جميع فصول : الفصل -الفصل 100

ซื่อเซี่ยยี่ยังไม่รับรู้ถึงสิ่งใด ยังคงรัวนิ้วลงบนฉินเบื้องหน้า น้ำตาเอ่อคลอจนหยดลงมาเป็นสาย ทั้งเจ็บแค้น เจ็บใจที่ไม่ยังไม่อาจกลับไปหาเขาได้ นิ้วเริ่มเจ็บแปลบเมื่อนางไม่ยอมหยุด ความรู้สึกท่วมทะลักเกินกว่าจะหยุดได้ เพราะต้าหมานั่น ทำให้นางเผยความรู้สึกในใจออกมาจนหมดท่วงทำนองอันน่าอัศจรรย์จึงดำเนินต่อไปอีกพักหนึ่งจนเมื่อฤทธิ์ยาเริ่มเจือจางลง ซื่อเซี่ยยี่จึงค่อยรู้สึกตัวและเล่นเพลงในท่อนสุดท้าย นางมองนิ้วมือตนเองที่มีแผลเล็กน้อยขึ้นมอง...รู้สึกว่าจิตใจปลอดโปร่ง ได้รับการชำระล้าง และคลายความคิดถึงฉีจู้เฉิงไปได้มาก... จากนั้นหูของนางก็ได้ยินเสียงปรบมือเบาๆพลันได้สติว่าตนเองตอนนี้เป็นเพียงสาวใช้ธรรมดา ไม่มีสิทธิ์อะไรจะมาเล่นดนตรีชั้นสูงเช่นนี้ ร่างบางสะดุ้งจากเก้าอี้ ทรุดกายลงคุกเข่าและโขกศีรษะ "ข้าน้อยขออภัยเจ้าค่ะ ข้าน้อยผิดไปแล้ว ต่อไปข้าน้อยจะไม่แตะมันอีกแล้วเจ้าค่ะ"เห็นเสี่ยวเมาของนางโขกศีรษะเช่นนั้นเหม่ยเหนียงก็รีบประคองร่างนั้นให้ลุกขึ้น "ไม่ต้องๆ เจ้าหาได้ทำผิดอันใดไม่"เสียงอ่อนหวานนั้นทำเอาซื่อเซี่ยยี่กระพริบตาอย่างงุนงง"ข้าไม่ยักรู้มาก่อนว่าเจ้าจะเล่นพิณได้ดีเพียงนี้ ข้ากล้า

ในเมืองลั่วหยางยังคึกคักไปด้วยผู้คนที่กำลังจับจ่ายซื้อของเพื่อต้อนรับเข้าสู่เทศกาลปีใหม่ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อสินค้าทั้งเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ ทำให้ตลาดในเมืองลั่วหยางครึกครื้นเป็นอันมาก ในขณะเดียวกันหอสุ่ยเซียนเองก็เริ่มจัดเตรียมการแสดงเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อแล้ว โดยหนึ่งในดาวเด่นนั้น มีเสี่ยวเมาหรือซื่อเซี่ยยี่ร่วมแสดงด้วยตั้งแต่ที่นางได้เลื่อนขั้นเป็นนักดนตรี นางก็ไม่ทำให้เจ้าของหอสุ่ยเซียนอย่างอู๋เม่ยเหนียงผิดหวัง ทั้งรูปร่างและหน้าตาหมดจด รวมกับฝีไม้ลายมือในการเล่นพิณทำให้ลูกค้าของหอสุ่ยเซียนเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว และแน่นอน นางกลายเป็นลูกรักของอู๋เม่ยเหนียงไปโดยปริยาย แต่ถึงกระนั้น ยามออกแสดง นางก็จะให้ผ้าคลุมหน้า ปิดบังใบหน้าแท้จริงเอาไว้ ส่วนเหตุผลที่นางบอกกับอู๋เม่ยเหนียงคือ นางเกรงจะมีคนจำนางได้ว่าเป็นบุตรีแม่ทัพกบฏ หากเป็นเช่นนั้นอาจทำให้อู๋เม่ยเหนียงเดือดร้อนไปด้วยในช่วงปีใหม่นี้ นางถูกวางตัวให้เล่นบนเวทีกลางแจ้ง เพื่อเรียกแขกเหรื่อให้เข้าหอสุ่ยเซียน ซึ่งหมายกำหนดการณ์นี้เป็นที่รู้กันทั่วทั้งลั่วหยาง…แม้กระทั่งลูกน้องของฉีจู้เฉิงที่ล

ซื่อเซี่ยยี่เดินไปตามถนนคล้ายไม่มีจุดหมายใด นางถูมือที่เย็นจัดไปมาและยกขึ้นพ่นลมหายใจเข้าใส่คราหนึ่ง“อากาศหนาวๆเช่นนี้ รับเต้าฮวยร้อนๆสักชามไหมขอรับ” เสียงพ่อค้าขายเต้าฮวยร้องเรียกลูกค้าฝ่าอากาศหนาว เมื่อหันไปเห็นซื่อเซี่ยยี่ก็ยิ้มแย้มเอ่ยถาม “แม่นางคนงาม รับเต้าฮวยร้อนสักชามแก้หนาวหรือไม่?”“ดียิ่ง ขอข้าสักชามนะจ๊ะท่านลุง” ซื่อเซี่ยยี่กระชับผ้าคลุมตัวหนาไปนั่งที่เก้าอี้“รอเดี๋ยวนะ แม่นาง” พ่อค้ายิ้มแย้มรับคำ จากนั้นจึงตักเต้าฮวยเนื้อหยุ่นใส่ชาม จากนั้นจึงตักน้ำขิงร้อนๆใส่แล้วตามด้วยน้ำตาลทรายแดง แล้วยกไปให้ซื่อเซี่ยยี่ที่ยิ้มรออยู่ ทันที่ที่ชามวางลงบนโต๊ะ นางก็ตักเต้าฮวยพร้อมน้ำขิงมาเป่าให้คลายร้อน แล้วตักชิมเรื่อยๆ แล้วเอ่ยกับพ่อค้าเหมือนคุยกับลมฟ้าอากาศ “ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรให้ท่านพ่อค้าเดือดเนื้อร้อนใจหรือไม่?”ระหว่างนั้นนางก็หยิบกระดาษแผ่นเล็กที่แนบติดมากับก้นถ้วยกำใส่มือเอาไว้อย่างรวดเร็วจนผู้อื่นยากจะสังเกตเห็น“อากาศหนาวเพียงนี้ ไม่ว่าใครก็เดือดร้อนไปหมดนั่นแหละแม่นาง”“ดียิ่งที่ท่านมาขายแถวนี้” นางยิ้ม “เต้าฮวยรสชาติดียิ่ง เนื้อนุ่ม น้ำขิงก็ไม่เผ็ดเกินไป วันหลังข้า

