ตื๊อรักแม่ทัพสาว のすべてのチャプター: チャプター 311 - チャプター 320

"วิชามีค่ากว่าทรัพย์นับแสน แม้อับจนหนทางก็ต่อชีวิตได้" หมิงเสวี่ยท่องสุภาษิตผิดๆถูกๆใส่นาง "แต่หน้าอกนี่ถ้าหย่อนยานจะพาลราคาตกเอาได้นะ ไม่คุ้มหรอก!""กว่ามันจะยาน คงเรียกทรัพย์ได้นับแสน!" จิงจื่อหนี่ตอบโต้ ร่ำๆจะกระโดดลงไปให้ได้ซื่อเซี่ยยี่ทนดูไม่ไหว นางหุบพัดแล้วเดินเข้ามาหิ้วเอวแน่งน้อยให้กลับไปนั่งที่เดิม...ก็ตลกและน่าเอ็นดูอยู่หรอก แต่ถ้าพวกนางเล่นมากไปข้าจะเสียงานน่ะสิ!"ตั้งสติกันหน่อย ดูโน่น" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มพรายเมื่อเป้าหมายของพวกนางถูก "ผลัก" ออกมาจากหลังฉากกั้น"การประมูลที่แท้จริงจะเริ่มจากนี้ต่างหาก"ไป๋จิ้งเหอที่ถูกผลักมากลางเวทีทรุดไปกับพื้นเพราะถูกสกัดจุดไว้ ชวนเรียกคะแนนสงสารเห็นใจจากคนหมู่มาก พอฉีจู้เฉิงเดินเข้ามาประคองให้ยืนได้มั่นคงดี การประมูลสาวงามจึงเริ่มต้นขึ้น"แปดพันตำลึง!" เสียงใครบางคนจากด้านล่างตะโกนราคาขึ้นมาเป็นคนแรก "อะไรนะ?!" หมิงเสวี่ยตาค้าง"แค่เริ่มก็แปดพันตำลึงแล้วรึ!?""แปดพันห้าร้อยตำลึง!""เก้าพันตำลึง!!"ตัวเลขเริ่มสูงขึ้นเรื่อยจนหมิงเสวี่ยแทบจะลมจับ มันจะไปสิ้นสุดที่จำนวนใดกันแน่!"ข้ามีงบให้เจ้าไม่อั้น" ซื่อเซี่ยยี่วางตั๋วแลกเงินบนโต๊ะใบหนึ่ง

"แต่ใจหนึ่งข้าก็ห่วงสองคนนั้นนา...""ตกลงว่าจะเลือกอย่างใดกันแน่!""เช่นนั้นเจ้าล่วงหน้าไปก่อน ถ้าภารกิจครานี้สำเร็จจะตามไปสมทบเจ้าภายหลัง""จะเอาแบบนั้นก็ได้" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มอย่างมีนัย ก่อนแยกกับฉีจู้เฉิงที่เข้าโจมตีหลานเทียนในทันที"ฝีมือท่านตอนนี้น่าจะคว่ำข้าได้ง่ายๆ" ฉู่หลานเทียนว่าพลางใช้เพลงหมัดปัดป้องสลับโจมตีอีกฝ่ายอย่างคู่คี่ "แต่ไม่คิดว่าเพลงหมัดนี้มันเบาไปหรือ?""ข้าเองก็ไม่อยากจะเอาชนะ แต่เซี่ยเอ๋อร์ปรารถนาให้ข้าสู้ ข้าจะสู้เพื่อนาง" ฉีจู้เฉิงยิ้มบาง ก่อนเปลี่ยนเป็นเพลงเตะ ซึ่งหลานเทียนเองก็หลบได้หวุดหวิด"นายท่าน" เสี่ยวหมางผู้มีผ้าปิดตาข้างหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "จะเปลี่ยนตัวกันหรือไม่?""ไม่ต้อง เจ้ารีบพาสองคนนั้นไปก่อน แล้วข้าจะตามไป""ขอรับ"“หยุดนะ!” จิงจื่อหนี่เอาตัวเข้าบังหมิงเสวี่ย แต่ถูกฝ่ามือของอีกฝ่ายซัดเข้าใส่จนล้มลงไป"ท่าน!" หมิงเสวี่ยได้แต่ร้องอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะโดนรวบตัวหายไปไป๋จิ้งเหอได้แต่มองอย่างขุ่นแค้นที่ตอนนี้ไม่สามารถทำอันใดได้เพราะยังไม่ถูกคลายจุด เฉี่ยวเหมยรีบสาวเท้าหมายจะตามร่างหมิงเสวี่ย แต่ถูกสกัดเอาไว้โดยเสี่ยวเสอ สองร่างต่อสู้พัวพันผลัดกันรุ

