All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 111 - Chapter 120

"อ้อ...อีกเรื่องหนึ่ง" ชายหนุ่มเอ่ยเรียบๆ"จ๋า อะไรเอ่ย?""ตามที่เราตกลงกันไว้...ถ้าคุณท้อง..." เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวหนาและหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมาแล้วเปิดมันออกให้เห็นแหวนเพชรลายใบไม้ ชูช่อดอกที่ประดับไปด้วยเพชรน้ำดีเม็ดใหญ่หนึ่งวงและเม็ดเล็กๆรายรอบเม็ดเอก"จู้...จู้เฉิง" ซื่อเซี่ยยี่เบิกตาน้อยๆเมื่อเห็นเขาคุกเข่าลงตรงหน้า"แต่งงานกับผมนะ เซี่ยเอ๋อร์"ซื่อเซี่ยยี่ตัวแข็งทื่อ ด้วยรู้ดีแก่ใจว่าเธอหลบเลี่ยงการแต่งงานกับเขาไม่ได้อีกแล้ว หลังจากบ่ายเบี่ยงอ้างเรื่องนู้นเรื่องนี้มาต่อรอง ผลัดการแต่งงานมาหลายหน คราวนี้ เธอไม่อาจปฏิเสธความอยากรับผิดชอบของเขาได้อีกแล้ว ยิ่งมองดวงตาที่เคยขี้เล่นซุกซนของเขาก็ยิ่งสั่น ดวงตาคู่นั้นราวกับกำลังตะโกนใส่เธอว่า แต่งงานกับผมเถอะครับ ขอให้ผมรับผิดชอบทีเถอะ ผมอยากเป็นสามีคุณ อยากร่วมชีวิตกับคุณจะแย่แล้ว!"อ..."ดวงตาเว้าวอนจ้องมาอย่างมีหวัง"อืม...ตกลง" ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้ารับด้วยใบหน้าที่แดงจัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จากนั้นจึงยื่นมือซ้ายมาตรงหน้าเขา เสียงกรี๊ดกร๊าดฮือฮาขึ้นโดยรอบ ความโรแมนติกเบื้องหน้าเป็นที่ใฝ่ฝันของสาวๆหลายคน ไม่ว่าใครต่า

ลั่วหยาง…หิมะกำลังโปรยปรายลงจากฟ้า หลังคาสีอิฐล้วนกลายเป็นสีขาวโพลน ซื่อเซี่ยยี่กำลังนั่งผิงเอาไออุ่นจากกระถางถ่าน อีกไม่ถึงสัปดาห์ก็จะปีใหม่แล้ว ยามว่างก็อดคิดถึงคนรักไม่ได้ทุกที แต่ตอนนี้นางยังไม่มีเวลาคิดถึงเขา นางกำลังคิดทบทวนแผนการบุกไปจับเจ้าคนชั่วช้าสามานย์ที่มีฉายาว่าเสี่ยวเสอผู้นั้น ตอนนี้ งานของนางคืบหน้าไปมาก สามารถสืบได้ว่ามีบ้านของคหบดีสามหลังที่เข้าข่ายว่าอาจจะเป็นที่กบดานของเสี่ยวเสอและนายท่านของมันกับเป็นแหล่งเก็บต้าหมาเหล่านั้นเอาไว้ นางจึงสั่งให้ทุกคนเตรียมพร้อมทั้งกำลังคนและอาวุธ รวมทั้งติดต่อทางเจ้าหน้าที่ทางการเอาไว้ ส่วนตัวนางเองนั้น นางตั้งใจไว้ว่า ภายในวันนี้จะเค้นและล่อลวงถามจากปากของอู๋เม่ยเหนียงให้ได้ว่าเสี่ยวเสอนั้นอยู่ที่ใดแน่"พี่เสี่ยวเมา" เยี่ยเซียงเดินเข้ามาหานายของตนพร้อมชาป้านใหม่ "วันนี้มีเครื่องประดับมาขายอีกแล้วเจ้าค่ะ""ดียิ่ง รีบเชิญ! ข้ากำลังอยากได้แหวนวงใหม่อยู่พอดีเลย" ซื่อเซี่ยยี่รีบบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปหาเยี่ยเซียงที่ยิ้มมองนาง "เจ้าก็เลือกสักชิ้นสิ ถ้าไม่แพงมากนัก ข้าจะซื้อให้""ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่เสี่ยวเมา!" เด็กสาวยิ้มแป้น รีบตัดหน้าส

ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอยู่รีบทำงานเหนือสัญชาตญาณโดยบังคับร่างนางให้นอนนิ่งดั่งว่านางยังคงตกอยู่ใต้ฤทธิ์ยาสลบในเมื่ออีกฝ่ายยังคิดว่านางสลบอยู่ย่อมหลุดปากพูดสิ่งที่เป็นประโยชน์กับนางแน่ ช่วงเวลาสำคัญนี้นางต้องเก็บข้อมูลที่ผ่านหูให้มากที่สุด//สักครู่ขอรับ ข้าขอจับชีพจรนางก่อน// มือเหี่ยวย่นจับชีพจรที่แขนนางเพียงครู่ จากนั้นจึงปล่อย//…แม่นางคนนี้กำลังตั้งครรภ์อยู่ขอรับ//ตั้งครรภ์!?!คราวนี้ซื่อเซี่ยยี่ถึงกับหยุดลมหายใจไปจริงๆ…จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อนางกินยามาตลอด????ภาพของชายคนรักเข้ามาในห้วงคิดหรือว่า จู้เฉิงจะ…//น่ายินดีแทนฉีโหวเหย๋นะ ในที่สุดจะได้มีลูกเสียที////แต่น่าเสียดาย…ที่อีกไม่นาน เด็กก็คงจะไม่ได้อยู่ในท้องฟูเหรินอีกแล้ว//ซื่อเซี่ยยี่พยายามสะกดกลั้นลมหายใจ แต่ทำได้ยากเย็นนัก//ท่านหมอพอจะบอกได้หรือ

