกเขากลับเข้าไปทำงานตามเดิม เพราะจุดประสงค์ไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายเล่าว่าคนเป็นลูกพี่ทำอะไรกับผู้หญิงบ้าง แต่ต้องการให้พิรญาณ์รู้อย่างแน่ชัดว่าเธอวิ่งออกมาจากบ้านของใครเมื่อนั่งอยู่ในรถทั้งสองคน หญิงสาวก็ยังรับไม่ได้กับเรื่องที่ได้ยินมา หยดน้ำใสๆ ไหลออกจากดวงตาคู่สวยอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอรู้สึกเหมือนเคยได้กลิ่นน้ำหอมที่เหมันต์ใช้ อีกทั้งกลิ่นหอมภายในห้องก็ยังรู้สึกคุ้นไม่ต่างก