หยางหมี่เฟิงรับฟังด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ไม่ว่าเมื่อไร ข้าก็ยังเป็นหยางหมี่เฟิง มีแต่เจ้าที่คิดว่าข้าจะเปลี่ยน"แววตาสีทับทิมของร่างสูงหม่นแสงลง ทั้งๆที่รู้ว่านางมิมีทางเปลี่ยน แต่อย่างไรเขาก็อยากเป็นเสี่ยวเสอผู้งมงายในรัก ดีกว่ายอมรับว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่มีความหมายกับนางเลยเห็นเขามัวครุ่นคิดรันทดเช่นนั้นนางก็ผลักเขาออก ปัดตัวลุกขึ้นยืน "ข้าจะไปช่วยหมิงเสวี่ย...""หากข้าตาย จะทำให้เจ้าพอใจได้บ้างหรือไม่?" เขาถามไปทั้งที่กลัวคำตอบของนางจนใจสะเทือน"ถ้าคิดว่าการตายของเจ้าทำให้ข้าพอใจล่ะก็ เจ้าก็ตายไปซะ" นางเอ่ย แล้วหันหลังให้ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงอาบแก้มแต่ถ้อยคำดังกล่าวกลับทำให้เสี่ยวเสอหัวเราะพรืดออกมา "เจ้ายังเป็นหยางหมี่เฟิงผู้แสนงอนและปากแข็งเหนือสตรีใดจริงๆ"พริบตาต่อมาร่างเขาก็ไหววูบมาหยุดที่หน้านาง ก้มลงมองหยดน้ำตาสายเล็กๆนั้นด้วยรอยยิ้มกว้างที่พึงพอใจอย่างยิ่ง"อสรพิษอย่างเจ้า ตายๆไปซะก็ดี จะอยู่ทรมานผู้อื่นเช่นนี้ต่อไปทำไม?"ยิ่งคำพูดของนางตอนนี้ยิ่งทำให้เขาใจระทวยจริงๆ "ข้าไม่อยากตายแล้ว ข้าอยากอยู่ทรมานเจ้าไปเช่นนี้ชั่วชีวิตเลย"คำพูดของเขาย

ไป๋จิ้งเหอยังคงมีสีหน้าเยือกเย็นราวกับวาจาของหลางหงเช่อไม่อาจสั่นคลอนเขาได้ เขาจงใจเลือกแทงที่ไหล่ขวา เพราะหากเขาดึงกระบี่ออกแล้ว หลางหงเช่อยังมีทางรอด ตอนนี้เขาขอเพียงให้ฉู่หลานเทียนเปิดช่องว่าง เขาก็จะสั่งการให้หน่วยลับของซื่อเซี่ยยี่เข้าโจมตีทันทีและถึงตอนนั้นจิงจื่อหนี่ที่ตามมาสมทบก็จะช่วยรักษาชีวิตของหลางหงเช่อเอาไว้ได้ เช่นนั้นแล้ว คำพูดของหลางหงเช่อย่อมไม่มีวันเป็นจริง เสวี่ยเอ๋อร์จะเป็นของเขาต่อไปทั้งกายและใจ ลูกไม้พรรค์นี้...มีหรือเขาจะดูไม่ออก หากเขาอยากสังหารหลางหงเช่อจริง ย่อมไม่เล็งเพียงไหล่ขวาเป็นแน่ "เช่นนั้น...ก็ตามแต่ใจเจ้าเถอะ" ไป๋จิ้งเหอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงดึงกระบี่ออกจากไหล่ขวาหลางหงเช่อสุดแรง ร่างสูงเซไปด้านหลังจนเสียหลักร่วงหล่นจากหน้าผา ไป๋จิ้งเหอตกตะลึง เขารีบยื่นมือไปคว้าร่างของหลางหงเช่อเมื่อเห็นว่ามันผิดไปจากแผนที่เขาวางเอาไว้ ชายหนุ่มผมสีแดงลอยละลิ่วตกจากหน้าผาสูง โดยที่ไป๋จิ้งเหอได้แต่ยืนดูเพราะวิชาตัวเบาไม่อาจใช้ออก เขาจนปัญญาจะช่วยจริงๆไป๋จิ้งเหอรีบสะบัดกระบี่พุ่งเข้าโจมตีฉู่หลานเทียน แม้กำลังภายในมิอาจใช้ แต่เพลงกระ

"ได้ ข้าอนุญาต จะให้ดีเจ้าลงทำหน้าที่ครูฝึกไปด้วยเลย""นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วเพคะ" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มรับ งานของนางไม่ใช่แค่นั่งดูการฝึก แต่นางยังต้องเป็นคนฝึกเจ้าพวกนี้กับมือด้วย"หลิวลู่เฉิน เจ้าก็ต้องเข้าร่วมการฝึกด้วยเช่นกัน""เอ๋? ข้าด้วยหรือ พี่สาว?" หลิวลู่เฉินชี้มาที่ตนเอง"แน่สิ เป็นรองแม่ทัพทั้งที จะมานั่งเฉยๆดูลูกน้องฝึกได้ยังไง มันต้องลงไปฝึก ไปคลุกคลี ถึงจะได้ใจลูกน้อง" ซื่อเซี่ยยี่ว่า ส่วนฉีจู้เฉิงยกพัดขึ้นปกปิดสีหน้าเบิกบานใจ "อีกอย่าง เจ้าเป็นมือปราบมือดีฝีมือไม่ด้อย ข้อนี้ข้าไร้ข้อกังขา แต่งานของหน่วยลับมีรายละเอียดยิบย่อยต่างจากมือปราบธรรมดาอยู่มาก เจ้าควรเริ่มเรียนรู้ไปพร้อมกับเด็กใหม่เลย""ข้าทราบแล้วขอรับ พี่สาว" เขาว่าเสียงอ่อย "จบการฝึกนี้แล้วมีอะไรให้ผ่อนคลายบ้างไหม?""ถ้าผลการฝึกเป็นที่น่าพอใจ ข้าจะพาทุกคนไปเที่ยว ดีไหม?" นางรู้ว่าน้องชายนางยังเด็ก บางทีมีรางวัลล่อใจบ้างก็ไม่เลว ถือเป็นการรับขวัญหลังนางกลับมารับตำแหน่งด้วยหลิวลู่เฉินได้ยินก็ทำท่ากระปรี้กระเปร่าเหลือล้นขึ้นมา "ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะขยันฝึกซ้อมทุกวันเลยขอรับ!"ซื่อเซี่ยยี่เบ้ปากหมั่นไส้ ถ้าไม่ติ