All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 121 - Chapter 130

เขาเดินตรงไปยังโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามที่มีโต๊ะสำรับอาหารวางอยู่ อาหารหน้าตาน่ากินวางเต็มโต๊ะ แต่เขาแทบไม่รู้สึกอยากอาหารสักนิด…"กินเข้าไปเถอะเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพรออยู่" หยางหมี่เฟิงบอกพลางคีบเส้นหมี่กินหนุบหนับทั้งที่ไม่อยากกินเช่นกันเขาฝืนคีบข้าวเปล่าไปคำหนึ่ง ไม่นึกว่าแค่ข้าวคำเดียวจะใช้เวลาเคี้ยวและกลืนลงคอได้นานขนาดนี้"นายท่าน ท่านเจ้าเมืองมาแล้วขอรับ" เซียวปิงกระซิบบอกฉีจู้เฉิงรีบยกน้ำชาขึ้นดื่มล้างปากแล้วหันมาทักทายเจ้าเมืองลั่วหยาง "ข้าน้อยเมิ่งหลงฟาน คารวะโหวเหย๋ ขออภัยที่มาช้าขอรับ""ไม่ต้องมากพิธีหรอกขอรับ ลุกขึ้นนั่งก่อนเถิด" ฉีจู้เฉิงเอ่ยนุ่มนวล เมิ่งหลงฟางผู้มีวัยเฉียดหกสิบนั่งลงตามคำเชิญ"ใต้เท้าเมิ่ง เชิญ" ฉีจู้เฉิงผายมือเชื้อเชิญให้เขาร่วมทานข้าวด้วยกัน "ทานข้าวไปคุยกันไปเช่นนี้ หวังว่าใต้เท้าเมิ่งจะไม่รังเกียจ""ข้ารู้สึกเป็นเกียรติมากกว่าขอรับ ที่ได้ร่วมโต๊ะกับท่าน" อีกฝ่ายนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง "ไม่ทราบว่ามีอันใดให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ?""ฟูเหรินข้าหายตัวไป" ฉีจู้เฉิงบอกพลางพยายามกินข้าวเพิ่มอีก"ท่านแม่ทัพ ซื่อเซี่ยยี่" หยางหมี่เฟิงช่วยเสริมให้"อ้อ ท่านแม่ทัพนี่เอง เม

"เพราะพวกมัน...พวกมันพรากลูกไป..." น้ำตาเม็ดกลมร่วงหล่นเม็ดแล้วเม็ดเล่า พร่ำขอโทษจิ้นหลี่ไม่หยุด มือกระชับดาบไว้แน่น เมื่อเห็นเงาคนปรากฏตรงหน้า ในสายตานางคล้ายกับว่าคนเหล่านั้นเป็นผีดิบที่จะมาเอาชีวิตนางกับจิ้นหลี่ ซื่อเซี่ยยี่จึงฟาดดาบใส่ไม่ยั้ง ทั้งโกรธแค้นคุลุ้มคลั่ง เหล่าคนร้ายล้มตายดั่งใบไม้ร่วง แต่นางที่สติหลุดจนคุ้มคลั่งมิอาจห้ามคมดาบตนเองได้ อะไรที่รัศมีดาบเอื้อมถึงล้วนถูกฟันทั้งสิ้น"สตรีคนเดียวยังปล่อยให้หลุดออกมาได้ เลี้ยงเสียข้าวสุก!!" เสียงชายหนุ่มชุดขาวตวาดก้องและเตรียมพุ่งไปปะทะกับซื่อเซี่ยยี่ เขารู้ดีว่า คนของเขาไม่มีใครมีฝีมือพอจะสู้กับนางได้ โดยเฉพาะตอนที่นางกำลังบ้าคลั่งเช่นนี้ กระบี่คู่ใจชักออก แต่ไปไม่ถึงตัวซื่อเซี่ยยี่ สตรีอีกคนพลันปรากฎร่างและใช้กระบี่อีกเล่มสะบัดเปลี่ยนทิศกระบี่ของเสี่ยวเสอ"ท่านแม่ทัพ!" เป็นหยางหมี่เฟิงที่เข้ามาขัดขวางเอาไว้ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าเซี่ยอี่ยังไม่หันมาตามเสียงเรียกเสี่ยวเสอแค่นเสียงเฮอะแล้วพูดว่า "นางคงฟังเจ้าหรอก ตอนนี้นางบ้าคลั่ง เสียสติจนไม่ต่างจากอสูรตัวหนึ่งแล้ว ฮ่าๆๆๆ""เจ้าคนสามานย์ ทำให้ท่านแม่ทัพข้ากลายเป็นเช่นนี้!