สามวันต่อมา…ซื่อเซี่ยยี่ที่สูบยาจนไม่รู้วันรู้เดือน ห้องที่นางอยู่นั้นก่ออิฐปิดหมดทั้งสี่ด้านจนแม้แต่ลมก็แทบไม่พัดเข้ามา แต่ก็ดีนักเพราะในฤดูหนาวอันโหดร้ายเช่นนี้ ห้องอับทึบมิดชิดเช่นนี้กลับช่วยให้ห้องอุ่น สิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวนางไม่ให้เสียสติด้วยฤทธิ์ยา มีแต่เพียงลูกในท้อง…แค่เพียงได้คุย ได้ลูบท้องบ้าง ก็ทำให้รู้สึกว่านางมีกำลังใจดีพอที่จะคิดหาทางหนีต่อไปได้ไม่รู้ข้างนอกจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว เจ้าพวกนั้นจะตามหานางเจอหรือยัง เฮอะ! หากตามเจอ ป่านนี้คงบุกมาช่วยนางแล้ว ที่ยังเงียบแบบนี้ แปลว่ายังงมหากันอยู่น่ะสิ! ทั้งๆที่รู้ถึงแหล่งกบดานแล้ว ไฉนจึงไม่มาเสียทีที่เซี่ยอี่ไม่รู้คือ ตลอดสามวันมานี้หยางหมี่เฟิงนำกำลังเข้าค้นบ้านของผู้ต้องสงสัยหมดทุกรายแล้ว แต่ยังไม่พบร่องรอยซื่อเซี่ยยี่แม้แต่เงา ไม่ว่าจะเค้นถามคนเหล่านั้นแค่ไหนก็ไม่มีใครรู้เห็นเบาะแสของซื่อเซี่ยยี่เลยราวกับว่า อยู่ๆนางก็อันตรธานหายไปอย่างไรอย่างนั้น…แม้แต่โกดังและบ้านหลังใหญ่ที่อยู่นอกเมืองที่ต้องสงสัยว่าเป็นที่กบดานและเก็บยาเหล่านั้นเอาไว้ก็ถูกตรวจค้นหมด แต่พวกเขาคว้าน้ำเหลว ไม่เจอสิ่งใดต้องสงสัยสักอย่างเดียวสำหรับ

ม้าเร็วสี่ตัว ควบทะยานผ่านประตูเมืองด้วยความเร็วที่ลดลงเพียงเล็กน้อย เสียงร้องของเซียวปิงตะโกนบอกให้คนเดินถนนหลบไปด้านข้างดังอยู่ตลอดเวลา"หลีก!! หลีกไป!!"ฝูงชนต่างแตกตื่นเมื่อใครบางคนหาญกล้าควบม้าเข้าเขตเมืองที่สั่งห้ามขี่ม้าเด็ดขาดเช่นนี้ จนเมื่อใกล้จุดหมาย ม้าทั้งสี่ก็ถูกบังคับให้วิ่งช้าลงและหยุดที่หน้าหอสุ่ยเซียนฉีจู้เฉิงที่มีใบหน้าเคร่งเครียดเดินเข้าไปยังตัวหอคณิกาทันทีพร้อมลูกน้อง ท่ามกลางความแตกตื่นของเหล่านางคณิกา คนคุมร่างยักษ์พากันดาหน้าออกมาขวาง กันไม่ให้ฉีจู้เฉิงก้าวเท้าเข้าไป เขาเองก็หยุดเท้าด้วยสายตาอำมหิต แต่มิได้หยุดเพราะเกรงกลัว ทว่าเป็นการหยุดเพื่อเปิดทางให้ผู้ติดตามของตนจัดการกับคนคุมเหล่านั้นจนหมอบ ไม่กล้าลุกมาขวางเขาอีก"นายท่าน!" ชายหนุ่มคนหนึ่งกระหืดกระหอบลงจากหลังม้าที่เพิ่งตามมาสมทบและวิ่งตามฉีจู้เฉิงเข้ามาชายหนุ่มคนนี้เป็นสายของฉีจู้เฉิงที่ถูกส่งให้มาคอยจับตาดูเซี่ยยี่ เมื่อนางหายตัวไป เขาก็รีบควบม้าเร็วและพิราบฉุกเฉินไปบอกฉีจู้เฉิงทันที และแน่นอนว่าเมื่อออกไปได้ครึ่งทางจึงพบกับโหวหนุ่มที่ออกจากฉางอันมาเมื่อสามวันก่อน เพียงแค่เขาพูดว่า "ท่านแม่ทัพหายตัวไป"