Todos los capítulos de เลวสิ้นดี: Capítulo 131 - Capítulo 140

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันMy heart never knew loneliness until you went away. (หัวใจของฉันไม่เคยรู้สึกเหงา จนกระทั่งคุณจากไป)นี่เป็นข้อความที่พิรญาณ์โพสต์ทิ้งไว้หลังจากรู้ว่าเงินสามสิบล้านบาทที่พัสกรให้มาคือเงินของเหมันต์ก่อนหน้านี้เธออยู่อย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากเข้าไปแทรกกลางความรักของเขา แต่หลังจากรู้ว่าเขาให้เงินมามากมายขนาดนั้นก็ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ จึงคิดว่าจะเดินทางไปยังบ้านที่เคยอาศัยอยู่ และถึงแม้ปากจะบอกว่าอยากขอบคุณเรื่องเงิน แต่ใจก็แค่อยากรู้ว่าเขาอยู่สุขสบายดีหรือเปล่าแต่เมื่อโทรถามพัสกร เขากลับบอกว่าน้องไม่ได้กลับไปอยู่ที่บ้าน เธอไม่เชื่อจึงลองโทรถามป้าแก้วอีก ซึ่งนางก็ตอบเหมือนกันพิรญาณ์โทรหาพัสกรอีกรอบหนึ่งเพราะเธอเชื่อว่าเขารู้ จนในที่สุดเขาก็ยอมบอกว่าเหมันต์พักอยู่ในคฤหาสน์ของคุณตา เธอจึงใช้วิธีโทรหาป้าชื่น เพื่อให้นางเอาโทรศัพท์ไปให้ชายหนุ่ม ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยอมคุยแต่ประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมาคือ‘ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะว่ามีคนดูแลแล้ว แฟนเก่ามาขอคืนดี ผมไม่กล้าโทรบอกคุณ’เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ แต่ก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ และประคองเสียงไม่ให้สั่นเครือ “อืม คุณสบายด

พิรญาณ์ให้คนขับรถพาไปยังบ้านหลังนั้นตามที่อยู่ที่เคยส่งขนมไปให้ภวัต โดยมีพี่เลี้ยงเด็กและลูกของเธอติดตามไปด้วย เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นใคร แต่ถ้าไม่ใช่อย่างที่ใจคิด การไปครั้งนี้ก็ถือว่าไม่สูญเปล่า เพราะเธอจะพาลูกเที่ยวต่อเมื่อจอดรถอยู่หน้าบ้านซึ่งอาศัยถามผู้คนในละแวกใกล้เคียง เธอก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมภวัตถึงให้ทิปทุกครั้ง ก็เพราะบ้านที่เขาอยู่มันใหญ่โตโออ่าไม่ต่างจากคฤหาสน์ของตระกูลพนานิธิกุลเลย และดูเหมือนว่าพื้นที่รอบตัวบ้านจะกว้างขวางมากกว่าด้วยบ้านหลังนี้ไม่ได้อยู่ในตัวเมือง แต่อยู่ในอำเภอที่ได้ชื่อว่าเจริญเป็นอันดับต้นๆ ของจังหวัด บริเวณโดยรอบเขียวชอุ่มเพราะเต็มไปด้วยพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งให้เป็นรูปทรงสวยงาม ทิวทัศน์ด้านหลังคือภูเขาที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งมันเหมาะแก่การมาใช้ชีวิตอยู่เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายทั้งปวงเมื่อลงจากรถ พี่เลี้ยงเด็กก็อุ้มน้องพีร์ตามลงมา ส่วนคนขับรถก็ถือตะกร้าขนมที่เธอตั้งใจจะเอามาให้คนที่นี่ เธอกดกริ่งหน้าบ้านอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งมีหญิงวัยกลางคนเดินมาดู“ป้าชื่น…” พิรญาณ์เป็นฝ่ายเห็นก่อนจึงเอ่ยเรียกนางคนที่กำลังเปิดประตูเล็กออกมานั้น เมื่อได้ยินเสียงเร

หลังจากวันครบรอบวันเกิดปีที่ยี่สิบสี่…รวิกานต์โกรธแฟนหนุ่มยกใหญ่เนื่องจากคืนก่อนเขาไม่ยอมไปร่วมงานวันคล้ายวันเกิดของเธอ เพราะถึงแม้จะเพิ่งตกลงปลงใจคบกันได้แค่เดือนกว่าๆ แต่เธอก็อยากให้ไปทำความรู้จักกับคนในครอบครัว ไม่ใช่หายไปโดยไม่บอกกล่าวกันก่อนหน้านี้เธอไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเลยเพราะยังรู้สึกผิดกับรักครั้งก่อน จวบจนกระทั่งมีผู้ชายที่ชื่อจักรินมาตามจีบ และจีบอยู่นานจนเธอคิดว่าจะลองเปิดใจดูสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าไม่ทันไรเขาก็เริ่มทำอะไรให้ขัดใจ ต่างจากตอนที่ตามจีบอย่างเห็นได้ชัดย้อนกลับไปตอนที่รู้จักผู้ชายคนนี้ครั้งแรก รวิกานต์ไปนั่งกินข้าวกับเพื่อนในร้านอาหารแห่งหนึ่ง จู่ๆ เขาก็เข้ามาขอเบอร์โทร แต่ตอนนั้นเธอไม่สนใจเพราะปิดใจมานานจนชิน ทว่าเพื่อนตัวดีดันแอบให้ช่องการติดต่อของเธอลับหลัง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาตามจีบทางโลกโซเชียลอยู่นานนับปีจักรินบอกว่าครอบครัวเขาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เขาเป็นคนคุยเก่ง ชวนคุยเรื่องสนุกๆ ได้ตลอด เลยทำให้เธอกล้าที่จะคุยกับเขามากขึ้น จนกระทั่งตัดสินใจคบกัน นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนกว่าแล้วที่เขานัดเจอเธอ ทั้งชวนไปกินข้าว ไปเที่ยว ดูหนัง แต่ก็จบแค่นั้นเ

