ตื๊อรักแม่ทัพสาว のすべてのチャプター: チャプター 291 - チャプター 300

323 チャプター

สตรีปริศนา 1

หลิวลู่เฉินมาถึงคฤหาสน์หลังหนึ่งได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด แต่กระนั้นเขาก็มาถึงเป็นคนสุดท้าย เขารีบเข้าไปทักทายหมิงเสวี่ยเพื่อรายงานตัวพลางเพ่งมองคู่แข่งข้างๆหนึ่งโฉมงามผู้มีไฝที่ริมฝีปากล่าง หนึ่งโฉมงามใบหน้าหมดจด คู่ควรกับความงามระดับล่มเมือง และหนึ่งสะคราญหน้าตาอ่อนเยาว์แฝงความฉลาดเฉลียวเอาไว้ แต่เขาไม่คุ้นหน้า เขามั่นใจว่าเมื่อวานนางมิได้อยู่ในการคัดเลือก แล้วนางมาได้เช่นไร? หรือจะมีการกำหนดไว้แล้วว่าจะเลือกใครเป็นสาวใช้? ไป๋จิ้งเหอยังนั่งอย่างสง่าผ่าเผยที่โต๊ะที่จัดเตรียมไว้ให้ สายตายังคงจรดจ่อกับหนังสือในมือ ไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำว่าแม่นางน้อยนั้นจะพยายามบรรยายสรรพคุณของหญิงสาวที่นางคัดเลือกมาเพียงใด "ไม่เอา" เสียงเรียบเฉยดังขึ้นมาจากคุณชายไป๋ ทำเอาใบหน้าเล็กๆปิดบังความผิดหวังไว้ไม่มิดทีเดียว "ท่านจะช่วยดูสักนิดก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ารับรองว่าคนที่ข้าเลือกมาจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่" "…" เขาละสายตาจากหนังสือเล่มโปรดขึ้นมามอง "...ตอนนี้ต่อหน้าข้ามีแล้วคนหนึ่ง..." "ใครเจ้าคะ?" "...เจ้า" ว่
続きを読む

สตรีปริศนา 2

"โกงอายุนับว่าร้ายแรงแล้ว ยังกินเวลาในการประทินโฉมจนเสียเวลาทำการ ข้ายอมไม่ได้" ไป๋จิ้งเหอพลิกหนังสืออ่านต่ออย่างไม่ใคร่สนใจนัก "มีอีกสองคนมิใช่รึ เจ้ารีบนำเสนอมาเถอะ ข้าจะได้ไม่เสียเวลาแนะนำงานของที่นี่ให้กับเจ้า" หมิงเสวี่ยอยากจะร้องไห้ขึ้นมาจริงๆแล้ว นางไม่คิดเลยว่าเรื่องหยุมหยิมเล็กน้อยพรรค์นี้ก็ไม่พ้นสายตาเหยี่ยวของเขา แต่จะโทษเขาก็ไม่ถูก ในเมื่อความจริงนั้นก็เห็นๆกันอยู่ว่า พวกนางล้วนมีจุดอ่อนที่ไม่สามารถรับได้จริงๆ "ข้าให้เงินเจ้าไปซื้อเครื่องประทินโฉมใหม่ แต่งหน้าให้เรียบร้อยแล้วกลับบ้านไปซะ" ชายหนุ่มยื่นตั๋วเงินใบหนึ่งให้ ค...คุณชายไป๋คนนี้จะน่ากลัวเกินไปแล้ว! ซ้ำยังทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้ให้ความสนใจได้อย่างเลือดเย็นเพียงนี้! แม่นางหลิวใช้มือหนึ่งกุมใบหน้าซีกที่ถูกล้าง มือหนึ่งยื่นมารับตั๋วเงิน "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" รับเสร็จก็เดินจากไปแต่โดยดี "คนต่อไป..." จิ้งเหอปิดปากหาวเล็กน้อย หมิงเสวี่ยกลับหันไปอีกทาง นางพนมมือและเริ่มไหว้ทางนู้นทีทางนี้ทีราวกับกำลังทำพิธีกรรมบางอย่าง "หมิงเสวี่ย..."
続きを読む

