All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 131 - Chapter 140

นางไม่รู้หรอกว่าเขามากับใครหรือพาคนมาด้วยกี่คน ในสายตานางตอนนี้ นางเห็นแค่เขาคนเดียวเท่านั้น"เซี่ยเอ๋อร์!" เสียงของเขานำมาก่อนตัวเสียอีก ม้ายังมิทันชะลอฝีเท้า เขาก็กระโดดลงจากม้า พาร่างถลาร่อนลงพื้นอย่างง่ายดายด้วยวิชาตัวเบา จากนั้นก็วิ่งฝ่าพื้นหิมะเข้ามาหานาง นางเองก็ไม่ต่างกัน รีบผละออกจากฮุ่ยหลินและวิ่งไปหาเขา ลมหนาวบาดผิวแก้มแต่พวกเขาหาได้ใส่ใจไม่ มีเพียงหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบทะลุกนอกอกด้วยความปิติยินดีที่ปิดไม่มิดซื่อเซี่ยยี่วิ่งเต็มฝีเท้า น้ำตารินออกมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ จนกระทั่งร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นเคย นางจึงมั่นใจแน่แล้วว่านี่มิใช่ความฝันหรือภาพมายาที่ยานรกสร้างขึ้นมาจู้เฉิง...จู้เฉิงมาหานางแล้วจริงๆ!"จู้เฉิง...เป็นเจ้าจริงๆใช่หรือไม่?" นางซุกอ้อมอกของเขาอย่างโหยหา จากกันนานเพียงนี้ นางจึงได้รู้ว่ารักเขามากเท่าใด"เป็นข้า...เป็นข้า...ฉีจู้เฉิง..." ฉีจู้เฉิงกอดนางแน่นจนมั่นใจว่าสิ่งเข้ามาโอบกอดเขามิใช่ภาพลวงตาที่เกิดจากความคิดถึงที่ท่วมท้นของเขาเอง "เซี่ยเอ๋อร์ เซี่ยเอ๋อร์ของข้า นึกว่าชาตินี้ข้าจะมิได้เจอหน้าเจ้าอีกแล้ว"ซื่อเซี่ยยี่พูดอะไรไม่ออกแล้ว ทุกคำพูด

ย้อนความ…ด้วยฤทธิ์ของยาสลบอย่างอ่อนและการไม่ได้หลับได้นอนติดกันหลายคืน รวมทั้งความตึงเครียดต่างๆ กว่าจู้เฉิงจะได้สติก็หลังยามอู่[1] ไปแล้ว คราแรกนั้นเขายังสะลึมสะลือ แต่พอลืมตามาเห็นเพดานเตียงที่ไม่คุ้นก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ภาพเหตุการณ์ต่างๆของเมื่อวานเริ่มทำให้เขาได้สติอีกครั้ง เมื่อได้พักผ่อนมาเพียงพอ ร่างกายเขาก็ฟื้นตัวได้เต็มที่ กล้ามเนื้อเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง สมองเปี่ยมไปด้วยพลัง เขาพร้อมจไปลุยหาเซี่ยเอ๋อร์ของเขาแล้ว แต่ความคิดบางอย่างฉุดเขาให้นั่งลงกับเตียงเสียก่อนเขารู้สึกว่าเหตุการณ์เมื่อวานนี้มีบางอย่างที่ผิดปกติ เมื่อวานนี้เขามาถึงลั่วหยางด้วยความโกรธและเดือดจัด เมื่อรวมกับอาการพักผ่อนไม่เพียงพอ ทำให้เขามองข้ามมันไปอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เมื่อคืนเขาได้นอนเต็มอิ่มจนสมองปลอดโปร่ง ตอนนี้จึงมองเห็นว่ามีเรื่องหนึ่งที่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยซื่อเซี่ยยี่...ฟูเหรินของเขาตั้งครรภ์ได้อย่างไร?ฉีจู้เฉิงถามคำถามนี้กับตนเอง ในเมื่อเขาเป็นคนต้มยาให้นางเองกับมือและเขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเขาต้มได้อย่างถูกต้อง..แล้วเหตุใดนางจึงตั้งครรภ์?คำถามนี้เขาควรฉุกคิดได้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ แต่เพราะความโก