เหมันต์นั่งนึกถึงความหลังอยู่นานก็หัวเราะในลำคอเบาๆ เพราะคิดไม่ถึงว่าไอ้เพื่อนชั่วจะหลอกเขาได้ จักรินสารภาพว่าเดิมทีตั้งใจจะให้เขามีอะไรกับแฟนของมันแค่ครั้งเดียว แต่พอรู้ว่าเขาแอบถ่ายคลิปเก็บไว้ ความโลภก็บังตา แผนที่อยู่ในหัวจึงเปลี่ยนทันทีมันคิดจะมอมยาแฟนสาวเพื่อเชียร์ให้เขาถ่ายคลิปอีกเรื่อยๆ แล้วค่อยเล่าความจริงให้ฟังทีหลังว่าทำไปเพื่ออะไร และต้องเก็บเป็นความลับให้รู้กันแค่สองคนเท่านั้น โชคดีที่เธอขอตัดขาดจากมันก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงหลวมตัวทำเรื่องเลวทรามลงไปอีกไม่รู้กี่ครั้งแน่ เพราะเมื่อก่อนยังรักสนุก ไม่ได้รู้จักผิดชอบชั่วดีเหมือนตอนนี้หลังจากมีอะไรกันครั้งแรก เขายอมรับว่าพยายามติดต่อจักรินเพื่อที่จะได้มีเซ็กซ์กับหญิงสาวนิรนามอีก เหตุเพราะหลงกลิ่นเธอมาก หลงจนเก็บไปฝัน แต่ก็นั่นแหละ จู่ๆ มันก็มาบอกว่าน้องหนีไปอยู่ที่อื่นแล้ว อีกทั้งยังไร้ช่องทางติดต่อ เมื่อถามชื่อเธอ มันก็เปลี่ยนเรื่องคุยแล้วอ้างว่ามีธุระทันทีสุดท้ายเขาก็ได้รู้ถึงเหตุผลที่จักรินปิดบังที่มาที่ไปของแฟนสาว เดาว่ามันคงไม่อยากให้เขาไปแสดงตัวกับเธอว่าเป็นผู้ชายที่อยู่ในคลิป ซึ่งมันพลาดตรงเอาคลิปโป๊เปลือยไปขู่เธอก่อนเ

น้องพีร์เริ่มส่งเสียงที่บ่งบอกถึงความขัดใจออกมา ส่วนพิรญาณ์ก็กอดอกยืนมองพ่อของลูกอย่างเหนื่อยหน่าย“เรียกสิ ปะป๊า… ป่า ป๊า…” เหมันต์พูดช้าๆ เพื่อให้ลูกออกเสียงตาม แต่เด็กน้อยก็ไม่สนใจเขา และยังดึงดันที่จะออกจากอ้อมแขนให้ได้ ทำให้เขาต้องหันไปมองพิรญาณ์เพื่อขอความช่วยเหลือ “พราวช่วยพี่หน่อยสิ สอนลูกพูดคำว่าปะป๊าหน่อย”“ไม่ช่วยค่ะ” เธอตอบอย่างเมินเฉย“อ้าว ทำไมล่ะ”“เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง ถ้าพี่เหมันต์ทำให้ลูกเรียกปะป๊าไม่ได้ ก็อย่าหวังเลยว่าจะมีคนที่สอง”“แต่ปล่อยในไปแล้ว ยังไงก็มีแน่ๆ”“ไม่มี เพราะพราวจะกินยาคุมฉุกเฉินตามหลัง”“ห้ามกิน นี่คือคำสั่ง” เขากำชับอย่างหนักแน่น“ทำให้ลูกยอมอยู่กับพี่เหมันต์ แล้วเรียกว่าปะป๊าก่อนสิคะ พราวถึงจะรับไปพิจารณา”“ท้าเหรอ ได้…” พูดจบก็เอียงคอมองน้องพีร์ที่ยังไม่ลดละความพยายามจากการหลุดจากอ้อมแขนของพ่อ เขากระซิบบอกลูกว่า “เรียกปะป๊าก่อนครับ เรียกให้ชื่นใจหน่อยเร็ว ป่า… ป๊า…”“แม่…” น้องพีร์เอ่ยเรียกแม่พร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เหตุเพราะถูกกอดนานเกินไปจนเริ่มหงุดหงิดเหมันต์ถึงกับเอามือข้างหนึ่งบีบขมับ นี่ถ้าไม่รู้ความจริงเสียก่อนว่าตัวเองคือพ่อเด็ก