จลาจลในฉางอัน 1

ซื่อเซี่ยยี่นั่งหลังตรง ให้ฉีจู้เฉิงบรรจงป้ายยาลงบนบาดแผลที่สมานตัวดีขึ้น รอยแผลไม่น่ากลัวเช่นแรกๆ แม้รอยเย็บแผลจะยังอยู่ แต่รอบแผลไม่มีอาการบวมช้ำหรือคั่งเลือดอีกแล้ว หากนางรักษาตัวเองดีเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานก็จะสามารถออกไปทำกิจกรรมอย่างอื่นได้นอกจากเดินไปเดินมา "เจ้ามือเบ๊าเบา ไม่เหมือนกับท่านหมอ" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มประจบ "ทาทีเหมือนจะให้หนังข้าหลุดติดมาด้วยอย่างนั้นล่ะ" ฉีจู้เฉิงระบายยิ้มตอบ ยังคงทาแผลให้นางด้วยความระมัดระวัง "ท่านหมอมิใช่สามีเจ้าถึงต้องมาประคบประหงมกลัวเจ้าจะเจ็บ" "ดีแล้วที่เขาไม่มาเป็นสามีข้า หมอขี้บ่นเช่นนั้นอยู่เป็นโสดไปจนแก่เถอะ" นางเบ้ปาก "มีสามีรูปหล่อ มือเบา ทำอาหารเก่งแบบเจ้าดีกว่าเป็นไหนๆ" "แล้วหากข้าไม่หล่อ มือไม่เบา ทำอาหารไม่เก่ง เจ้าจะรักหรือไม่?" "ก็ยังรักอยู่ดี" นางยิ้มอ้อนประจบจนฉีจู้เฉิงยิ้มขำ หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเทพีแห่งสงครามที่พวกนอกด่านต่างกลัวหัวหด เมื่ออยู่กับเขายังเป็นแค่แมวน้อยธรรมดา...แบบนี้จะให้เขาจากนางไปไหนได้อย่างไรเล่า "วันนี้ข้าสั่งให้ร้านทำบัตรเชิญส่งตัวอย่างมาให้ดูแล้ว คาดว่
続きを読む

จลาจลในฉางอัน 2

"ตอนเป็นชายหรือ ในคฤหาสน์ของจิ้งเหอที่ฉางอันน่าจะมี เดี๋ยวตอนส่งบัตรเชิญแต่งงานไป ข้าจะแอบไปขโมยมาสักรูปสองรูปแล้วส่งไปให้ทางซีหนิงแก้เป็นภาพสตรีให้" "รบกวนท่านแม่ทัพแล้ว" ฉีจู้เฉิงประสานมือล้อเลียนนาง "ไม่รบกวนๆ" เรื่องสนุกๆเช่นนี้นางชอบนัก "ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงให้อาเหอไปเป็นเหยื่อในงานประมูลสาวงาม?" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "มีข่าวอะไรเพิ่มเติมงั้นหรือ?" "ข้าอยากใช้โอกาสนี้ล่อฉู่หลานเทียนให้ปรากฏตัว" "เป็นเช่นนี้เอง" นางพยักหน้า เช่นนั้นส่งข่าวนี้ให้สายสืบสองหน้าของเราได้รู้ด้วย" ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าหยางหมี่เฟิงได้ตัวเสี่ยวเสอไว้ แม้นางจะอยากลากคอเขามาทรมานให้หายแค้นมากแค่ไหน แต่ในเมื่อนางยังต้องใช้งานเขาผ่านทางหยางหมี่เฟิง นางก็จำใจต้องเก็บงำความแค้นเอาไว้ก่อน แต่หากเรื่องนี้จบเมื่อไร นางจะเอาคืนให้สาสมกับสิ่งที่มันทำไว้กับนางและคนของนางอย่างแน่นอน "เช่นนั้นข้าจะเรียกหมี่เฟิงมาก็แล้วกัน" ฉีจู้เฉิงอาสา ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้า ไม่นานหมี่เฟิงก็มา ซื่อเซี่ยยี่จึงเล่าแผนการของนางให้หยางหมี่เฟิงได้ฟัง "เราจะฉวยโอกา
続きを読む