ชายหนุ่มกลับไร้ท่าทีจะหยุด "โรงเตี๊ยมนี้ห้องเล็กมาก เราไปคุยกันข้างนอกเถอะ" ว่าจบก็ฉวยจังหวะตรงไปยังหน้าต่าง แล้วโดดออกไปโดยทันที ซึ่งหยางหมี่เฟิงไม่พลาดที่จะตามมันไปติดๆ นางไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่านี่อาจเป็นกับดัก รู้แต่เพียงว่าโอกาสสังหารคนผู้นี้อยู่แค่เอื้อม และนางจะไม่ปล่อยให้โอกาสดีเช่นนี้หลุดมือไปแน่ทั้งสองใช้วิชาตัวเบาผ่านหลังคาอาคารบ้านเรือนน้อยใหญ่ เสี่ยวเสอลอบหันไปมองข้างหลัง ยิ่งเห็นว่าสาวน้อยนางนั้นไล่ตามเขาไปไม่ลดละ ก็ให้รู้สึกยินดี จนเมื่อทิวทัศน์ของเมืองเริ่มพ้นสายตา บ้านแต่ละหลังเริ่มทอดห่างออกไป เขาจึงชะลอความเร็วลง อากาศในยามเหมันตฤดูนั้นหนาวเสียดกระดูก ข้างๆที่ทั้งสองยืนอยู่เป็นทะเลสาบน้ำแข็งที่กว้างใหญ่ หยางหมี่เฟิงหยุดยืนมองเสี่ยวเสอเพียงอึดใจก็เข้าโจมตีอีกฝ่ายอีกครั้ง"ไม่คิดจะพูดกันก่อนหรืออย่างไร?" เสี่ยวเสอถอนใจน้อยๆ พลางหลบหลีกจมกระบี่ที่มุ่งเอาชีวิตตนดูท่า...คืนนี้จะเป็นคืนที่ยาวนานของนางกับเขาแล้ว...ด้วยฤทธิ์ของยาสลบอย่างอ่อนและการไม่ได้หลับได้นอนติดกันหลายคืน รวมทั้งความตึงเครียดต่างๆ กว่าฉีจู้เฉิงจะได้สติก็หลังยามอู่[1] ไปแล้ว คราแรกนั้นเขายังสะลึมสะลือ แต่

ในขณะที่ฉีจู้เฉิงได้นอนหลับพักผ่อนจนเต็มอิ่ม แต่ซื่อเซี่ยยี่กลับหลับๆ ตื่นๆ หลับได้พักหนึ่งก็งัวเงียลุกขึ้นมา แล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ เป็นเช่นนี้ตลอดทั้งคืน เช้านี้นางก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งโงนเงน ทำท่าจะลงไปนอนต่อ"เยี่ยเซียง...ขอน้ำสักแก้วได้หรือไม่?""ขอรับ น้ำนะขอรับ" มีเสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งตอบนางแทน ทำเอาซื่อเซี่ยยี่ย่นคิ้ว เปลี่ยนใจหันมามองต้นเสียงเสียแทนเยี่ยเซียงของนางเป็นเด็กผู้หญิง...หาใช่เด็กผู้ชายไม่เห็นหน้าตาไม่เป็นมิตรของซื่อเซี่ยยี่ ฮุ่ยหลินก็ถอนใจดังๆ "จำข้าไม่ได้หรือขอรับ? ข้าเป็นเด็กรับใช้ของท่านหมอเฟิงหวงอย่างไรล่ะขอรับ""ฮุ่ย...หลิน...?" นางพยายามเค้นมันสมองน้อยนิดเพื่อนึกให้ออก"นึกไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอกขอรับ" เขายื่นถ้วยชามาให้อย่างคะยั้นคะยอ "ดื่มน้ำก่อนเถอะขอรับ"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาระแวง ก่อนรับน้ำไปดื่มโดยดี "ที่นี่คือที่ใด?""โรงหมอขอรับ""ข้า...เคยมาที่นี่มาก่อนรึ?" ซื่อเซี่ยยี่ถามพลางมองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง "เจ้าถึงได้รู้จักข้า""ท่านเคยมาที่นี่มาก่อนขอรับ ตอนนั้นท่านยังมาถามอาจารย์เรื่องต้าหมาอยู่เลย""ยา...?" นางขมวดคิ้วเป็นร่องลึก ก่อนจะนึกขึ้นไ

เออ...นั่นสินะ เหตุมดจึงรู้สึกว่าลืมอะไรไปนะ? นางคุยอยู่กับเยี่ยเซียง กับหมี่เฟิงที่มาขายเครื่องประดับ แล้วก็ไปหาอู๋เม่ยเหนียงนี่นา...แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?ทำไมนึกเรื่องหลังจากนั้นไม่ออกเลย?"นึกไม่ออกล่ะสิ" เฟิงหวงไม่ได้แปลกใจนัก "เป็นธรรมดา เพราะเจ้าสูบยาไปเกินขนาดขนาดนั้น""หมายความว่าอย่างไร?"เฟิงหวงโคลงศีรษะไปมา "คนที่สูบจนเกินขนาดหรือสูบมานานหลายเดือน จะเริ่มมีอาการทางสมอง""อาการทางสมองรึ?""การเกิดภาพหลอนเป็นระยะเริ่มต้น หลังจากนั้นจะมีอาการความทรงจำสับสน หลงลืม โดยเฉพาะช่วงสูบยามากๆ เพราะยาจะไปทำลายความทรงจำในตอนนั้น" เขาอธิบาย "ก็เหมือนเจ้าในตอนนี้ ที่จำไม่ได้ไปสูบยาผีดิบนั่นตอนไหน เพราะตอนนั้นสูบมากจนมึนอย่างไรเล่า"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้าน้อยๆ "แล้วอาการนี้จะอยู่อีกนานแค่ไหนล่ะ?""ก็จนกว่าเจ้าจะเลิกยาได้ขาด ไม่มีอาการอยากยา สมองก็น่าจะกลับมาเป็นปกติได้" เฟิงหวงไหวไหล่"...เรื่องนั้นข้าเข้าใจ" ซื่อเซี่ยยี่ว่า พลางดูป้ายประกาศในมือ" แต่เรื่องที่จู่ๆมีคนมาตามหาข้าแสดงว่าแผนแทรกซึมของข้าคงแตกแล้ว""ฮุ่ยหลิน ไปเอาชุดที่นางใส่วันนั้นมาซิ" เฟิงหวงพยักเพยิด"ขอรับ" ฮุ่ยหลินรีบ