All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 61 - Chapter 70

"ท่านแม่ทัพ อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ" เด็กสาวมองไปยังโลงของอดีตสหายรักของนาง "การที่พวกเรามาที่นี่ ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะมิได้กลับไป ไม่มีใครโทษว่าเป็นความผิดของท่านแม่แต่น้อยเจ้าค่ะ""หากข้าเฉลียวใจเพียงนิดว่ามันคือกับดัก...""มันไม่ใช่ความผิดท่าน!" หยางหมี่เฟิงเอาสองมือเขย่าซื่อเซี่ยยี่ให้ได้สติ "หากเป็นคนอื่นนำทัพ ข้า สยงเฟยกับเหวินจางก็อาจจะไม่รอดเช่นกัน! ท่านดูสิ!" นางชี้มือหาตัวเองและชายหนุ่มอีกสองคนที่คุกเข่าอยู่ด้านหลัง "พวกเรายังไม่ตาย! แต่หากพวกเราตาย เราก็ไม่โกรธ ไม่โทษท่านแม้แต่น้อย!""ข้า...""เซี่ยเอ๋อร์!!..."ซื่อเซี่ยยี่หันไปตามเสียงเรียก ก็พบกับคนผู้หนึ่งที่ขี่ม้าตรงมายังที่นางยืนอยู่"เจ้า..." ซื่อเซี่ยยี่แทบไม่เชื่อสายตา นางไม่คิดว่าเขาจะมาปรากฎตัวขึ้นที่นี่...เขาควรจะอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือ?"ฉีจู้เฉิง!" ซื่อเซี่ยยี่เรียกชื่อเขาที่ลงจากหลังม้าทั้งที่ม้ายังไม่หยุดสนิทดีแล้วรีบวิ่งมาหานาง "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?!"คำตอบที่ได้กลับเป็นอ้อมกอดอุ่นจัดและเสียงลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างโล่งอกที่ได้เห็นนางแบบยังมีชีวิต "มีม้าเร็วไปแจ้งข้า ว่าหน่วยของเจ้าถูกลวงมาที่นี่จนถูกส

ซื่อเซี่ยยี่หลับไปนานด้วยความอ่อนเพลียและอ่อนแรงจากร่างกายที่บาดเจ็บ นางตื่นขึ้นมาในตอนที่ฟ้ายังสว่าง...และบนเตียงนุ่มแสนสบายเตียง...นี่ไม่ใช่เตียงบ้านข้านี่!?ซื่อเซี่ยยี่ลุกพรวดขึ้นก็ต้องร้องอูยเพราะอาการบาดเจ็บ และถูกมือใหญ่คู่หนึ่งโอบกอดนางไว้"ตื่นแล้วหรือ เซี่ยเอ๋อร?" ฉีจู้เฉิงยิ้มกว้าง ก่อนจูบหน้าผากนางเบาๆ"...ที่นี่ที่ใดกัน?" นางถามด้วยใบหน้างุนงง"จวนโหว" เขาตอบสั้นๆ"จวนโหว!" นางเบิกตามอง "ทำไมเราไม่กลับบ้านข้าล่ะ!?""ก็...ไหนๆก็ไหนๆ เจ้าก็ต้องแต่งเข้าจวนโหวอยู่แล้ว เจ้ามาค้าง ทำความคุ้นเคยเอาไว้ก่อนเป็นเรื่องดี"ซื่อเซี่ยยี่ไม่รู้ว่าเหตุใดตัวเองจึงฟังแล้วรู้สึกเขินขวยขึ้นมา หรือที่ผ่านมามีแต่เขาไปพักค้างกับนาง แต่นางนั้นไม่เคยมาค้างกับเขา ในที่ของเขาเลยสักครั้ง"โอ้โห...เซี่ยเอ๋อร์ของข้าหน้าแดงเสียแล้ว" ฉีจู้เฉิงหยอกเย้า "อย่าเขินไปเลย ทำตัวตามสบาย คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของเจ้าเถอะนะ"นางหันมาทำตาเขียว ทุบกำปั้นใส่อกเขาไปตุ้บหนึ่ง โทษฐานหยอกเสียจนนางเขินขนาดนี้ "เช่นนั้นทำไมยังเฉยอยู่เล่า ไปเรียกคนของเจ้ามาแนะนำให้ข้ารู้จักเสียสิ!""ได้!" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ก่อนสั่งพ่อบ้า

ไม่นานนักหลิงเอ๋อร์ก็มาถึงจวนโหวพร้อมหับเหลียนฮวา หลังจากสะอึกสะอื้นด้วยความสงสารนายของตนอยู่ครู่หนึ่ง จึงเริ่มล้างแผลและใส่ยาให้กับซื่อเซี่ยยี่ในที่สุดเหลียนฮวาพยายามข่มความกลัวเรียนรู้วิธีทำแผลนางอยากรับใช้ฟูเหรินของนางให้สมกับความเมตตาที่ซื่อเซี่ยยี่มอบให้"แผลพวกนี้ต้องระวังเรื่องการถูกน้ำให้มากเพราะแผลลึก เวลาใส่ยาก็ต้องใส่ให้ลึกหน่อยแบบนี้..." หลิงเอ๋อร์อธิบายพลางใช้ผ้าสะอาดอันน้อยชุบน้ำยาและดันมันลงไปในแผลซื่อเซี่ยยี่เจ็บจนตัวสั่นแต่ไม่ปริปากร้องออกมา "ผ้าที่ใส่ในแผลพวกนี้ต้องเปลี่ยนทุกวัน ก่อนนำมาใช้ต้องนำไปต้มในน้ำร้อนหนึ่งก้านธูปและห้ามใช้มือจับกันมั่วซั่ว ต้มแล้วให้ใช้เหล็กคีบที่เผาไฟจนแดงหยิบขึ้นมาใส่ชามกระเบื้องที่ผ่านการต้มแล้วเช่นกัน...""เจ้าค่ะ"เหลียนฮวาพยักหน้า ยิ่งเห็นสีหน้าเจ็บปวดของผู้เป็นนายก้ยิ่งนึกสงสาร แต่เพื่อให้แผลหายขาด ก็มีสามารถข้ามขั้นตอน หรือเบามือตรงจุดไหนได้เลยหลิงเอ๋อร์เห็นเหลียนฮวาที่ยังเป็นมือใหม่ก็เอ่ยให้กำลังใจ "ตอนแรกข้าก็ตกใจและกลัวเหมือนเจ้านี่แหละ แต่พอคิดว่าหากให้ผู้อื่นทำ ผู้นั้นอาจไม่รอบคอบเท่าข้า มือไม่เบาเท่าข้า ข้าจึงไม่อาจวางใจให้

