جميع فصول : الفصل -الفصل 110

"จู้เฉิง..." ซื่อเซี่ยยี่พยายามสะกิดแฟนหนุ่มที่งอนจนไม่มองหน้าเธอ "ที่รักจ๋า..."ฉีจู้เฉิงนั่งกอดเข่าตัวเปียกโชก หันหน้าเข้าหามุมหนึ่งของห้องน้ำ ซื่อเซี่ยยี่หัวเราะเอิ๊กและนั่งคุกเข่าที่ด้านหลัง สอดแขนไปกอดหน้าท้องแกร่ง เป็นลอนแล้วพาดหัวกับหลังของเขา"ไม่แกล้งแล้วๆ ไปอาบน้ำกันนะ" เธอบอกเสียงอ่อนหวาน "ดูสิ ฉันรองน้ำร้อนๆใส่อ่างให้แล้วด้วยนะเนี่ย""..." ฉีจู้เฉิงยังนั่งนิ่ง ด้วยเหตุการณ์เลวร้ายฝังลึกในสมองส่วนซีรีบลัมของเขาเซี่ยเซี่ยของเขาใจร้ายนัก แกล้งเขาได้ลงคอ!"โธ่เอ๊ย อย่างอนสิ""คนใจดำ..." เสียงเขาเอ่ยอย่างงอนๆ"นะ...ดีกันนะ แล้วจะให้ชั้นทำอะไรให้ฉันยอมทุกอย่างเลย""...จริงนะครับ?""จริงๆ" เธอพยักหน้าหงึกๆ"งั้น...แต่งงานกับผม""ห๊ะ!?""ไหนบอกจะยอมทุกอย่าง?" ชายหนุ่มบ่นหงิง ปากยู่เชิดขึ้นน้อยๆเป็นเชิงไม่พอใจที่เห็นเธอทำท่าจะบิดพลิ้ว ไม่ทำตามที่พูด"แล้วมาขอแต่งงานในส้วมเนี่ยนะ!? หาที่ที่มันโรแมนติกหน่อยไม่ได้เหรอ แหวนเหวินก็ไม่มี!" ซื่อเซี่ยยี่โวยวาย ถ้าที่ทำงานรู้ว่าเธอถูกแฟนขอแต่งงานในส้วมคงหัวเราะกันทั้งกองกรมแน่!"ผมก็ว่าจะพาคุณไปดินเนอร์ที่ดาดฟ้าโรงแรมสักแห่งก่อนค่อยขอ" เขา

ซื่อเซี่ยยี่พาฉีจู้เฉิงไปยังโถงส่วนกลางที่จัดแสดงหีบศพของสองสามีฟูเหรินคู่นั้น ด้านซ้ายเพิ่มส่วนตู้กระจกที่จัดแสดงชุดเกราะแม่ทัพหญิง ส่วนด้านขวาเป็นชุดขุนนางชายสีดำปักลายด้วยด้ายสีทองหรูหราอลังการ"แม่ทัพหญิงกับขุนนางชั้นสูง?" ฉีจู้เฉิงเปรยและเดินวนดูรอบๆอย่างสนใจ เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าคู่รักสองคนนี้ดูคล้ายเขากับเซี่ยเซี่ยของเขาอย่างน่าประหลาดกันนะ?อ่า…ตำรวจหญิงก็คงจะคล้ายกับแม่ทัพหญิงสินะ"อื้ม เห็นไกด์เขาว่าแปลกมาก เพราะไม่เคยปรากฎหลักฐานว่ามีขุนนางสายบู๊เป็นผู้หญิง" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้ต้องเก่งมากๆแน่ แบบฮวามู่หลันไง""ก็เป็นได้นะ" เขาหรี่ตา พยายามเพ่งมองรายละเอียดในแต่ละจุด "ขุนนางคนนี้ต้องปวดหัวมากแน่ๆ ที่ได้ผู้หญิงไม่สมหญิงมาเป็นฟูเหริน""เขาอาจจะเป็นผู้ชายพิลึกแบบนายก็ได้นะ ที่ชอบผู้หญิงม้าดีดกระโหลกแบบฉัน""นั่นสิ" เขาพึมพำ "คงเป็นพวกชอบของแปลกเหมือนผม""ว่าใครแปลกกันยะ?!"ซื่อเซี่ยยี่แยกเขี้ยวใส่เขาและเดินมาหยิกพุงน้อยๆของเขาทีหนึ่ง"อูย...ขอโทษคร้าบ ผิดไปแล้ว" ฉีจู้เฉิงร้องโอดครวญ "ถึงจะแปลกแต่ผมก็รักนะ""ชิ""แล้วไหนฝาโลงที่ว่านั่นล่ะครับ?""คงเป็นอันนั้นม

