Todos los capítulos de เลวสิ้นดี: Capítulo 71 - Capítulo 80

“ขอนอนหน่อยนะ อยากดูพราวขย่ม” เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เขยิบเปลี่ยนทิศทางเพื่อไม่ให้ศีรษะชนกับขอบเตียง จากนั้นก็เอนตัวลงนอนและหยิบหมอนมาหนุนเมื่อเปลี่ยนเป็นท่านี้แล้ว พิรญาณ์ก็ยิ่งรู้สึกจุกมากกว่าเดิม เพราะเหมือนตัวตนของเขาจะเข้ามาลึกมากขึ้น ดวงหน้าสวยเริ่มเหยเกอีกครั้ง จนต้องพยายามขยับหาท่าที่ทำให้ตัวเองรู้สึกสบาย“นั่งยองๆ แล้วขย่มเลย”คนตัวเล็กลองทำตามที่ชายหนุ่มบอก เธอวางมือบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่ระวังไม่ให้โดนแผลของเขา จากนั้นก็เริ่มขยับกายขึ้นลงอย่างช้าๆใบหน้าหวานบิดเบี้ยวทันทีเมื่อขยับขึ้นลงจนสุด เธอก้มมองท่อนเนื้อที่ผลุบเข้าผลุบออกจากปากทางรักด้วยความรู้สึกซ่านหวิว เหมันต์ก็มองเช่นกัน มันเป็นภาพที่สวยงามสำหรับเขามากจนอยากเก็บภาพนี้ไว้“ถ่ายคลิปได้ไหมครับ”คนที่อยู่ข้างบนส่ายหน้าอย่างเร็วพลัน เขาก็ไม่ว่าอะไร ได้แต่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปบีบนวดหน้าอกอวบอิ่มมือหนาเลื่อนมาจับเอวคอดไว้พลางเด้งสะโพกขึ้นไปหาเป็นการนำร่อง เสียงครางกระท่อนกระแท่นของพิรญาณ์ยิ่งกระตุ้นความกำหนัดในใจเขา จนสติแทบหลุดลอย เขาทำจนกระทั่งเธอรู้จังหวะและทำเองได้แล้ว จึงค่อยๆ หยุดการเคลื่อนไหว

พิรญาณ์ตื่นตั้งแต่เช้ามืดดังเช่นทุกวัน เพราะลูกชอบปลุกเวลานี้ น้องพีร์จะตื่นมากินนมแม่ก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งเธอก็ยังให้เด็กน้อยดูดนมจากเต้าเหมือนเดิมเพราะไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอกแล้ว ช่วงเวลากลางวันก็เสริมนมผงเนื่องจากนมแม่เริ่มมาน้อย โดยที่เจ้าตัวเล็กไม่งอแงแต่อย่างใดหญิงสาวนั่งให้นมลูกอยู่ในคอกกั้นเด็ก ไฟในห้องที่ถูกเปิดจนสว่างจ้า เป็นเหตุให้คนที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นมาดูสองแม่ลูกอย่างเงียบๆ เขาอยู่ในท่านอนตะแคงขวา ใจอยากขยับกายลุกขึ้นแต่ก็รู้สึกเจ็บไปหมด จึงได้แต่นอนนิ่ง ไม่ส่งเสียงรบกวนแต่เหมือนเจ้าเด็กพีร์จะรู้ว่าเขาตื่นจึงมองมาทางนี้ตลอด พิรญาณ์สงสัยว่าลูกมองอะไรจึงมองตาม เมื่อเธอรู้ว่าเขาเสียมารยาทแอบดูก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวแล้วหันหลังให้เขา“ให้นมลูกแล้วอย่าลืมให้นมผมด้วยนะ”“ทะลึ่ง!” เธอหันไปขึงตาใส่คนพูด แต่ไม่กล้าสบตาเขานานเพราะอายเหลือทนเมื่อคืนไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงถึงมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาได้ คิดแล้วก็น่าอายจริงๆ ยังดีที่เขากรุณาให้เธอลงมานอนกับลูกตามคำขอ แทนที่จะนอนกอดกัน แต่กว่าจะนอนได้ก็เกือบเปลืองตัวอีกรอบทำไมถึงกล่าวแบบนั้น? ก็เมื่อคืนน่ะสิ หลังจากอาบน้ำรอบสอ

พิรญาณ์ไม่สะดวกเชิญเอกราชนั่งบนโซฟา เพราะมีคนขวางโลกนั่งอยู่ก่อนแล้ว เธอจึงเชิญชายหนุ่มเข้าไปที่ห้องครัว จะได้เอาโดนัทให้เขากินด้วยไม่นานนักป้าชื่นก็ออกมาดูน้องพีร์ เมื่อเห็นว่ายังหลับอยู่เช่นเดิม นางจึงนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆ แล้วหยิบคู่มือเสี่ยงโชคมาเปิดอ่านตามประสาคนที่ชอบซื้อหวยทุกงวด“ป้า ผู้ชายคนเมื่อกี้ชอบพราวเหรอ เห็นเอาดอกกุหลาบให้กัน” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทั้งที่ภายในใจนั้นเริ่มเดือดปุดๆ“ป้าไม่แน่ใจค่ะ รู้แค่ว่าสนิทกันพอสมควร” ป้าชื่นตอบก่อนจะหยิบแว่นตามาใส่ แล้วก้มหน้าก้มตาดูตัวเลขอย่างจริงจัง เหมือนกลัวว่าจะได้ตอบคำถามอีกอย่างนั้นแหละเหมันต์มองนาฬิกาข้อมือ เขาให้เวลาสามนาที ถ้าไอ้หน้าจืดนั่นยังไม่ออกจากห้องครัวก็จะเข้าไปลากคอมันออกมาซะ กล้าดียังไงถึงมาจีบเมียเขา ช่างไม่รู้เสียแล้วว่าเป็นการท้าทายกันในที่สุดเขาก็ต้องลุกไปดูตั้งแต่ยังไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่ยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่จึงเดินได้ช้า เมื่อหยุดอยู่ตรงทางเข้าห้องครัวแล้วเห็นชายหนุ่มใส่แว่นมองพิรญาณ์จากทางด้านหลัง แถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อีก เขาก็ส่งเสียงกระแอมเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัวเอกราชหันไปมองบุคคลที่สา

