All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 161 - Chapter 169

ฉีจู้เฉิงกับซื่อเซี่ยยี่พร้อมใจกันพยักหน้า ส้าวเสวียนจึงเอ่ยต่อ "แต่ทางการสืบความแล้วพบว่าเป็นเรื่องเท็จจึงปล่อยท่านหลี่ซานไป ยิ่งทำให้ท่านลุงซ่งโกรธมากขึ้นจนไปสืบเรื่องทั้งหมด จึงได้ทราบว่าพวกข้าต่างยอมมีสัมพันธ์กับท่านหลี่ซาน เขาจึงไปบอกพ่อแม่ของพวกเราและยุยุงให้ทุกคนไปแจ้งความ หวังจะใช้่คนหมู่มากกดดันทางการ ท่านชุนกั๋วกงที่ทราบความจริงดี ไม่อยากให้มีการเอาผิดกันเพราะไม่อยากให้บิดามารดาพวกเราต้องโทษฐานแจ้งความเท็จจึงช่วยไปไกล่เกลี่ย ดึงเรื่องออกจากศาล แต่ก็อย่างที่เห็นเจ้าค่ะ พวกเขาอยากให้ท่านหลี่ซานรับผิดชอบพวกเราจึงได้มาร้องเรียนกับพวกท่านอีก"ซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิงต่างมองหน้ากัน...จะโทษเด็กๆเหล่านี้ฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก จะโทษก็ต้องโทษพ่อแม่ที่เห็นแก่เงินทองจนเอาเกียรติของลูกสาวมาทำลายจนสิ้นเช่นนี้"สงสัยต้องเปิดโรงเรียนอบรมพ่อแม่พวกนี้ขนานใหญ่เสียแล้วล่ะ" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "ลูกน่ะเราเลี้ยงได้แต่ตัว ไปบังคับทำเหมือนกับเป็นสมบัติที่ไม่มีชีวิตจิตใจไม่ได้""เรื่องนั้นคงต้องไว้หลังจากนี้ ตอนนี้ข้าว่าเรื่องราวล้วนคลี่คลาย ความจริงเปิดเผย เราควรดำเนินการในส่วนนี้ให้จบเสียก่อน" ฉีจู้เฉิงเดิน

"อืม...เป็นเด็กนะ" เขาว่า "เป็นเด็กผู้ชาย ตานี่แดงเหมือนงูเลยล่ะ นึกถึงทีไรก็ขนลุกทุกที"ซื่อเซี่ยยี่ผงะถอยหลัง "ย...หยกนี่ราคาเท่าไร?" นางถามเสียงสั่น"เอ่อ แม่นาง...อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ" เถ้าแก่มีท่าทีกระอักกระอ่วน "หยกชิ้นนี้มันเหมือนหยกอาถรรพ์ ไปอยู่กับใครก็ล้วนมีอันเป็นไป หากไม่ประสบเภทภัยก็สิ้นเนื้อประดาตัว ข้าขายหยกชิ้นนี้มาสิบสามปีแล้ว ไม่ว่าจะขายใครไป สองสามปีต่อมาก็มักจะนำมันมาขายคืนให้ข้าอย่างเดิม นี่ข้าเองก็เก็บมันไปแล้ว สงสัยลูกชายข้าเล่นซน เอาออกมาวางไว้อีกแล้วเนี่ย"“ข้าถามว่าท่านจะขายข้าเท่าไหร่!?" ตอนนี้ซื่อเซี่ยยี่เหมือนควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้แล้ว คล้ายว่าหยกชิ้นไปรบกวนหีบความทรงจำที่ปิดตายในก้นบึ้งของจิตใจนางขึ้นมาเถ้าแก่สะดุ้งเฮือก "ท่านอยากได้ก็เอาไปเถอะ"ซื่อเซี่ยยี่ดึงหยกคืนจากมือจู้เฉิง แล้วเดินลิ่วออกจากร้านไป ส่วนฉีจู้เฉิงก็รีบจ่ายเงินค่าปิ่นปักผมแล้วรีบตามซื่อเซี่ยยี่ออกมา ยืนมองซ้ายมองขวาอยู่หน้าร้าน กลับไม่เห็นฟูเหรินตนเองแม้แต่เงา จนชะโงกหน้าไปดูในตรอกเล็กๆข้างร้านจึงเห็นร่างบางนั้นนั่งซุกหน้ากับเข่าอยู่บนบันไดเตี้ยๆ"เหมียนเหมี่ยน" เขาเดินตรงไป