จลาจลในฉางอัน 3

"ดี!" นางเงยหน้าจากกองตัวอย่างบัตรเชิญแต่งงานรวมไปถึงตัวอย่างเครื่องประดับต่างๆที่จะใช้สำหรับบ่าวสาว"โอ้โห ทั้งเครื่องประดับและบัตรเชิญล้วนงามยิ่ง" หลิวลู่เฉินหันหน้าไปมอง แล้วหันไปมองหลิงเอ๋อร์ในอ้อมแขน "เห็นแล้วอยากแต่งงานจัง ใช่ไหม หลิงหลิง"หลิงเอ๋อร์หน้าเจื่อนไปถนัด "เราเพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน...""ข้ารู้ ข้าก็พูดไปเรื่อย" เขากลบเกลื่อนเมื่อเห็นท่าทีของนาง "ข้าจะรอเมื่อเจ้าพร้อม""...ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" หลิงเอ๋อร์หลุบตาลงอย่างนึกละอายใจ"จะรีบแต่งไปไหน ให้ข้าแต่งก่อนเถอะน่า" ซื่อเซี่ยยี่ว่าพลางหยิบเครื่องประดับต่างๆมาชม พวกมันละลานตาจนนางไม่รู้จะเลือกอันไหนดี"นี่ๆ จู้เฉิง ข้าจะใส่แหวนแบบไหนดี?" ซื่อเซี่ยยี่ว่าพลางชูมือที่มีแหวนหยก พลอย และทองจนละลานตา"ตายแล้ว ท่านแม่ทัพ ทำไมเล่นอะไรเช่นนี้เจ้าคะ?" เถ้าแก่เนี้ยร้านขายเครื่องประดับดุ "รู้รึเปล่าว่าการใส่แหวนก่อนพิธีแต่งงานมันเป็นลางไม่ดีนะเจ้าคะ"ซื่อเซี่ยยี่ทำหน้าตาคล้ายมีแต่คำถามมากมายในหัว "ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าใส่พอดีหรือไม่?""ลองได้ แต่อย่าใส่เล่นแบบนี้เจ้าค่ะ" นางว่าพลางบรรจงถอดแหวนออกจากซื่อเซี่ยยี่ "ลองสวมทีละวง
続きを読む

จลาจลในฉางอัน 4

เถ้าแก่เนี้ยถึงกับดวงตาลุกวาว โหวเหย๋ผู้นี้มีน้ำใจกว้างขวางยิ่งนัก "ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณ""ข้าเองต่างหากที่ต้องขอโทษ ทั้งๆที่เรียกท่านมาซื้อของสำหรับแต่งงานแท้ๆ" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มตอบเถ้าแก่เนี้ย ไม่เห็นมีเค้าความดุร้ายป่าเถื่อนอย่างที่ใครๆกล่าวหาสักนิด"ท่านแม่ทัพกับโหวเหย๋เกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ" เถ้าแก่เนี้ยยิ้มไม่หุบ "หากท่านแม่ทัพต้องการอะไรเพิ่มก็ส่งคนไปเรียกข้าน้อยมาได้ทันทีเลยนะเจ้าคะ""ขอบคุณมาก เถ้าแก่เนี้ย" ฉีจู้เฉิงยิ้ม ก่อนมองภรรยาสาวที่ยังยิ้มไม่หุบกับของเล่นชิ้นใหม่ จนอดไม่ได้ที่จะเคาะหน้าผากมนเบาๆอย่างนึกเอ็นดูนางขมวดคิ้ว มองฉีจู้เฉิงแล้วทำท่าคำรามใส่น้อยๆเถ้าแก่เนี้ยมิได้ว่าอันใด เพียงแต่อดนึกเอ็นดูไม่ได้ นึกเพียงแต่ว่าข่าวร้ายๆของสามีภรรยาคู่นี้ควรจะได้รับคำแก้ต่างเสียทีเพื่อคุณชายตัวน้อยในครรภ์ของท่านแม่ทัพจะได้เติบโตมาอย่างมีความสุข ไร้คำครหาใดๆขณะที่เถ้าแก่เนียะกำลังให้สาวใช้ของตนเก็บของเตรียมกลับร้าน กลับมีบุรุษคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นสวนเข้ามา"รายงานท่านแม่ทัพ! เกิดเหตุการณ์ชุลมุนที่จวนใต้เท้าโจวขอรับ!"ซื่อเซี่ยยี่ลุกพรวดจากเก้าอี้จนกระเทือนถึงแผล นางหลุดคำสบถออก
続きを読む