ตะวันเริ่มลับฟ้า ท้องถนนแห่งลั่วหยางกลับสว่างไสวครึกครื้นไม่แพ้ยามกลางวัน โคมสีต่างๆ ประดับประดาตามท้องถนนเกิดเป็นแสงสีชวนมอง ห้างร้านประดับโคมเรียกลูกค้า เหล่าผู้คนในเสื้อผ้าสีสันสดใสเดินกันขวักไขว่เต็มสองข้างทางทำให้บรรยากาศยิ่งครึกครื้น แต่ที่ทำให้คลื่นมนุษย์ชะงัก คงเป็นเสียงฉินที่ไพเราะอ่อนหวานจากเวทีหน้าหอสุยเซียนแม้ไม่ได้เลิศเลอประหนึ่งมือพิณตัวฉกาจ แต่ความไพเราะนั้นถือว่าผู้เล่นหาตัวจับได้ยากผู้หนึ่งผู้คนในละแวกหรือจาประจำล้วนทราบดีว่าปกติแล้วหอสุ่ยเซียนมิได้มีชื่อเสียงด้านดนตรี คนที่เล่นฉินให้ก็เป็นเพียงคนเก่าคนแก่ มิได้เชี่ยวชาญนักและอู๋เหม่ยเหนียงก็มิได้ใส่ใจนัก ไม่เคยเปลี่ยนหรือหาคนมาแทนตลอดหลายปี หากอยู่ๆสตรีนางนี้ก็ปรากฏกาย ตั้งแต่นั้น ดนตรีของหอสุ่ยเซียนก็มีความน่าฟังขึ้นหลายเท่าตัวเรือนกายอรชรโบกสะบัดนิ้วกรีดลงเส้นเอ็น ใบหน้ามีผ้าคลุมหน้าปิดไว้จนมองเห็นแต่ดวงตาสุกสกาว ซื่อเซี่ยยี่ต่อรองกับอู๋เม่ยเหนียงเอาไว้เมื่อยามที่จนมุม ยอมเล่นพิณกลางแจ้งว่า นางขอคลุมผ้าคลุมหน้าเอาไว้ยามแสดงเพื่อมิให้ผู้อื่นจดจำได้ว่านางเคยเป็นบุตรีของแม่ทัพแห่งฉางอันมาก่อน ซึ่งอู๋เม่ยเหนียงก็ยอมร

ในช่วงเวลาหนึ่งของศตวรรษที่ 20…ฉีจู้เฉิง กำลังถูกก่อกวนด้วยนางแมวตัวน้อยตัวหนึ่ง… ริมฝีปากนุ่มๆ ไล่พรมจูบไปยังแก้มเขา ก่อนไล่ลงมายังแผ่นอกแกร่ง หน้าท้องหนั่นแน่นเป็นลอน...และมือซนที่กำลังจะรูดกางเกงนอนเขาลง…"เซี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาเมื่อไหร่กัน รู้หรือไม่ว่าข้าคิดถึงเจ้าใจแทบขาดแล้ว" เสียงเขาพึมพำทั้งที่ยังไม่ลืมตาคำพูดประหลาดทั้งสรรพนามทั้งเนื้อหา...ทำเอาซื่อเซี่ยยี่หยุดมือที่กำลังถอดกางเกงของเขาออก"จู้เฉิง ที่รักจ๋า" เธอเลื่อนตัวขึ้นมาจ้องหน้าเขา แล้วบีบจมูกเขาเบาๆ "เคลียร์ด่านเกมส์ไม่ผ่านจนเก็บไปฝันเหมือนฉันเลย""เกมเกิมอันใดกัน?" ฉีจู้เฉิงค่อยๆเปิดเปลือกตา เขากระพริบตาถี่เพราะแน่ใจว่าหญิงสาวตรงหน้า อย่างไรก็เป็นเซี่ยเอ๋อร์ของเขาพลันเพิ่งได้สติ อา...เขาฝันเป็นจริงเป็นจังเหลือเกิน"ตื่นแล้วหรือ จู้เฉิง" ซื่อเซี่ยยี่ในชุดเสื้อเชิ้ตตัวเดียวเท้าคางมองแล้วยิ้มให้ "กะว่าถ้าไม่ตื่นจะจับข่มขืนอยู่แล้วเชียว""ถึงตื่นก็จะข่มขืนผมอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?" ฉีจู้เฉิงเอามือนวดขมับตัวเองเบาๆเรียกสติ"แล้วไม่ชอบ?" เธอยักคิ้วให้ข้างหนึ่งอย่างยียวน"ผมอาย..." ว่าพลางดึงผ้าห่มมาปิดหน้า แต่ดวงตาวิบวับท