เหมันต์บอกลูกน้องมาขนย้ายข้าวของล่วงหน้าไปก่อน เหลือไว้เพียงอุปกรณ์ทำขนม เพราะพิรญาณ์ต้องทำโดนัทส่งให้ลูกค้ายาวไปอีกห้าหกวัน โดยที่เธอไม่ได้เปิดร้านอยู่หน้าบ้านเลย เขาก็อยู่กับเธอจนกระทั่งได้ตัดไหมตรงแผลเย็บในแต่ละวันก็ไม่ทำอะไรนอกจากทำตัวเป็นหมาหวงก้าง คอยปะทะคารมกับเอกราชผ่านรั้วบ้านอยู่อย่างนั้น ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยหาเรื่องเขาก่อน แต่เขาก็ยังชวนตีอยู่เรื่อยๆ ตามนิสัยของคนพาล เธอต้องตามไปแยกออกทุกครั้งจนเหนื่อยใจ และเอ่ยปากขอโทษเจ้าของบ้านไปไม่รู้กี่ครั้งเมื่อว่างจากทุกอย่างแล้ว พิรญาณ์ก็ต้องพาลูกไปอยู่กับเหมันต์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะเขาใช้สัญญาบ้าบอนั่นมาบังคับเธอ ซึ่งเธอขอเอาอุปกรณ์ทำขนมติดตัวไปด้วย เพราะมีลูกค้าสั่งซื้อทางแอปแทบทุกวัน มากบ้าง น้อยบ้าง แล้วแต่ว่าช่วงไหนจะลดราคา เขาก็โทรบอกป้าแก้วเตรียมครัวไว้ให้อย่างดีแต่น่าเสียดายที่ป้าชื่นมาด้วยไม่ได้เนื่องจากไม่สะดวกที่จะตามมา เหมันต์จึงขอให้นางกลับไปอยู่บ้านเกิด เพราะหลังจากถามไถ่กันก็ได้รู้ว่านางอยู่อำเภอเดียวกับคุณตาของเขา ฉะนั้นเขาจึงวานให้นายเข้มพาไปทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ในคฤหาสน์ เนื่องจากคนที่มีอยู่ไม่เพียงพอต่อการ

“พราวเป็นเมียพี่”คำตอบขอบของชายหนุ่มทำให้วาสินีรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน เธอไม่อยากคุยเรื่องนี้ให้ตัวเองเจ็บช้ำระกำใจต่อแล้ว จึงเฉไฉไปพูดเรื่องอื่นแทน“วาอยากช่วยเลี้ยงน้องพีร์จังเลยค่ะ แต่ไม่รู้ว่าพี่พราวกับพี่เหมันต์จะเห็นดีเห็นงามหรือเปล่า”“พี่ว่าจะจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาช่วยเลี้ยงอยู่พอดี เจ้าเด็กนั่นซนมาก คงปล่อยให้พราวเลี้ยงคนเดียวไม่ได้”“จริงหรือคะ งั้นให้วามาช่วยเลี้ยงก็ได้นะคะ ดีกว่าจ้างคนนอกเข้ามา อย่างน้อยวาก็เคยเลี้ยงหลานช่วยพี่พราวมาก่อน”“หมายความว่าจะเปลี่ยนจากทำงานร้านเหล้ามาเลี้ยงเจ้าเด็กพีร์แทน?”“บอกตามตรงว่าวาชอบเลี้ยงเด็กมากกว่าค่ะ แต่ก็ขึ้นอยู่กับพี่เหมันต์ด้วยว่าจะอนุญาตไหม”“พี่ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว อยากเลี้ยงก็เลี้ยง พราวจะได้มีเวลาพักผ่อน”วาสินีไม่คิดว่าเหมันต์จะใจดีกับเธอขนาดนี้ ไม่ว่าจะขออะไรเขาก็ไม่เคยขัดใจเลย จากที่ชอบเขาอยู่แล้วยิ่งชอบมากขึ้นไปอีก“แม่ของเธอไปอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ”สีหน้าของคนที่นั่งฟังอยู่นั้นเริ่มปรากฏรอยยิ้มมากขึ้นเมื่อจู่ๆ เขาก็ถามถึงแม่ ครั้งหนึ่งเคยบอกเขาแล้วว่าติดต่อแม่ไม่ได้ ซึ่งมันผ่านมานานจนคิดว่าจะลืมกันแล้วซะอีก แต่เขา