All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 151 - Chapter 160

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย หมอเฟิงหวงพร้อมซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิงก็เดินทางไปยังสุสานที่มีหลุมฝังศพของผู้เสียหายอยู่ เมื่อลงมือขุดขึ้นมาและเปิดโลงออก จึงพบร่างที่ไม่โสภานักแต่ยังถือว่าอยู่ในสภาพดีมาก เฟิงหวงล้างมือด้วยน้ำส้มสายชู สวมถุงมือผ้าไหมสีขาว และค่อยๆตรวจทีละส่วนอย่างใจเย็น“ผู้ตายเป็นสตรี อายุระหว่างสิบสองถึงยี่สิบปี" เขาว่าพลางหยิบตัวหนอนและแมลงที่เกาะตามศพขึ้นมาส่องกับแสงอาทิตย์ "ดูจากแมลงเหล่านี้ คาดว่าเสียชีวิตมาได้ราวสองถึงสามเดือน เพราะอากาศเย็น ทำให้ศพเน่าเปื่อยได้ช้าจึงยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ค่อนข้างมาก"เขาเริ่มตรวจเด็กสาวตั้งแต่ศีรษะไล่ลงมา "สภาพกระโหลกศีรษะดีมาก ไม่มีร่องรอยบาดแผล แต่ที่คอมีร่องรอยของการถูกรัดด้วยเชือกจนเกิดเป็นรอยช้ำและมีเลือดออก คาดว่าเป็นสาเหตุการตาย รวมทั้งดวงตามีสภาพเกือบหลุดจากเบ้า ยืนยันได้ว่าเสียชีวิตจากการถูกเชือกรัดคอ""ดูจากรอยเชือก ก็เป็นลักษณะของการแขวนคอตัวเอง มิใช่ถูกผู้ใดรัดคอ" ฉีจู้เฉิงพินิจรอยเชือกที่กลายเป็นสีคล้ำพลางเอ่ย "ต่อไปเป็นการหาร่องรอยข่มขืนสินะ แต่นางตายมาหลายวัน ร่องรอยมิหายหมดแล้วหรือ?

"ฉีโหวเหย๋?" ชายผู้นั้นละจากอกอวบที่ดูดเม้มดั่งทารก เลิกคิ้วน้อยๆ "เขามีธุระอันใดกับข้าหนอ...""ท่านกั๋วกง?" หญิงสาวเลิกคิ้ว ขณะที่เขาหยิบเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายดอกกล้วยไม้สวมให้นาง"หลันหลัน แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวข้าจะมีแขก ข้ากลัวเขาเห็นเรือนร่างงดงามแล้วจะเกี้ยวเจ้า""ทราบแล้วเจ้าค่ะ" หลันหลันน้อยค่อยยันกายลุกขึ้นแต่งตัวและหลบไปอยู่ข้างๆคอยทุบไหล่ให้เขาอย่างเอาใจเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้ว จึงสั่งให้เชิญฉีจู้เฉิงเข้ามา"ข้าน้อย ฉางผิงโหว ฉีจู้เฉิง คารวะชุนกั๋วกงขอรับ" ชายหนุ่มคารวะอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม"ฉีโหวเหย๋ ไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่งลงก่อนเถอะ" ชุนกั๋วกงเอ่ยด้วยรอยยิ้มอุ่น ก่อนเรียกให้สาวใช้ยกน้ำชามาให้"ไม่พบกันนานเกือบสิบปี ท่านเติบโตเป็นหนุ่มเต็มตัวเสียแล้ว"ฉีจู้เฉิงยิ้มพร้อมก้มศีรษะให้เล็กน้อย "ท่านกั๋วกงสบายดีหรือไม่ขอรับ""ก็สบายดีตามประสาล่ะนะ"ชายวัยกลางคนยิ้มอุ่น "ว่าแต่ท่านเถอะ มีธุระอันใดถึงมาที่นี่?" หรือว่ามาท่องเที่ยว?""ข่าวคราวเกี่ยวกับข้า?" ชุนกั๋วกงเลิกคิ้ว "ข้าไม่เห็นได้ยินสักนิด ท่านคงได้ยินข่าวลือมาผิดๆแล้วล่ะ""อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าเป็นข่าวของท่านหรอกข

"ผลประโยชน์ไม่ลงตัวกระมัง?" นางว่า พลางคีบลูกชิ้นมรกตเคี้ยวหยับๆ "ถึงแม้สมัยนี้สาวๆจะสามารถหาความสุขได้อย่างเสรี แต่ก็มีพ่อแม่บางคนก็ยังไม่เห็นด้วยหรอกนะ""ในเมื่อลูกสาวของพวกนางก็...แต่งงานกับใครไม่ได้เพราะเสียพรหมจรรย์แล้ว...ก็สู้เรียกร้องเงินทองจากตัวต้นเหตุเอามาใช้เป็นค่าตัวของลูกก็ไม่เสียหายนี่"ฉีจู้เฉิงพยักหน้าตาม "ข้อสันนิษฐานนี้ก็เป็นไปได้ แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ก็คงต้องไหว้วานอาหลินแล้วว่า เรื่องแท้จริงนั้นเป็นเช่นไร"ฮุ่ยหลินหันมามองทั้งสองแล้วทำท่าเหมือนจะร้องไห้ "ข้าไม่ทำไม่ได้หรือขอรับ?""เจ้าก็ได้ยินแล้วว่าหลี่ซานนคนนั้นไร้น้ำยา ไม่ต้องห่วงเจ้าจะเป็นอันตรายหรอกน่า" ซื่อเซี่ยยี่พยายามพูดปลอบเด็กหนุ่มเต็มที่"เขาไม่ทำร้ายสตรี ไม่ได้แปลว่าไม่อันตรายนี่ขอรับ" อาหลินหน้าเบ้"เอ่อ...เอาเถอะ ถ้าเจ้าเกิดพลาดท่าเสียที พวกเราสองสามีฟูเหรินจะรับผิดชอบเจ้าเอง...นะ" เซี่ยอี่ว่า "ใช่ไหม? ซื่อโหย่ว?"อาหลินฟังแล้วไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย"อาหลิน" ฉีจู้เฉิงช่วยกล่อมอีกแรง "ข้าสังเกตว่าเจ้าชอบชงชาและชอบรังนกมาก ใช่หรือไม่?"อาหลินตัวน้อยพยักหน้าแรงๆ"ข้าเองมีชุดถ้วยชาจากราชวงศ์ก่อนอยู่ ไม่รู้ว

