All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 141 - Chapter 150

"อันนั้นข้าเชื่อสนิทใจเลยล่ะ แต่เจ้าจู้เฉิงนะสิ คิดพิเรนท์อะไรถึงให้เมียมาเป็นคนบ้าต่อหน้าขุนนางในท้องพระโรง!""เพื่อให้คนทั้งแผ่นดินล่วงรู้ว่าซื่อเซี่ยยี่และฉีจู้เฉิงนั้นจะไม่มีเขี้ยวเล็บไปต่อกรกับผู้ใดได้อีก" ฉีจู้เฉิงเอ่ยยิ้มๆ "เหลือแต่เพียงชายน่าสมเพชที่ต้องดูแลฟูเหรินเสียสติไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจเท่านั้น""แล้ว?..."“เมื่อพวกกระหม่อมถอดหน้ากากที่อยู่ในราชสำนักได้...ก็จะได้ทำหน้าที่ของตนเองแต่เก่าก่อนมาได้ถนัดถนี่ขึ้น...""พวกเจ้าคิดจะถอยเพื่อรุกอย่างนั้นรึ?" รัชทายาทหรี่ตามองฉีจู้เฉิงอย่างรู้สึกทึ่งๆ คนผู้นี้ไม่ยอมทิ้งลายจริงๆ"จะว่าเช่นนั้นก็ได้" ฉีจู้เฉิงตอบ "เมื่อพวกนั้นตายใจ เดี๋ยวมันก็เผยหางออกมาเอง อีกประการหนึ่ง ตอนนี้เราอยู่ในที่สว่างจึงต่อกรรับมือกับมันได้ลำบาก แต่หากเราหนีเข้าที่มืด บางทีคงจะเจอพวกมันและจับมันได้""แต่ก็จะบอกกันสักหน่อย ข้าจะได้เตรียมรับมือบ้าง จู่ๆเซี่ยยี่ก็กระโดดเข้าหาเสด็จพี่ เอามือตะกุยหัวหูจนมีแต่รอยเต็มไปหมด ตบท้ายด้วยการถีบอีกที แบบนี้น่ะมันช่าง...""หรือว่าพระองค์กริ้วพวกกระหม่อม?" ฉีจู้เฉิงเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นท่าทีนั้น"เปล่า ก็ไม่ได้โกรธหรอก...

"แค่อะไร?""ข้าสั่งทำของนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของหลิงเอ๋อร์น่ะ" เขาอธิบาย "นางกับสาวใช้ของข้าตามข้าแจไม่ให้ข้าไปที่ลั่วหยาง เพราะกลัวว่าจะไปภารกิจเจ้าเสีย แต่ข้าทนรอไม่ไหว ก็ใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำนี้กับพวก แล้วข้าก็รีบขี่ม้าตรงมายังลั่วหยาง""เช่นนั้นก็อย่าเอามันมาใช้กับข้าอีก" นางกัดฟัน ร่างร้อนแทบละลายจากการปลุกเร้าอารมณ์ของเขา "ข้าต้องการเจ้า มิใช้ของเล่นพรรค์นั้น""ได้ๆ เช่นนั้นข้าจะนำของนี้ไปไว้ไกลๆนะ" เขาปล่อยให้ซื่อเซี่ยยี่กดเขาลงนอน คล้ายเตรียมใจรอรับการลงโทษที่ทำนางตกใจเมื่อครู่"เชิญฟูเหรินลงโทษสามีได้ตามแต่ใจปรารถนา"นางกลับเอาศอกเท้าศีรษะขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ยังกรุ่นโกรธ "ผู้ใดบอกจะปรนนิบัติข้า?""อา...จริงด้วยสินะ ข้าบอกเจ้าแบบนั้น" ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วพลิกกายคร่อมร่างบอบบาง มือใหญ่ลูบไล้สะโพกและบั้นท้ายอวบที่เปล่าเปลือยของนาง "เช่นนั้นแผนการเดินทางคงต้องเลื่อนไปเป็นอีกวันหนึ่งแล้วล่ะ""ช่างมารดามันสิ" นางแอ่นหลังขึ้นรับสัมผัส มือบางประกบมือของเขาด้วยความรู้สึกวาบหวิวชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขที่สุดที่เขาได้ฟูเหรินกลับคืนมา ได้พูดคุย หยอกเย้า และสาน

หลังจากออกจากเมืองฉางอันมาได้สักระยะ ฉีจู้เฉิงก็พาซื่อเซี่ยยี่มาพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อค้างคืนสักคืน จากนั้นก็ให้ฟูเหรินผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเขาก็จัดการผมเผ้าของนางเสียใหม่ เป้าหมายของพวกเขาอยู่เลยลั่วหยางไปทางตะวันออก ตั้งใจจะไปที่เมืองป๋อไห่ ซึ่งเป็นเมืองท่าชายทะเล แต่เพราะไม่รีบร้อน จึงตั้งใจจะเดินทางกันไปเรื่อยๆ ค่ำไหนนอนนั่นดังนักพเนจร ตอนแรกซื่อเซี่ยยี่ก็อยากแต่งชุดเป็นบุรุษจะได้ไม่ดูเด่นสะดุดตาพวกนักเดินทางและเชื้อเชิญอันตรายมาโดยไม่จำเป็น แต่ไม่นึกว่าชุดแรกที่ออกมาจากฉางอันกลับเป็นชุดผู้หญิงสีขาวปักลายด้วยด้ายสีน้ำเงินทำให้ชุดด้วยเรียบหรูแต่สวยสะดุดตาอยู่ในที"ข้าอยากเห็นเจ้าแต่งชุดสตรีมานานแล้ว" ฉีจู้เฉิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "จำได้หรือไม่ สัญญาเมื่อครั้งที่จัดงานเลี้ยงรับรองทูต เจ้าสัญญาว่าจะแต่งชุดสตรีไปเที่ยวกับข้า?""แต่แบบนี้มันก็ผู้หญิงเกินไป!" นางว่าพลางกลืนน้ำลาย "เจ้าดูสิกรุยกรายพลิ้วลมเพียงนี้ ข้าถีบข้าเตะได้ไม่กี่ทีคงต้องสะดุดล้มเป็นแน่!""แค่แต่งตอนอยู่ในโรงเตี๊ยมนี้ก็ได้ นะๆ" ชายหนุ่มว่าเสียงอ่อยจนเซี่ยยี่เห็นหูหางที่ลู่ตกลงอยู่ลางๆ ครั้นจะบอกว่าไม่ พอมองสีหน