"สือเฟยก็ไม่ได้อยากได้นักหรอก แต่ชั้นเห็นว่ากระเป๋าใบเก่ามันเริ่มเก่าแล้ว แถมใช้ไม่ยอมเปลี่ยน ถ้าไม่ซื้อให้ก็ไม่ยอมซื้อเอง บอกว่าแพงและเปลืองเกินไป" เฉินไห่เยี่ยนตอบยิ้มๆ"คุณสือเฟยกับแฟนผมมีอะไรคล้ายๆกันอยู่นะ" ฉีจู้เฉิงยิ้ม "เธอเองก็ไม่ชอบข้าวของแพงๆเหมือนกัน""ยิ่งพูดชั้นก็อยากเห็นหน้าแฟนนาย" เฉินไห่เยี่ยนเอาศอกถองเอวจู้เฉิงเบาๆ "วันหลังนัดกินข้าวด้วยกันซักมื้อสิ ชั้นจะชวนสือเฟยไปด้วย""ได้ครับ ผมเองก็อยากเห็นคุณสือเฟยเหมือนกัน" เขายิ้ม "ถ้างั้นไปซื้อกระเป๋ากันเถอะครับ"เฉินไห่เยี่ยนพยักหน้าและลากฉีจู้เฉิงไปขึ้นรถ ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมาจึงมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งกลางเมืองลั่วหยางเฉินไห่เยี่ยนนั้นเป็นลูกชายคนเล็กของเจ้าสัวคนดังของที่นี่ บิดาเขาร่ำรวยจากมรดกตกทอดและหลังจากจับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง"อ้อ ผมอยากได้แหวนเพชร แนะนำร้านให้ผมหน่อยสิครับ" ฉีจู้เฉิงบอกเฉินไห่เยี่ยนที่พาเขาเข้ามาในห้างหรูหรา"ได้ เฟยเองก็มีเพื่อนที่ขายจิวเวอรี่อยู่ในห้างนี้ เดี๋ยวพาไปดู" เฉินไห่เยี่ยนว่าแล้วหยิบแอร์เมสรุ่นใหม่ที่ทางร้านเสนอให้จู้เฉิงดู "นายคิดว่าไงบ้าง ดูเทอะทะไปมั้ย?

ฉีจู้เฉิงกับเฉินไห่เยี่ยนรีบตามไปด้วยห่วงว่าซื่อเซี่ยยี่ที่อาการไม่ค่อยดีอยู่แล้วจะเผยพิรุจจนเกิดอันตราย แต่พอเดินออกจากร้านได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องรีบพากันหยุดเมื่อคู่รักตรงหน้าถูกกลุ่มตำรวจทั้งในเครื่องแบบนอกเครื่องแบบล้อมเอาไว้แบบไม่มีทางหนี ซื่อเซี่ยยี่ทำท่ากลัวจนตัวสั่น รีบผลุบไปอยู่หลังคนแซ่จิวนั่นทันที ชายหนุ่มหน้าซีด แต่ก็พยายามยิ้มสู้เสือ อธิบายว่าตำรวจอาจมีการเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง พร้อมจะเสนอค่าน้ำร้อนน้ำชาให้ แต่ตำรวจกลับจับเขาใส่กุญแจมือทันที แน่นอน แม้แต่ซื่อเซี่ยยี่ของเขาก็โดนไปด้วย ท่าทางของซื่อเซี่ยยี่ทำเอาเขาที่กำลังวิตกกังวลถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างห้ามไม่ได้เซี่ยยี่ของเขาทำท่าประสาทเสีย หวาดกลัวได้สมจริงมาก แต่สำหรับเขาที่รู้ว่าเธอมีที่ใจแข็งยิ่งกว่าหิน พอเห็นแบบนั้นแล้ว มันช่างขัดกับตัวตนแท้จริงของเธอเหลือเกินทางตำรวจที่จับซื่อเซี่ยยี่ชะลอฝีเท้า รอให้คนแซ่จิวถูกจับขึ้นรถตำรวจแล้วออกจากตัวห้างเรียบร้อยแล้ว จึงนำตัวซื่อเซี่ยยี่ขึ้นรถอีกคันหนึ่งตามไปติดๆ"ไปซะแล้ว..." เฉินไห่เยี่ยนบุ้ยปาก เกาหัวแกรกๆ"แต่ก็ดีแล้วครับ อยู่ในมือตำรวจแล้ว ยังไงก็ปลอดภัยแน่" ฉีจู้เฉิงรู

"ท่าทางจะรักพี่สาวมากนะครับ" ฉีจู้เฉิงบอกพลางถอนใจ เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาใจแข็งยิ่งกว่าหิน ถ้าไม่ยินยอมแล้ว ต่อให้เอาช้างแมมมอธมาลากก็ไม่มียอม"ใช่ อาหลางน่ะเด็กกว่ายัยนั่นสามปีได้ เดิมทียัยนั่นก็ถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดตระกูล แต่พอยัยนั่นหนีออกจากบ้าน อาหลางเลยต้องเป็นผู้สืบทอดตระกูลแทนทั้งที่ไม่อยากเป็น เอาแต่ร้องไห้เป็นเด็กๆเลย" นึกถึงใบหน้าหวานๆไม่สมกับเป็นเด็กผู้ชายมาร้องไห้สะอึกสะอื้นคิดถึงพี่สาวบวกกับต้องรับภาระหนักในตระกูลแล้วก็อดสมเพช เอ้ย สงสารไม่ได้"โตแล้ว ป่านนี้คงเลิกร้องไห้แล้วมังครับ" ฉีจู้เฉิงยิ้มน้อยๆ เห็นทีต้องติดต่อไปทางอาหลาง น้องเขยของเขาเสียแล้ว "เดี๋ยวรบกวนขอเมล์กับเบอร์ของอาหลางหน่อยได้ไหมครับ?""เอาสิ" ไป๋จิ้งเหอรีบหยิบโทรศัพท์มาส่งอีเมลและเบอร์โทรศัพท์ให้ฉีจู้เฉิงฉีจู้เฉิงยิ้มออก อย่างน้อยในวันสำคัญของคนรัก การมีญาติพี่น้องของตัวเองมาร่วมงาน ไม่มีอะไรน่ายินดีไปมากกว่านี้อีกแล้ว...อีกไม่กี่นาที ก็จะถึงฤกษ์ส่งตัวเจ้าสาวเข้าโบสถ์แล้ว...ซื่อเซี่ยยี่ในชุดแต่งงานสีขาวแขนยาวลายลูกไม้เดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่หน้าห้องแต่งตัวเจ้าสาว ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล