جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“ตามหาให้พบแล้วลากตัวมา!” เหมันต์สั่งลูกน้องอย่างหัวเสีย เขาขบฟันแน่นด้วยความขึ้งโกรธเมื่อพบว่าติดต่อพิรญาณ์ไม่ได้ทุกช่องทางเธอแสบมาก แสบสุดๆ วางแผนให้เขาโอนเงินให้แล้วพาลูกหนี ซึ่งน่าจะเตรียมตัวไว้ตั้งแต่ก่อนเที่ยงของเมื่อวานแล้ว ถ้าให้เดาคงจะเก็บของไว้ในรถยนต์ แล้วพอถึงเวลาก็ขับออกไป ปล่อยให้ลูกน้องของเขาเลือกซื้อของโดยไม่รู้ห่าอะไรเลยเขาไม่เคยใจดีกับใครเท่านี้มาก่อน และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เสียรู้ให้ผู้หญิง แถมยังเป็นผู้หญิงที่เขาลุ่มหลงเรือนร่างของเธอจนแทบจะโงหัวไม่ขึ้น ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เมื่อคืนน่าจะลักหลับแล้วปล่อยในเสียให้เข็ดซะ!แต่คนอย่างเหมันต์ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดนั้นหรอก มือหนาหยิบเอกสารที่พิรญาณ์เซ็นชื่อขึ้นมาแล้วแสยะยิ้ม“ยินดีต้อนรับลูกหนี้รายใหม่ พิรญาณ์ นิรากร”แน่นอนว่ามันคือสัญญากู้ยืมเงินที่เขาหลอกให้คนเมาเซ็นชื่อหลังจากปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา ถึงจะทำไม่ถูกต้องไปหน่อย แต่เจ้าหนี้นอกระบบอย่างเขาไม่สนอยู่แล้ว ขอแค่มีลายเซ็น ทุกอย่างก็จบคิดว่าเขาจะโอนเงินห้าล้านให้โดยที่ไม่มีข้อผูกมัดอย่างนั้นเหรอ หึ! ไม่มีทาง ถ้าเจอกันอีก เขาจะไม่ปล่อยให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู!ท

“เคยพลาดมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งในบ้านหลังนี้น่ะ น่าจะผ่านมาสักปีกว่าๆ ได้แล้วมั้ง ไม่เคยเห็นหน้าแบบชัดๆ แล้วก็ไม่รู้จักชื่อด้วย มีแค่สร้อยนี่แหละที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ว่าแต่เธอรู้จักเจ้าของสร้อยหรือเปล่า”“มะ ไม่รู้จักค่ะ วาไม่ไม่รู้จัก บางทีคำว่านิรากรอาจจะไม่ใช่นามสกุล แต่เป็นชื่อผู้ชายก็ได้ค่ะ”“อืม คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” เขาเอ่ยพลางรับสร้อยคืนไปวาสินีดูตกใจพอสมควร เธอมั่นใจว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของพี่สาวเพราะลวดลายเหมือนกับสร้อยของเธอราวกับถอดแบบกันมา แต่ก็ไม่อาจบอกเหมันต์ได้ว่าใครคือเจ้าของสร้อย เขาพูดว่าเคยพลาดมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าพี่ตกเป็นของเขาก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่สินะอะไรๆ ก็พิรญาณ์หมด เธอไม่เข้าใจเลยเหมันต์ก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นว่าผู้หญิงที่คิมหันต์พามาเป็นใคร เพราะเขาสนใจพิรญาณ์มากกว่า แล้วก็จำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ค่อยได้แล้วด้วย เขาเมามาก แค่รู้ว่าเอาสดแล้วไม่ติดโรคก็โล่งใจ และลืมไปเสียนาน“ถามอะไรหน่อยได้ไหม พ่อเจ้าเด็กพีร์เป็นใครเหรอ”“เรื่องนี้วาไม่รู้เลยค่ะ วากับพี่พราวไม่ได้เจอกันนานมาก พอมาเจอกันอีกที พี่พราวก็ท้องโตแล้ว

คิมหันต์ได้คอนเฟลกคาราเมลมาสองกระปุก ก็แบ่งให้ลูกพี่ลูกน้องเอาไปกินด้วย นับดาวเป็นคนที่ชอบกินของหวานอยู่แล้ว พอขนมนี้ถูกปาก เธอก็ไม่แบ่งใครและกินหมดภายในสองวัน พอหมดแล้วก็หน้าจ๋อยเพราะอยากกินอีกโชคดีที่ตรงกระปุกมีสติกเกอร์ของทางร้านติดไว้ บอกช่องทางการสั่งซื้อและเบอร์โทรติดต่อ เธอจึงเข้าเฟซแล้วค้นหาเพจนั้นทันที สุดท้ายก็สมใจเพราะสั่งซื้อไปสี่กระปุกใหญ่แต่พอจะโอนเงิน แอปธนาคารกลับล่ม จะให้อาสะใภ้โอนแทน นางก็ใช้ธนาคารเดียวกันอีก ส่วนคิมหันต์ก็น่าจะยุ่งอยู่กับงานในโรงน้ำแข็ง นับดาวจึงทำเป็นต้องรบกวนเหมันต์เขากำลังจะกลับมาอยู่บ้าน หลังจากเดินทางไปคุมงานผู้รับเหมาที่สร้างผับขนาดใหญ่ให้เขาเอง ซึ่งต้องพักอยู่ในคฤหาสน์เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปมา เธอไม่เห็นหน้าน้องชายนานแล้วจึงนึกถึงเขาเป็นคนแรกทันทีที่กดเข้าเมสเซนเจอร์ก็แช็ตบอกว่า ‘เด็กน้อย กลับถึงบ้านหรือยัง โอนเงินค่าขนมให้พี่หน่อยสิ พี่เข้าแอปธนาคารไม่ได้’ จากนั้นก็ส่งภาพคิวอาร์โค้ดและบอกจำนวนเงินไปไม่นานนักเขาก็พิมพ์ตอบกลับมาว่า ‘คิดดอกเบี้ยร้อยละ 50’ ทำเอาคนอ่านขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว เงินแค่หนึ่งพันบาทยังมาขูดรีดกันได้ เจ้า