น้อยเนื้อต่ำใจ 1

"..." ฉีจู้เฉิงสูดลมหายใจลึกอย่างทำใจ ก่อนหันไปทางเซียวปิง "ไปเชิญท่านหมอเฟิงหวงมาที่นี่ เร็วเข้า!"เซียวปิงรับคำสั่งแล้วรีบไปในทันที ส่วนซื่อเซี่ยยี่หมุนตัวกลับไปยืนดูเหตุการณ์ชุลมุนตรงหน้าต่อราวกับมีดสั้นที่สีข้างเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง"เซี่ยเอ๋อร์ กลับมานี่" ฉีจู้เฉิงรีบคว้าแขนภรรยา แต่นางกลับสะบัดออก แล้วเอามือจับๆที่มีดเล่มนั้น ใบหน้าเหยเกเล็กน้อย "แผลไม่ลึก"ฉีจู้เฉิงอ้าปากกำลังจะเอ่ยแต่ไม่ทันแล้ว ซื่อเซี่ยยี่ขบกรามแล้วดึงมีดออกจากเนื้อตนเอง เลือดสดๆพุ่งตามออกมาเล็กน้อย นางล้วงหยิบผ้าสีขาวออกมาอุดตรงบาดแผลไว้"ดีนะ ที่แทงถูกเกราะ แผลเลยไม่ลึก...อุ่ย..." ซื่อเซี่ยยี่เงยหน้ามองก็เจอใบหน้าดำคล้ำของฉีจู้เฉิงมองนางอยู่"...เซี่ยเอ๋อร์""จ๋า?""อีกเดี๋ยวท่านหมอก็มา ซี้ซั้วดึงมีดออกแบบนี้ เกิดแผลฉีก เลือดตกในจะทำอย่างไร เจ้าอยากให้ข้าอกแตกตายก่อนใช่หรือไม่?"คำพูดที่รัวเป็นชุดทำเอาแม่ทัพสาวผวา "จ...ใจเย็นๆนะ...คือข้าไม่ได้ตั้งใจ...""ยังจะ...""เดี๋ยวข้ากลับมาคุยนะ" ซื่อเซี่ยยี่รีบทำเป็นกำลังยุ่งสุดๆด้วยการเดินกลับเข้าไปบัญชาการตรงที่หยางหมี่เฟิงยืนอยู่เขาได้แต่ถอนใจไล่หลัง จังห
続きを読む

น้อยเนื้อต่ำใจ 2

"องค์ชายใหญ่ตัวบัดซบ" นางคำรามฮึ่มในลำคอจากนั้นหันไปสั่งลูกน้องเสียงดัง "ไปเอาน้ำมา!"หากสลายฝูงชนด้วยกำลังและอาวุธย่อมเข้าทางเจ้าพวกนี้แน่เหล่าทหารรับคำ แล้วจึงนำเกวียนไปบรรทุกถังใส่น้ำมาเป็นจำนวนมาก"พวกเจ้านำกำลังส่วนหนึ่งแยกไปปิดทางเข้าออก" นางสั่งหยางหมี่เฟิงและหลิวลู่เฉิน "หมี่เฟิง เจ้าไปทิศใต้ ลู่เฉิน เจ้าไปทิศเหนือ จำเอาไว้ เปิดทางให้คนออกจากพื้นที่นี้ได้อย่างเดียว ห้ามใครเข้ามา""ขอรับ/เจ้าค่ะ!" ทั้งสองรับคำแล้วนำกำลังคนเข้าปิดทางเข้าออกทั้งเหนือใต้ตามคำสั่งซื่อเซี่ยยี่ให้ทหารคนหนึ่งนำเก้าอี้เข้ามา นางปีนขึ้นไปแล้วประกาศด้วยเสียงอันดังว่า "จงฟัง!" เสียงห้าวหาญดุดันนั้นทำเอาฝูงชนหันมองมายังนางอย่างพร้อมเพรียงกัน ซื่อเซี่ยยี่ฉวยจังหวะนั้นเอ่ยต่อ "แยกย้ายกันซะ! ใครมาทางไหน กลับไปทางนั้น! ข้าให้เวลาหนึ่งก้านธูป!"ผู้ชุมนุมทั้งกลับตั้งหน้าตั้งตาตะลุมบอน ไม่มีใครสนใจคำพูดของนางสักนิด ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มเย็น ก่อนหันไปสั่งทหาร "เอาทรายมา!"ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มมุมปากมองคู่อริที่กระเหี้ยนกระหือรืออยากฝ่าแนวป้องกันไปฆ่าอีกฝ่ายเต็มแก่ นางจึงสั่งทหารให้ขนน้ำและทรายขึ้นไปบนตึกฝั่งตรงข้าม เมื่อซ
続きを読む