ถึงแม้จะฟังดูง่ายแสนง่าย แต่สำหรับฮุ่ยหลินที่เรียนแต่วิชาแพทย์ การต้องตกกระไดพลอยโจรมาทำเรื่องเช่นนี้ก็นับว่าลำบากเอาการแต่ถึงกระนั้น ท่าทางอ่อนนุ่ม พูดจาติดๆขัดๆ พูดไปก็น้ำตาปริ่มไป (ด้วยความสงสารตนเอง) ยิ่งทำให้อิ๋งอิ๋งแห่งหอบุปผาสวรรค์เอ็นดูและนึกอยากช่วยเหลือเด็กสาวผู้นี้อย่างมาก"ไม่ต้องร้องนะ หลินเอ๋อร์ พี่สาวสัญญาว่าจะช่วยเหลือเจ้าแน่นอน" อิ๋งอิ๋งเช็ดน้ำตาให้เด็กสาวตัวน้อยจนแห้ง ยิ่งพิศก็ยิ่งเห็นว่านางสวยงามน่ารักยิ่ง แม้จะสวมเสื้อผ้าทำจากป่านปอที่ย้อมเป็นสีน้ำเงินเข้ม แต่นั่นกลับยิ่งขับเน้นผิวขาวละเอียดของนางมากขึ้น…ถ้า 'ท่านผู้นั้น' ได้มาเห็นเด็กคนนี้ต้องถูกใจนางเป็นแน่อาหลินน้อยสูดน้ำมูกเสียงดังก่อนจะก้มหน้าก้มตาโขกศีรษะคล้ายตื้นตันใจอย่างมาก"เอาอย่างนี้ ข้าพอจะรู้จักคนที่ชอบจุนเจือเด็กสาวอย่างพวกเจ้า แต่งานก็...เอ่อ อาจจะต้องเปิดเผยเรือนร่าง แต่วางใจเถอะ มิใช่งานขายเรือนร่างของที่นี่หรือหอนางโลมอื่นหรอกนะ""ถ...ถ้าไม่ต้องขายตัว ข้ายินดีทำทั้งสิ้นเจ้าค่ะ" ฮุ่ยหลินเอ่ยอย่างไร้เดียงสา "ขอบคุณพี่สาวที่ช่วยหางานให้ข้าทำเท่านี้แม่กับน้องๆข้าก็มิต้องอดตายแล้ว""จ้าๆ" อิ๋งอิ๋งเอ

"ข้าเปล่า...""เอ๋?""เหมียนเหมี่ยนฉลาดนักที่ทำเช่นนี้ ข้าแค่ตามน้ำไปเท่านั้น" ว่าพลางหันมายิ้มกว้างให้ฮุ่ยหลิน พัดนกกระเรียนโบกไปมาท่าทางพอใจ ความเคร่งเครียดเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น"คือ...ข้ายังไม่ค่อยเข้าใจ" ฮุ่ยหลินเกาแก้มน้อยๆอย่างนึกขัดเขิน เขาตามเหล่าปราชญ์เมธีมิทันจริงๆ"ไว้อธิบายไปจิบน้ำชากินขนมไปก็แล้วกัน" จู้เฉิงว่า "ถือว่าไถ่โทษที่ทำให้เจ้าต้องขวัญหนีดีฝ่อเช่นนั้น"ฮุ่ยหลินพยักหน้าหงึกหงัก รีบตามเขาเข้าไปในร้านน้ำชาที่กำลังมีคนเล่านิทานเล่าเรื่องอย่างออกรส"ไม่คิดจะไปง้อเสียหน่อยหรือ?" หลี่ซานไล้เรียวนิ้วไปตามสาบเสื้อของเซี่ยอี่เบาๆ "สามีสุดที่รักของเจ้าน่ะ?"อดีตแม่ทัพสาวแค่นยิ้ม ดึงมือหลี่ซานออก หันไปผลักอีกฝ่ายที่ตัวเล็กกว่าไปจนชิดผนัง และรวบข้อมือทั้งสองของหลี่ซานไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมือที่ยังว่างเอื้อมไปปลดเข็มขัด ริมฝีปากรุกประกบทันควันหลี่ซานมัวเมาไปกับรสจูบของอีกฝ่าย มิคาดว่าสตรีผู้นี้จะช่ำชองถึงเพียงนี้...คาดว่าคืนนี้คงทำให้นางรื่นรมย์ไม่น้อยทีเดียว"สตรีตัวน้อยที่เจ้าข่มเหงพวกนาง ต่างทำท่าไม่อยากพูดถึงเรื่องบนเตียงที่ถูกเจ้ากระทำ" เข่าของซื่อเซี่ยยี