ฉีจู้เฉิงพยักหน้า ก่อนเอ่ยกับมารดาชราที่เหม่อมองป้ายหลุมศพของลูกชาย "ท่านป้า พวกข้าขออนุญาตไปเยี่ยมเหนียงซื่อกับลูกนะขอรับ" "เช่นนั้นก็เชิญทางนี้เจ้าค่ะ" มารดายิ้มและเดินนำทาง"ลูกของเขาเป็นหญิงหรือชายเจ้าคะ?" ซื่อเซี่ยยี่อดถามไม่ได้"นางได้ลูกชายเจ้าค่ะ" อีกฝ่ายยิ้มตอบ "คลอดก่อนกำหนดไม่กี่วัน แต่ก็แข็งแรงดีเจ้าค่ะ"ซื่อเซี่ยยี่โล่งอกที่ได้ทราบว่าลูกที่ไฉซื่อรอคอยให้เกิดมาปลอดภัยดี ไท่ไท่ชราพาพวกเขาไปยังห้องเลี้ยงเด็ก ภรรยาของไฉซื่อเพิ่งให้ทารกน้อยกินนมเสร็จพอดีก็รีบมาต้อนรับซื่อเซี่ยยี่ ส่วนฉีจู้เฉิงหันกลับไปกวักมือเรียกผู้ติดตามให้นำของเข้ามา"ไฉเหนียงซื่อเพิ่งคลอดบุตรไม่นาน อย่าเพิ่งเดินเหินมากนักเลย" ฉีจู้เฉิงว่า ก่อนเลื่อนเก้าอี้ให้อีกฝ่ายนั่ง "ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? มีอาการอะไรผิดปกติบ้างหรือไม่?""ไม่มีเจ้าค่ะ เพียงตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะจากไปเร็วถึงเพียงนี้จึงคลอดก่อนกำหนด แต่ท่านหมอบอกว่าก้อนแป้งน้อยนี่แข็งแรงดีเจ้าค่ะ" ไฉเหนียงซื่อตอบยิ้มๆ แต่ดวงตานั้นบวมจากการร้องไห้มาอย่างหนัก"แล้วเจ้าหนูนี่ชื่อว่าอันใด?" ซื่อเซี่ยยี่เอ่ยถาม เหมือนไฉซื่อจะเปรยๆตอนที่เมาเหล้าว่า"ชื่อ อาซิ

"ว่าอะไรนะ!?" ซื่อเซี่ยยี่อดฉุนไม่ได้ ลูกตายทั้งคนจะเผาศพง่ายๆเหมือนศพหมาแมวเช่นนี้ได้อย่างไร!"คนตายก็ตายไปแล้ว จะเก็บเอาไว้เงินก็ไม่งอกมาจากศพหรอกน่า" ว่าพลางโบกมือไล่ซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิง "ไม่มีเงินมาก็ไสหัวไป"ซื่อเซี่ยยี่กัดฟันกรอด นางล่วงรู้อุปนิสัยของคนๆนี้ดีอยู่หรอก แต่ไม่นึกว่าจิตใจจะโหดร้ายที่เห็นลูกหมดประโยชน์ก็ไม่เหลียวแลเช่นนี้ มันจะมากไปแล้ว!"ไม่ทราบว่าอัฐิของพวกเขาอยู่ที่ใด?""สาดลงแม่น้ำเหลือง (ฮวงโห) ไปแล้ว!""เจ้า!" ซื่อเซี่ยยี่ตวาดขึ้นมา แต่ฉีจู้เฉิงกลับมายืนกันไว้เสียก่อน"ท่านจางเซียน หากท่านต้องการเงินชดเชย ข้าก็เตรียมไว้แล้ว เขาผายมือไปยังลูกน้องที่ถือหีบทองคำใบเล็กเอาไว้ "โปรดรับเอาไว้ด้วย"จางเซียนพอได้ยินว่าเงินชดเชยก็มองหีบทองคำใบนั้นไม่วาง สายตาเต็มไปด้วยความละโมบอย่างหาที่สุดไม่ได้"แต่ท่านควรระวัง ทองในหีบนั้นหนักมาก อาจทำให้ท่านเข่าทรุด โดยไม่รู้ตัวได้""ช่างเถอะน่า เอามาเร็วๆ" อีกฝ่ายยื่นมือไปรับ แต่น้ำหนักหีบมากกว่าที่คาด เลยทำให้อีกฝ่ายเซเล็กน้อย...ก่อนที่หินก้อนเล็กในมือฉีจู้เฉิงจะสกัดเข้าที่ข้อเข่าอีกฝ่ายอย่างเหมาะเหม็ง ด้วยความเจ็บปวด มือสองข้