น้อยเนื้อต่ำใจ 3

"ข้ารู้ว่าเจ้าทนไม่ได้ที่เห็นข้าต้องบาดเจ็บ และยามที่ข้าบาดเจ็บ เจ้าก็ต้องการให้ข้าได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด...""..." เขายังนิ่งสงบ ฟังนางที่ยังพร่างพรูคำพูดออกมา"แต่เจ้าก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ในสภาวะคับขันที่ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปในทิศทางใด ข้าในฐานะหัวหน้าไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาให้ลูกน้องได้เห็น ถ้าเกิดข้าแสดงความอ่อนแอ ความพ่ายแพ้ย่อมตกเป็นของเราอย่างไม่ต้องสงสัย"ฉีจู้เฉิงหลุบสายตาลง ถ้อยคำนางช่างตรงประเด็นนัก "จู้เฉิง ในงานของข้า เจ้าไม่อาจปกป้องข้าได้..." นางก้าวไปกอดเขา "...ข้ารู้ว่ามันยากสำหรับเจ้า แต่ข้าก็ยังหวังว่าเจ้าจะเข้าใจข้า...""ข้าเข้าใจเจ้าเสมอ เซี่ยเอ๋อร์" เขายิ้มบาง มองมือหยาบกร้านไม่สมเป็นกุลสตรีของนาง "แต่ก็มีบ้างที่ข้าจะมาถึงจุดที่ท้อใจ...เวลาเห็นบาดแผลของเจ้า...เวลาเจ้าปฏิเสธความห่วงใยของข้าเพราะต้องคำนึงถึงผลประโยชน์บ้านเมืองเป็นสำคัญ...แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของเจ้า...เห็นว่าเจ้ายังมีชีวิตกลับมาหาข้า แค่นั้นความรู้สึกนั้นของข้าก็ลดลงไปหลายส่วนแล้ว"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้าจนศีรษะคลอนไหว นางมีหรือจะไม่รู้ว่าเขารักนางลึกซึ้งมากเพียงใด สองปีที่ผ่านม
続きを読む

น้อยเนื้อต่ำใจ 4

ลมหายใจอุ่น กลิ่นกายละมุนคุ้นเคย สัมผัสวาบหวามที่เคยใกล้ชิดทำเอาฉีจู้เฉิงสติเตลิดไปไม่น้อย พอปากนุ่มทาบทับลงมา เขาก็ลืมเลือนทุกสิ่งไปสิ้น ผ้าชุบน้ำผืนนั้นลอยละลิ่วหลุดมือไปที่ใดเมื่อไรเขาไม่อาจจำได้ หญิงสาวพรมจูบไปทั่วใบหน้า จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้าเขา ทิ้งร่องรอยความรักไว้ที่อกแกร่งและยอดถันสีเข้ม โหวหนุ่มคำรามฮืมจากลำคอ ร่างกายถูกแผดเผาด้วยการยั่วเย้าของนางจนกดไหล่นางลงกับเตียง แต่มือไม้ไม่กล้าขยับมากด้วยเกรงจะโดนแผลของนาง"ใครกันแน่ที่หื่น?" นางยักคิ้วหลิ่วตาซุกซน จนอีกฝ่ายอดก้มลงจูบหนักๆด้วยความหมั่นเขี้ยวไม่ได้"พี่เซี่ยขอรับ!" ประตูเปิดออกแล้วร่างของฮุ่ยหลินก็โผล่เข้ามาพร้อมยาชามหนึ่ง "อาจารย์ให้ข้าเอายาปรับลมปราณมาให้ขอ...แว๊กกกกกกกกกกกกกกก!!!!"ฮุ่ยหลินตกใจจนแทบทำยาทำถ้วยยาตกเมื่อเห็นร่างพี่เซี่ยคนงามในสภาพเหลือเพียงกางเกงตัวในกำลังจูบกับโหวเหย๋หนุ่มอย่างดูดดื่ม"ฮุ่ยหลิน เข้ามาทำไม ออกไปก่อน!" ซื่อเซี่ยยี่ลุกพรวดจนหน้าอกกระเพื่อมไหวแล้วมองเด็กน้อยอย่างดุๆ"ข...ข้า...เอายามาให้""วางไว้แล้วก็ไปซะที ไม่เช่นนั้นข้าจะลุกไปตีตูดเจ้าให้ลายเลย!"เด็กหนุ่มตัวสั่นพั่บๆ ขาก็สั่น มือก็สั่น
続きを読む
前へ
1
...
282930313233
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status