جميع فصول : الفصل -الفصل 80

ถึงแม้เหนียงซื่อ (ภรรยา) ของมู่ไห่จะเข้าใจดี แต่กับบุตรชายวัยสี่ขวบคงมิใช่เช่นนั้น เขารักพ่อยิ่งกว่าสิ่งใด เมื่อรู้ว่าพ่อจากไปก็ร้องไห้อาละวาดจากนั้นสองสามีภรรยาก็ได้ไข่สดที่บ้านมู่ไห่เลี้ยงไว้มาประดับศีรษะคนละใบ...ทั้งสองหาได้ถือสาเด็กน้อย ทั้งยังช่วยห้ามปรามมิให้เหนียงซื่อลงโทษเด็กน้อยเสียอีก สุดท้ายก่อนจะจากมา ก็ทิ้งของเล่นไว้ให้หนึ่งตะกร้าใหญ่กับเงินทองก้อนหนึ่ง สำหรับเหนียงซื่อนั้น เมื่อขาดสามีไปก็คงลำบากไม่น้อย ฉีจู้เฉิงได้ข่าวมาว่านางมีฝีมือด้านการเย็บปัก จึงบอกไว้ว่าหากนางต้องการ เขาจะช่วยฝากงานให้นางที่โรงทอของไป๋จิ้งเหอให้ เหนียงซื่อ (ภรรยา) ของมู่ไห่จึงน้ำตาปริ่มด้วยความซึ้งใจที่หน้าบ้านของมู่ไห่เมื่อทั้งสองออกมาแล้ว ซื่อเซี่ยยี่ก็หัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อไข่ไก่ย้อยลงมาตามเส้นผมเรียบที่เกล้าไว้อย่างดีของโหวเหย๋"เจ้ามีเปลือกไข่ประดับหัวแล้วดูดีไม่หยอกเลยนะ" นางว่ากระเซ้าแล้วหยิบเปลือกไข่ออกให้"เจ้าเองมีไข่แดงเยิ้มๆบนศีรษะเช่นนี้ก็ดูดีเช่นกัน" ฉีจู้เฉิงยิ้มตอบซื่อเซี่ยยี่ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้า ค่อยเขย่งเท้าและพยายามกอบเอาไข่เหนียวๆเหล่านั้นออกจากผมของฉีจู้เฉิง"เจ้าตัวสูงจร

ฉีจู้เฉิง อายุยี่สิบห้าปี จบจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง หลับจากเรียนจบก็รับงานเป็นที่ปรึกษาทางการเงินให้กับสถาบันทางการเงินต่างๆ ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องทำงานในออฟฟิส เพียงแค่นัดพบปะลูกค้าเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น ต่างกับ ซื่อเซี่ยยี่ที่ อายุยี่สิบเจ็ดปี ที่ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนของสำนักงานตำรวจในกรุงปักกิ่ง เป็นงานที่ได้เงินเดือนน้อย แต่ภาวะเสี่ยงอันตรายมีสูงไม่มีใครคาดคิดว่าสองคนนี้จะโคจรมาเจอกันและคบหากันได้เลย แต่ในเมื่อเป็นพรหมลิขิต ฟ้ากำหนดเอาไว้แล้ว พวกเขาจึงได้พบกัน และเขา...ก็ตกหลุมรักเธอในทันทีเขาพบกับเธอในฐานะตำรวจที่มาคุ้มครองเขาในฐานะพยานในคดีฉ้อโกงบริษัทแห่งหนึ่งที่เขาบังเอิญไปได้รู้ได้ยินมาเข้า ทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย เบื้องบนจึงส่งซื่อเซี่ยยี่มาคอยดูแลตามติดเขาตลอด 24 ชม.หลังจากตัวติดกันประหนึ่งปาท่องโก๋ที่เขาไปไหนเธอไปด้วยตลอดระยะเวลา 1 เดือน ทั้งคู่ก็มาจบลงที่...เตียงนอนในตอนแรกซื่อเซี่ยยี่กะให้ความสัมพันธ์นี้เป็นแค่เรื่องผิดพลาด ตั้งใจจะปลดตัวเองจากหน้าที่นี้ แต่ฉีจู้เฉิงกลับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่าถ้าซื่อเซี่ยยี่คิดหนีไปจากเขา เขาจะฟ้องคนใหญ่คนโตว่าซื่อเซี่ยยี่ประทุ

ฉีจู้เฉิงมองเวลาสลับกับขาแกะที่หมักเครื่องเทศได้ที่ดีแล้วก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาซื่อเซี่ยยี่เขากำลังคิดอยู่ว่า ทำพุดดิ้งมะม่วงเป็นของหวานท่าจะดี แต่ไม่รู้ว่าซื่อเซี่ยยี่จะชอบมะม่วงหรือเปล่าจึงตั้งใจจะโทรไปถามว่า ระหว่างพุดดิ้งมะม่วงกับพุดดิ้งมะพร้าวเธออยากกินแบบไหนมากกว่ากันเขากดเบอร์โทรศัพท์ของยอดหญิงในดวงใจ เสียงเพลงรอสายคุ้นหูดังอยู่ไม่นานก็มีคนรับสายทว่า เสียงนั้นไม่ใช่เสียงซื่อเซี่ยยี่ และเป็นเสียงของ...ผู้ชาย..."ฮัลโหล""นั่นใคร?" เขาใจหายวาบ หรือเซี่ยเซี่ยของเขาเกิดเรื่องร้าย?"ไม่ทราบว่าเซี่ย...เอ่อ...คุณซื่อเซี่ยยี่อยู่หรือเปล่าครับ?" ฉีจู้เฉิงทำใจดีสู้เสือถาม"เซี่ยน่ะเหรอ..." เสียงคนๆนั้นเรียกเธออย่างสนิทสนมจนเขาใจสั่นระรัวขึ้นมา "กำลังอาบน้ำอยู่"อ...อาบน้ำ!?ชายหนุ่มใจหายวาบ "เกิดอะไรขึ้นกับเธอครับ แล้วเธออยู่ที่ไหน!?""ไม่มีอะไรนี่ คุณเป็นใคร? จะอยากรู้เรื่องคู่หมั้นผมไปทำไม?"คู่หมั้น?ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เซี่ยเซี่ยไม่เคยบอกเขาเลย ตัวเขาชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ"ตกลงว่าคุณเป็นใคร?" ปลายทางถามย้ำมาอีก"...เซี่ยเซี่ยอยู่ที่ไหนค