"ดูสิ ไปเล่นไฟเสียจนเหงื่อเต็มหน้า" ซื่อเซี่ยยี่ว่ายิ้มๆ แล้วหาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ชายหนุ่มยอมอยู่นิ่ง จากนั้นจึงเขยิบกายเข้าไปซุกหน้ากับอกอิ่ม "เซี่ยเอ๋อร์ คราวหลังไม่เล่นเช่นนี้แล้วนะ ข้ายังไม่อยากทำลายสถานที่ทำกินสุจริตของผู้อื่น"ซื่อเซี่ยยี่เลิกคิ้วแล้วใช้มือลูบหัวเขาเบาๆ "เจ้าจะเผาโรงเตี๊ยมรึ?""...อีกนิดเดียวข้าก็จะทำเช่นนั้นแล้ว"คราวนี้นางหัวเราะร่วน "ได้ๆ ข้าจะไม่ทำแล้ว จะแต่งกายเช่นนี้ไปจนแก่เลย ดีหรือไม่?""...ดี"ซื่อเซี่ยยี่กลั้นหัวเราะ เดินไปเอาแขนคล้องคอเขาจากด้านหลังและกระซิบ"ตัวเจ้าตอนนี้มีแต่กลิ่นควันไฟ อากาศที่ร้อนอยู่แล้วคงทำเจ้าร้อนมาก ดูสิ เหงื่อออกเยอะเลย" ดวงตางามหรี่ลงน้อยๆ มือค่อยลดลงไปถอดเข็มขัดผ้าของเขาออก "อยากอาบน้ำหรือไม่ ข้าว่างพอจะช่วยอาบให้เจ้าได้"ฉีจู้เฉิงยิ้มแทนคำตอบ ก่อนมองเข็มขัดผ้าเลื่อนหลุดจากเอวสอบลงไปกองกับพื้น ฟูเหรินตัวน้อยช่างเอาใจนัก เห็นเขาหึงนางออกนอกหน้า คงคิดจะอ้อนเสียหน่อยให้เขาสบายใจขึ้น เช่นนี้แล้ว จะปฏิเสธได้อย่างไรกัน?"เดี๋ยวนะ" ซื่อเซี่ยยี่ชะงักมือ ก่อนเดินไปเรียกเสี่ยวเอ้อที่รอรับใช้ด้านนอก "เตรียมน้ำอุ่นกับเครื่องอาบน้ำใ

ลั่วหยาง…เฟิงหวงรู้สึกถึงเส้นประสาทที่ขมับกำลังเต้นตุบๆใกล้ระเบิดเต็มที"อ...อาจารย์...""สองผัวเมียนั่น..." เฟิงหวงพูดออกมาแต่ละคำอย่างยากลำบาก โทสะในอกร่ำๆ จะถึงจุดแตกหักอย่างแรกที่ทำให้เฟิงหวงแทบจะอกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เมื่อเจอสองผัวเมียจอมจุ้น มานั่งฉีกยิ้มคารวะให้เขา และบอกว่า 'จะขอมาอยู่ที่นี่สักระยะ'อย่างที่สอง บ้านพักของสองผัวเมียที่เขาตั้งใจจะทำเป็นสถานพยาบาลสำหรับเด็กเล็กและสตรีมีครรภ์ ตอนนี้ก็เริ่มมีผู้คนต่อแถวรอร้องทุกข์กับทั้งสองคนนั้นอีก!ในเมื่อไปแล้ว เหตุใดไม่ไปลับ ยังกลับมาทำไม?!?!"ทั้งผู้กล้าทั้งสอง ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิดเจ้าค่ะ!" หญิงร่างท้วมวัยกลางคนที่อยู่หัวแถวร้องออกมาอย่างคนไร้ที่พึ่งก่อนจะก้มหัวโขกศีรษะให้สองสามีฟูเหริน"ท่านป้า ลุกขึ้นก่อนเถอะ" ซื่อเซี่ยยี่ประคองร่างท้วมนั้นให้ลุกขึ้น "มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน""นั่นสิท่านป้า ท่านมีเรื่องทุกข์ร้อนอันใดรึ?" ฉีจู้เฉิงถามพลางโบกพัดไปมา"ลูกสาวข้า...โปรดคืนความเป็นธรรมให้ลูกสาวข้าด้วย" หญิงวัยกลางคนน้ำตาไหลพรากพลางเอ่ยเสียงสั่นเครือน่าเวทนา"เกิดเหตุอันใดกับลูกสาวท่านรึ?" ซื่อเซี่ยยี่ถามบ้าง"บุตรสาวข้า ฮึก นา