"สักระยะมารดาเจ้าน่ะสิ ขนมาราวกับจะมาสร้างบ้านใหม่!" เขาว่า"ท่านหมอกล่าวเกินไป" ฉีจู้เฉิงยิ้มเขิน "หากข้าจะสร้างบ้านใหม่ ของคงมากมายกว่านี้หลายเท่าตัว นี่ข้าคัดเฉพาะของจำเป็นมาเท่านั้นเอง""บอกคนของเจ้าให้เอากลับไปให้หมด!" เฟิงหวงชี้ไปยังเซียวปิงที่เริ่มปีนไปประดับโคมแดงปีใหม่หน้าโรงหมอ "ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็ต้องกินอยู่ให้เหมือนชาวบ้านทั่วไป ไม่ใช่ใช้อำนาจของขุนนางมาวุ่นวายที่นี่!""ท่านหมอ ท่านลองบอกได้หรือไม่ว่าข้าควรเอาสิ่งใดกลับ?" ฉีจู้เฉิงทำตาปริบๆดังลูกสุนัขจนเฟิงหวงเส้นประสาทเจียนขาด"โคมแดงนั่น!""นี่วันปีใหม่นะขอรับ โคมแดงเป็นหนึ่งใส่สิ่งมงคล ไม่ติดไม่ได้หรอกขอรับ""ข้าวของเครื่องเรือนในห้องของนังหนูนั่น แล้วม่านมุกที่เอามาติดหน้าห้องนั่น จนข้านึกว่าห้องนั้นเป็นของนางโคมเขียวไปแล้ว!""เอ ข้าเพียงอยากทำให้นางสบายใจน่ะขอรับ บางทีหากนางได้มองห้องที่เจริญหูเจริญตา ตกแต่งสวยงาม ก็น่าจะลดอาการหงุดหงิดลงได้บ้างน่ะขอรับ" ฉีจู้เฉิงตอบตาใส"ถ้าอยากจะทำให้มันเจริญหูเจริญตานัก ทำไมไม่สร้างบ้านใหม่ไปเลยเล่า""...ทำได้หรือขอรับ?""ข้าประชด!""อืม...อันที่จริงข้าก็อยากทำเช่นนั้นเช่นกันขอรับ"

"ข้าไม่เห็นนางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว นึกไปว่างนางอาจล่วงหน้าไปตามหาเจ้า ข้าจึงมิได้ใส่ใจตามอีก" เขาว่า "ขอโทษด้วยนะ เซี่ยเอ๋อร์""พวกนางบาดเจ็บมากหรือไม่? พวกสยงเฟย เหวินจางล่ะ?""นางปลอดภัยดี บาดเจ็บเล็กน้อย สยงเฟยก็เช่นกัน แต่เหวินจางโดนเจ้าเล่นงานหนักเอาการ""…อย่างนั้นหรือ?" เซี่ยยี่แทบอยากจะโขกศีรษะตนเอง ทั้งๆที่นางไม่ต้องการให้ลูกน้องต้องมาเจ็บตัวอีกแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องมาบาดเจ็บเพราะนางเอง "ข้านี่มัน...สมควรตาย...""ไม่มีใครสมควรตายทั้งนั้น โดยเฉพาะเจ้า" เขาลูบหลังฟูเหรินเบาๆ"ถ้าข้าไม่สูบยาจนคลั่ง พวกเขาก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวเช่นนี้นี่" นางยังตำหนิตนเอง "ข้านี่ช่าง...ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริงๆ""มันเป็นกับดักและแผนอันชั่วร้ายของพวกนั้นที่ตั้งใจทำมาเพื่อทำลายเจ้าโดยเฉพาะ ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็เป็นเพียงเหยื่อของพวกมัน" เขาปลอบเซี่ยยี่พยายามจะคิดให้ได้ดังที่เขาบอก "แล้วเจ้าจัดการพวกมันแล้วรึ? จับใครได้บ้าง?""ส่วนใหญ่จะเป็นพวกลิ่วล้อของเสี่ยวเสอ กับคนในหอสุ่ยเซียน" เขาว่าอย่างหม่นหมอง "ส่วนตัวการใหญ่หนีรอดไปได้""หึ! พวกมันวางแผนกระทำการใหญ่โตและร้ายกาจเพียงนี้ แต่ไม่สุดท้ายก็ยัง

ข้อเรียกร้องนี้ส่งผลให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์โดยรอบขึ้นทันที บางก็สนับสนุน บ้างก็ไม่พอใจ บ้างก็แปลกใจ ในขณะเดียวกันนั้นผู้ที่ดูจะมีความยินดีที่สุดเห็นจะไม่พ้นองค์ชายใหญ่ที่กระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างอดไม่อยู่แม่ทัพผู้หนึ่งถือฮู่ป่าน[1] ซึ่งทำจากหนวดปลาฉลามก้าวออกมา และเอ่ยว่า "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ การที่ท่านแม่ทัพซื่อเสียสติไปเช่นนี้อาจทำให้ชาวประชาไม่เชื่อถือ ผู้ใต้การปกครองมิอาจเคารพ กระหม่อมเห็นด้วยกับฉางผิงโหว สมควรปลดนางออกจากตำแหน่งโดยถาวรพะย่ะค่ะ!""ขอเดชะ กระหม่อมเห็นด้วยกับแม่ทัพหลี่ แม่ทัพซื่อซื่อเซี่ยยี่สติฟั่นเฟือนเช่นนี้คงไม่อาจรับใช้เบื้องยุคลบาทอีกได้ ขอฝ่าบาทโปรดทรงวินิจฉัย ปลดแม่ทัพซื่อออกจากตำแหน่งด้วย" เสนาบดีกรมพิธีการเองก็ทูลขอเช่นกันจากนั้นเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ก็มีเสียงไปในทางเดียวกัน "ขอทรงโปรดวินิจฉัย ปลดแม่ทัพซื่อด้วยพะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้มีพระพักตร์ลำบากใจมาก ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนโปรด เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แต่ถึงกระนั้น ในเมื่อทุกคนมีความเห็นตรงกันและใจหนึ่งก็เห็นด้วยเช่นกัน "รัชทายาท เจ้าคิดว่าอย่างไร""...กระหม่อมก็เห็นด้วยกับเหล่าข