"!" ซื่อเซี่ยยี่ลืมตา แล้วลุกพรวดขึ้นมาอย่างงุนงง เมื่อมองไปรอบกายบรรยากาศในห้องยังเป็นบรรยากาศเดิมของจวนโหวเหย๋ในรัชสมัยฮั่นฝัน?"เซี่ยเอ๋อร์ มีอะไรหรือ?" ฉีจู้เฉิงที่รู้สึกตัวตื่นเพราะฟูเหรินขยับกาย ลุกขึ้นถาม"ข้าฝัน" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "ฝันว่ามีชีวิตอยู่ในโลกโลกหนึ่งที่แปลกประหลาด...""เจ้าคงเหนื่อยมากไป..." เขาดึงร่างนางมาพิง"เป็นไปได้...""แล้วเป็นฝันที่ดีหรือไม่?""ฝันดี" นางพิงอกเขานิ่งแล้วยิ้มอย่างมีความสุข "เพราะฝันว่าเจ้าก็อยู่กับข้าด้วย"เขาหัวเราะเบาๆ "เช่นนั้นก็เป็นฝันที่ดีจริงๆ""แล้วยังไงต่อ?""จิ้นหลี่..."“ใครเหรอ?" ฉีจู้เฉิงเอ่ยถาม"ลูก..." ซื่อเซี่ยยี่เม้มกัดริมฝีปาก "...ข้าฝันว่าอยากมีลูกชื่อนี้...""เป็นชื่อที่ดีมาก" เขาว่า จิ้นหลี่แปลว่า หนักแน่นเข้มแข็งดั่งภูผา "แสดงว่าฝันนี้เป็นฝันทำนาย""ทำนายว่าเจ้าจะมีลูก"หญิงสาวกลับหัวเราะพรืดออกมา "จะมีได้อย่างไรในเมื่อข้าดื่มยา..." นางหยุดทันทีที่หลุดปากพูดไปฉีจู้เฉิงนิ่งไป แต่สายตาที่มองนางยังคงอ่อนโยน "เอาไว้เจ้าพร้อมเมื่อใดเราค่อยมีเถอะ""อ...อืม"ใจจริงเขาก็ระแคะระคายอยู่หรอก ทั้งๆที่ร่วมเตียงหลายครั้งแต่นางกลับไม่ม

'เสี่ยวเสอ' (งูน้อย) ชักม้าให้เดินเหยาะย่องเลียบขบวนรถม้าที่บรรทุก 'สินค้าใหม่' มาหลายเกวียน ไม่นานนัก ขบวนสินค้าก็หยุดลงที่บ้านหลังหนึ่งกลางป่า ด้านหลังของบ้านนี้มีโกดังขนาดใหญ่สำหรับเก็บสินค้าที่พวกเขาขนมา"ได้มาเท่าไหร่ก็ขายได้หมด ชักอยากรู้แล้วสิ ว่า สินค้าใหม่นี้มีดีอะไร?" เสี่ยวเสอยิ้มน้อยๆ ขณะมองโกดังที่มีสินค้าติดก้นโกดังอยู่เท่านั้น"ก็ลองใช้ดูสิ" ชายหนุ่มที่มีผ้าปิดตาอยู่เอ่ย แม้จะตาบอดก็มีวรยุทธ์เลิศล้ำไม่แพ้ใคร"นายท่านห้ามข้าไว้ ข้าไม่กล้าขัดหรอก" เสี่ยวเสอว่า"ลองเพียงครั้งเดียวก็ติดได้ นายท่านคงกลัวเจ้ากลายเป็นขี้ยา" เสี่ยวหมาง (หมาง ตาบอด) เอ่ยเรียบๆขณะบังคับม้าอยู่ข้างๆ"อืม...เช่นนั้นก็น่ากลัวจริงๆ ชักไม่อยากลองแล้วล่ะ" นึกถึงพวกที่ขาดยาอาละวาดก็ชวนขนลุกไม่ได้เสี่ยวหมางไม่ตอบอะไร ใบหน้ามีเพียงความเฉยชา เขาโดดลงจากหลังม้าไปสั่งการคนงาน"เสี่ยวเสอ..." คนงานคนหนึ่งเดินมาหาเขาท่าทางนอบน้อม แม้จะเรียกขานอีกฝ่ายเป็นน้อง (เสี่ยว) แต่มิกล้าทำท่าข่ม"ปล่อยข่าวออกไปหรือยัง?""เรียบร้อยแล้วขอรับ""ดี" งูน้อยเหยียดยิ้ม "มิช้าเหยื่อคงมาติดกับ""แต่เราก็ลงทุนไปไม่เบา ถึงกับปล่อย