“ไปเอาตัวเด็กพีร์ขึ้นรถ กูจะพากลับไปอยู่ด้วย”“ได้ครับ” สองหนุ่มตอบพร้อมกันพิรญาณ์ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธวิบขึ้นมาทันที “ถ้าพวกนายกล้าแตะต้องลูกฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะแจ้งตำรวจ”แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเพราะพวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลย เข้มกับสิงห์เดินไปหาลูกของเธอตามที่เจ้านายบอกแล้ว ในเมื่อทำอะไรไม่ได้เธอจึงเดินไปหยิบมีดที่อยู่ในครัว ก่อนจะเอาออกมาขู่คนสั่งในระยะประชิด วันนี้ตายเป็นตาย!เหมันต์มองมีดปลายแหลมที่อยู่ในมือของหญิงสาว มือของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากลัวหรือโกรธมากกว่ากัน“ถ้าคุณกล้าเอาลูกฉันไป ฉันจะฆ่าคุณ!”“ดื้อกับผมอีกแล้วนะ”“คุณคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ!”“อยากแทงก็แทงเลยสิ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าผมรอด ผมแทงคืน” แทงในที่นี้คือใช้อย่างอื่นแทง ไม่ใช่มีดฉับพลันเขาก็ถึงชะงักไปเพราะคนตัวเล็กทำอย่างที่พูดจริงๆ เลือดสีแดงสดที่อยู่บริเวณหน้าท้องข้างซ้ายค่อยๆ ไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาว ก่อนที่มืดเล่มนั้นจะร่วงตกพื้น เท่านั้นไม่พอคมมีดยังบาดฝ่ามือหนาอีก ซึ่งเกิดจากช่วงที่เขาจะแย่งมันออกจากมือเธอพิรญาณ์ตกใจจนยกมือขึ้นปิดปากเพราะไม่คิดว่าจะถึงขั้นเลือดตกยางออก ตอนแรกกะจะทำให้เขาสะดุ้งเท่

“ขยับไป ฉันป้อนก็ได้” เธอนั่งลงข้างเขาอย่างฝืนใจหน่อยๆ จากนั้นก็ตักเนื้อไก่ชิ้นพอดีคำราดลงไปบนข้าวสวย แล้วตักขึ้นมาป้อนเขาอย่างไม่เต็มใจนัก เขาก็กินพลางมองคนป้อนตาไม่กะพริบป้อนไปสองสามคำก็เลอะขอบปาก ต้องหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้อีก แต่เธอเช็ดแรงจนหน้าเขาแทบจะถลอกอยู่แล้ว“เบาๆ หน่อย ตอนป้อนข้าวลูกไม่เห็นรุนแรงแบบนี้เลย” เขาทำหน้าทำตาให้ดูน่าสงสาร เสมือนว่าตัวเองนั้นถูกกระทำอย่างทารุณ“คุณไม่ใช่ลูกฉันสักหน่อย” พูดพลางตักข้าวยัดปากคนตรงหน้า จนได้ยินเสียงช้อนที่กระทบกับฟัน“ไม่ใช่ลูก แต่ก็กินนมคุณไปหลายครั้งแล้ว”“นี่!” เธอจะไม่อยากป้อนข้าวก็เพราะเขาพูดแบบนี้แหละ! มือเล็กวางช้อนลงบนจานอย่างแรงพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง“ขอกินอีกได้ไหม ยังไม่อิ่มเลย”“กินอะไร พูดให้ดีๆ นะ” ถ้าเขาพูดเรื่องลามกจะปล่อยให้นอนตากยุงเลยคอยดู!“ก็กินข้าวไง เพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำเอง”พิรญาณ์พ่นลมหายใจออกมาเหมือนรำคาญ แต่ก็ยอมตักข้าวให้เขากินอีก ป้อนข้าวลูกยังไม่เหนื่อยเท่าป้อนข้าวควายตัวนี้เลย ตัวก็ใหญ่ แขนก็ไม่ได้เจ็บ มือก็ยังดีๆ อยู่ ยังมาสำออยบอกว่ากินเองไม่ได้ ตลกสิ้นดี!“คุณหิวไหม ถ้าหิวก็กินด้วยกัน”“ฉันกินตอนไหน