"ช่างเถอะ พวกเจ้าไม่มีเวลาฟังหรอก""ฟังขอรับ" ฉีจู้เฉิงว่าขณะที่มองภรรยาในอ้อมแขนที่ดูขัดใจน้อยๆ "ไม่ทราบว่าท่านหมอมีอะไรจะชี้แนะหรือขอรับ?"เฟิงหวงทำไม่สนใจท่าทางขัดใจของซื่อเซี่ยยี่ แต่ในใจสะใจยิ่งที่ได้ขัดจังหวะคู่รักจอมแสบคู่นี้"ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้จึงคิดว่าควรเตือนพวกเจ้าไว้เสียแต่เนิ่นๆ""ขอรับ? เตือนเรื่องใดหรือขอรับ?""ฉินหวงเต่าเป็นเมืองท่าชายทะเลที่ดี วิวก็ดี สตรีก็งาม" เฟิงหวงแกล้งออกนอกเรื่องไปไกล ตั้งใจให้ฉีจู้เฉิงอุ้มจนเมื่อย"เข้าเรื่องเถอะเจ้าค่ะ" ซื่อเซี่ยยี่ว่าด้วยน้ำเสียงขุ่นน้อยๆ"ก็เป็นธรรมดาของเมืองชายทะเลที่มีเรือต่างชาติแวะเวียนมาบ่อยๆ โดยเฉพาะพวกโกครูยอ (เกาหลี) สินค้าจากทางนั้นโดยเฉพาะโสมน่ะ ชั้นดีทีเดียว"ฉีจู้เฉิงพยักหน้าหงึกๆ แล้วตัดสินใจวางภรรยาลง "ที่ท่านจะเตือนพวกข้า คงมิใช่แค่เรื่องโสม...สินะขอรับ?""ก็...ไหนๆพวกเจ้าก็ไปแล้ว ขากลับถ้าผ่านทางนี้...""ไม่ผ่าน" ซื่อเซี่ยยี่ที่ยืนกอดโพล่งสวนขึ้นมาเฟิงหวงถอนใจแรงๆ อย่างเหนื่อยหน่าย "ช่วงหลังๆนี้มีพวกโจรสลัดวาโค[1] กับโกครูยอ[2]ออกอาละวาดจมเรือสินค้าไปหลายลำ บางครั้งก็ขึ้นบกมาปล้นสะดมหมู่บ้านริมทะเลจนเดือดร้

"สตรี? ทำไมเจ้าถึงรู้ลงไปลึกขนาดนั้นล่ะ?" ซื่อเซี่ยยี่ย่นคิ้วน้อยๆอย่างนึกสงสัย"โธ่พี่สาว ท่านเพิ่งมามิรู้อันใด" ชายหนุ่มทำหน้าจริงจัง ฉวยโอกาสนี้กระแซะเข้าไปใกล้ซื่อเซี่ยยี่อีก... ไม่สิ...ถ้าพูดให้ถูกคือ กระแซะเข้าไปใกล้ 'หน้าอก' ของซื่อเซี่ยยี่จึงจะถูก"ตอนพวกมันมาปรากฏตัวแถวนี้ แรกๆมันก็ใช้วิธีประกาศรับสมัครบุรุษหน้าตาดี ค่าจ้างอย่างงาม แต่พอเห็นว่ามีบุรุษไปสมัครเพียงสองสามคน ก็เลยไม่พอใจ คงจะหล่อเหลาไม่พอต่อความต้องการ จึงบุกมาจับเอาไปเอาซึ่งๆ หน้า"ต้นแขนแกร่งกระแซะแตะสัมผัสทรวงอกของซื่อเซี่ยยี่เพียงฉิวเฉียดก็ผละออก ทั้งนึกชื่นชมในใจว่าช่างนุ่มหยุ่นยิ่ง "แต่ข้าเองใฝ่ฝันจะโดนจับไปนะ ได้ยินว่าพวกที่โดนจับไปนั้นได้เข้าหอบุรุษของท่านหญิงของพวกวาโค ร่ำลือว่าทั้งสวยและหน้าอกหน้าใจใหญ่โตนัก ถ้าได้อยู่นางข้าคงไม่อดตาย"ซื่อเซี่ยยี่ถึงกับชะงักเท้า นางมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความพิศวง…อยู่เป็นอิสระดีๆไม่ชอบ กลับชอบถูกกักขังหน่วงเหนี่ยว!? ในโลกหล้ายังมีเรื่องประหลาดเช่นนี้เชียวรึ!?"อ้าว ข้าไม่เหมือนพวกท่านที่อยู่อย่างร่ำรวย ต้องปากกัดตีนถีบ ลำบากตั้งแต่เล็ก ถ้ามีโอกาสอยู่กับสาวสวย ไม่ต้อ